Jest jeszcze jedna, szalenie ważna kwestia, której wiosną poświęcam więcej uwagi. Choć nie powinno tak być, bo każda pora roku jest odpowiednia, by dbać o swoją kobiecość.

Tak sobie myślę, że temat, który dziś chcę poruszyć powinien być oczywistością. Ale z doświadczenia(ogromnego, niemalże 20 lat przecież!)wiem, że tak nie jest. Zapraszam więc na kolejny post z kobiecej serii.

Drogie Panie. Szczera odpowiedź. Kiedy ostatnio się badałyście?

Chcę pisać o zdrowiu, bo nikt mnie nie przekona, że nie jest to istotna kwestia biorąc pod lupę temat kobiecości.

Najgłupszą rzeczą na świecie jest oszczędzanie na swoim zdrowiu. Oszczędzanie pieniędzy lub czasu. Zadbanie o coroczne, podstawowe (morfologia, ale nie tylko- glukoza, lipidogram, CRP, potas, wapń, magnez, żelazo, mocz nie są mniej istotne) badania powinno być punktem dwukrotnie podkreślonym na czerwono w naszym kalendarzu. I nawet jeśli lekarz rodzinny nie zgodzi się na skierowanie(o ile to możliwe), nie wahajcie się.

Badanie oferuje spokój. I możliwość szybkiej reakcji. Jeśli nie chcecie wierzyć mi, Posłuchajcie Kochanowskiego(szlachetne zdrowie!), który trafnie ujął to, co chcę Wam przekazać-zdrowie jest ogromnie cenne. I wbrew pozorom, do pewnego stopnia zależy od nas.


Piszę do Was w tej sprawie również dlatego, że wiem jak łatwo można swoje zdrowie zaprzepaścić i jak dalekie konsekwencje mogą nieść pewne działania, mimo iż ciało nie daje(początkowo!)żadnych alarmowych sygnałów. Łatwo zepsuć, odbudować cholernie trudno. Bo w parze z objawami fizycznymi często otrzymujemy cały arsenał negatywnych emocji. Oszaleć można, możecie mi wierzyć.

Drogie Panie, my jednak badania te wzbogacić musimy o coś więcej. To łatwe badanie, które każda z nas wykonać może sama, a jednak tak niewiele faktycznie to robi. Wiecie o czym mowa?

Akcja Hands On organizowana przez Nestle Fitness służyć ma podkreśleniu znaczenia samobadania, które umożliwia wczesne wykrycie raka piersi. I chyba zbędne będą moje słowa, kiedy zacytuję główne motto akcji: "Czy wiesz ile razy dziennie sprawdzasz swój telefon? A jak często sprawdzasz swoje piersi?"

Z tym Was zostawiam-przemyślcie sprawę. Zróbcie solidny rachunek sumienia i podejmijcie kroki.  Zdrowie nie będzie na Was czekać. Więc jeśli czujesz się źle, coś Ci dolega i nie daje spokoju, nie myśl o pieniądzach. W niektórych sytuacjach pieniądze okazują się być naprawdę niewiele warte. A stówka czy dwie poświęcone w obronie własnego ciała, które każdego dnia wykonuje genialną robotę trzymając nas przy życiu to wydatek, który zostanie Wam wynagrodzony.

Słowo klucz:profilaktyka.

Ciało, ciało, czymże sobie zasłużyłeś na to, by poświęcać Ci tyle uwagi?
Ach, no tak. Przecież dzięki Tobie możemy żyć. W pełnym tego słowa znaczeniu. To chyba wystarczająco dużo, by docenić Cię w zupełności, dbać o Ciebie, szanować i słuchać Twoich potrzeb?

Najwyraźniej nie.
My, kobiety, mamy przeogromną skłonność do bycia w opozycji do tego, czym natura nas obdarza. Bo przecież prawie każda z nas mówi(lub mówiła kiedyś), że tak wiele dałaby za proste włosy/chudsze łydki/większy biust/mniejszy nos. I w zależności od natężenia złości, nienawiści i braku akceptacji swojego ja jako całości, różnie to biedne ciało bywało przez nas traktowane.

Dzisiaj, w momencie pisania tych słów, mam świadomość, że moje podejście do własnego ciała jest odpowiednie. Nad zdrowym spojrzeniem na ten temat pracowałam przez kilka dobrych lat. Od zawsze byłam bardzo szczupła, a w młodszych latach wręcz przeraźliwie chuda. Jadłam dużo, byłam zdrowa. Wszystko to była zasługa genów i bardzo szybkiej przemiany materii. I o ile w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym mi to nie przeszkadzało, to już od lat gimnazjalnych zaczęłam odczuwać różnicę. Moje koleżanki szybciej się rozwijały, zaczynały nabierać kobiecych kształtów, a ja pozostawałam wysokim chuderlakiem. Inni też zaczęli to zauważać. Nigdy nie byłam przez fakt mojej wagi szykanowana, czy odrzucana. Oczywiście zdarzały się przykre i nieprzyjemne sytuacje, ale sporadycznie. Jednak to wystarczyło, żebym przestała akceptować siebie. No i zaczęło się – płacz po nocach, porównywanie się z innymi, rozpamiętywanie, złość na siebie i poczucie krzywdy. Ten okres wspominam smutno – obszerne, zakrywające wszystko ubrania, pełne niepokoju noce, zazdrość w moich oczach na widok koleżanek. Długo nie traktowałam swojego ciała odpowiednio. Zaniedbywałam je, zaśmiecałam beznadziejnym jedzeniem, a na siebie spoglądałam tylko przez pryzmat kompleksów, wad i niedociągnięć

W cyklu wpisów o kobiecości nie mogło zabraknąć tego tematu. Cielesność to kwestia niezwykle ważna, nie tylko dla kobiet, oczywiście, ale to nam zwykle tak nieznośnie ciąży, uwiera i nie daje spokoju. Bo to, jak postrzegamy swoje ciało nie jest jedynie przelotną myślą, kiedy spojrzymy w lustro, lub podczas kąpieli, gdy żaden "mankament" nie ukryje się przed nagością. Stosunek do tego, co chroni nasze narządy wewnętrzne pracujące tak skrupulatnie każdego dnia by pozwalać nam spełniać swe marzenia, jest kluczowy w naprawdę wielu aspektach.
Sama nasza postawa lub sposób poruszania się mówi wiele. Oczywiście, można i przesadzić w drugą stronę-pewność siebie, która nieco wykracza poza naturalny poziom również bywa efektem maskowania kompleksów. I taki stan duszy po cichu infekuje każdą dziedzinę naszego życia.

Przyszedł jednak czas, kiedy zaczęłam budzić się z tej stagnacji. Oczywiście moje ciało zdążyło już przyodziać się w kobiece kształty. Ale nie to było najważniejsze. Ta zmiana zaszła w mojej głowie. Zrozumiałam, że faktycznie moje ciało jest moją świątynią, więc dlaczego je rujnuję? Zmiany nadchodziły powoli, pogodzenie się z kompleksami jeszcze wolniej. Nic nie przyszło mi łatwo, nic nie zapowiadało rychłego sukcesu.

A jednak – dzisiaj mam całkiem odmienne nastawienie do własnego ciała. Dzisiaj je akceptuję. Akceptuję mój duży nos, moje krzywe nogi, chude ręce i wiele innych niedoskonałości. Wiem, że one są, że nie zniknęły, ale już nie przesłaniają mi świata. Nie są najważniejsze. Z nimi czuję się sobą. Przecież taka jestem, tak zostałam stworzona, takie jest moje ciało. Nauczyłam się je pielęgnować i nie chodzi mi tu tylko o wklepywanie balsamu, ale przede wszystkim o szacunek. Tak, okazuję swojemu ciału szacunek. Bo wraz z moją duszą i rozumem tworzą coś pięknego – mnie. To takie proste – kiedy cierpi dusza, to odczuwa to ciało, a kiedy cierpi ciało, to odczuwa to dusza. Dlatego wiem, że te elementy są nierozerwalne i gdybym miała do swojego ciała złe nastawienie, to prawdopodobnie posypało by się wszystko. A ja chcę żyć spójnie i świadomie. Dlatego staram się dobrze traktować swoje ciało i przyznaję z dumą, że ma ono dla mnie ogromne znaczenie. Cieszę się nim bez presji, bez nacisków i z pełną akceptacją. 

Drogie Panie, proszę Was gorąco i z całego serca, szanujcie swoje ciała, bo to ogromny skarb. A raz zniszczonego ciała nie naprawimy od tak.
Miejcie swój rozum, wiedzcie, co liczy się tak naprawdę i skąd czepiać piękno. Zmysł wzroku bywa zwodniczy, zwłaszcza, jeśli pomagają mu w tym sprawni graficy komputerowi bądź wielokrotnie powtarzany kadr.
Kochajmy swe ciało za możliwości, które nam daje. Pomyślcie teraz o jednej rzeczy, która ostatnio sprawiła Wam radość, a stała się za sprawą ciała właśnie. Wcale nie trzeba tak daleko sięgać pamięcią, prawda?

Była sobie dziewczyna.
Zupełnie zwyczajna, chciałam napisać, ale nie, z perspektywy czasu wiem, że nikt tak naprawdę zwyczajny nie jest, więc jej również nie chcę opisywać tym sformułowaniem.
Poszła do szkoły, uczyła się świetnie, uwielbiała to, była niezwykle ciekawa świata, który dziadek pomagał jej poznawać wieczorami, które spędzali na graniu w planszówki, podróżowaniu palcem po mapach starego, rozlatującego się atlasu i długich spacerach. Te ostatnie rudowłosa dziewczynka upodobała sobie najbardziej-zwłaszcza poszukiwanie wiewiórek, które karmiła orzechami oraz wypatrywanie dzięciołów ukrytych między drzewami. Była wtedy szczęśliwa.

Lecz w pewnym momencie w jej świecie zagościł lęk. Lęk, jako niezdefiniowana żadnym konkretnym zagrożeniem emocja, nie strach, który zna każdy z nas. Niepostrzeżenie wdarł się do jej duszy, dając o sobie znać rzadko i subtelnie, acz nie próżnował-rósł w siłę czekając na odpowiedni moment.

I, wiecie, taka kolej rzeczy, że nadszedł ten czas, gdy szkoła podstawowa się kończy. W międzyczasie, dziewczyna wkraczająca w nastoletni świat, już nie tak ruda jak kiedyś(chociaż później próbowała to zmienić parę razy, upatrując w tym kolorze włosów jakiejś wyjątkowej wartości)stawała się coraz to bardziej zainfekowana jadem sączącym się z jej duszy. W pamiętnikach dziewczyny znajdziecie parę pozytywnych słów, resztę stron zajmuje jednak smutek, żal, złość i rezygnacja. A to dopiero początek.

Ten czas, kiedy dziewczyna powinna beztrosko się śmiać, interesować paroma chłopakami na raz, kłócić się z rodzicami o późny powrót do domu i kupować mnóstwo dziwnych ubrań jakoś przegapiła. Z jednej rzeczy nie zrezygnowała-z makijażu, którego obsługi nauczyła się stosunkowo wcześnie. Nie wychodziła z domu bez pomalowanych rzęs, by móc przejść spokojnie obok drugiej osoby. Swoją twarz w lustrze bez dodatkowych upiększeń oglądała z trudem, nazywając siebie świnią, ślepym kretem, lub po prostu stwierdzając, że wygląda jak facet.
Zazdrość była emocją, którą odczuwała praktycznie każdego dnia. Oj, nieznośnie piekące to były myśli. Tak, jakbyś wkładał rękę do ognia, tylko że w środku.
Zazdrościła swoim najbliższym. Zazdrościła przyjaciółkom. Zazdrościła nielubianym. Zazdrościła często zupełnie bezpodstawnie.
Tak, to chyba wtedy, lub nawet odrobinę wcześniej, została tylko z jednym okiem, drugie gubiąc gdzieś po drodze. Może zgubiła je przy okazji nieszczęśliwego zakochania, trwającego mimo młodego wieku przez długi czas, wciąż wracającego i niedającego spokoju, a może wtedy, gdy ukradkiem porównywała swoją sylwetkę do innych, ładniejszych dziewczyn.

Okres gimnazjum to trudny czas, czas dorastania, nieśmiałego(no, to już zależy od preferencji) odkrywania swojej kobiecości. Niestety, nasza bohaterka kompletnie sobie z tym nie poradziła.
Zgubiła się. Czuła brak. Wyraźnie miała wrażenie, że coś jest nie tak. Nie potrafiła jednak znaleźć odpowiedniego wyjścia. Zaczęła więc karać siebie za wszelkie "niepowodzenia". Coś, co dla wielu było błahostką, ot, zranienie przez faceta, zła ocena, zjedzenie batona, krótkie spojrzenie w lustro, trudność w utrzymaniu diety, jaką sobie wyznaczyła, dla niej stanowiło porażkę. Każdego dnia, bez wyjątku, znalazło się coś, w czym przegrywała z innymi lub ze sobą samą.
Jej historia nie jest nadzwyczajna-tak się zwykle kończy długotrwała nienawiść, cierpienie i krzywdzenie samego siebie.
W końcu się jej udało. Znalazła obszar, który nauczyła się doskonale kontrolować. O tak, doskonale. Bo przecież do tego dążyła.
Schudła. Ale coś było nie tak, bo, cholera, one wciąż wyglądają lepiej, a ona? Na nią nikt nadal nie zwraca uwagi.
Zrobiła więc tak, by zwrócili.
I, faktycznie, podziałało. Rodzice, wychowawcy, znajomi zauważyli. Bo nie sposób było tego dostrzec-nie o samej zmianie fizycznej mówię.
Odcięła się od świata. Przerwy spędzała w milczeniu wpatrując się przed siebie, w duszy mając okrutny ból i złość do siebie i świata. Nie wychodziła ze znajomymi, nie znosiła opuszczać swojego pokoju, który stał się jej jedynym azylem i ucieczką.

Nie da się długo funkcjonować w takim stanie. Straciła siły, powoli zanikała zdolność nauki, czuła się koszmarnie, były chwile, gdy chciała zniknąć i nigdy już tutaj nie wrócić.
Psycholog nie pomagał, rodzice nie dawali rady, ona była sprytniejsza, początkowo wraz ze "wsparciem" fotoblogowego społeczeństwa, później już sama radząc sobie doskonale w oszukiwaniu i kłamstwie wszystkich chcących jej zdrowia.
Interwencja była konieczna. Nie uwierzyła do samego końca w to, że faktycznie potrzeba jej pomocy-trudno się dziwić, przecież brakowało jej jednego oka. Nie widziała swojego ciała jak należy.
Spędziła w szpitalu trzy miesiące swego życia, które jej rówieśnicy spędzali na beztroskich przygotowaniach do egzaminu, pierwszych miłościach "na poważniej" i pierwszych imprezach.
Ona uczyła się jeść. Ale tylko teoretycznie. Bo to był początek jej dłuuugiej nauki szacunku, akceptacji, a później miłości do siebie samej.
Mówili jej, że wychodząc na własne żądanie robi sobie krzywdę, że nie da rady, że wciąż jest chora. Może mieli rację w tym ostatnim. Ale z resztą się mylili.

Miałam pisać o kobiecości, powiecie. Ale między innymi tym właśnie jest ta historia. Anoreksja jest chorobą, w której największym lękiem jest dorosłość/dojrzałość-bo przecież i ciało jest niczym ciało dziecka, i umysł nie poradziłby sobie z żadnym poważniejszym, bardziej odpowiedzialnym zadaniem.
Bardzo długo odpychałam od siebie wszystko, co wiązało się choć odrobinę z kobiecością. A najbardziej walczyłam ze swoim "tyłkiem"(na inną nazwę nie zasługiwał, bywały gorsze)-nienawidziłam go, bo przecież to jeden z symboli kobiecości. Oczywiście, wtedy nie do końca zdawałam sobie z tego sprawę.
Dziś jestem w pełni świadoma. I chciałam, byście znali moją przeszłość, która zaprowadziła mnie tutaj.
Dziś już nie walczę ze sobą ani ze światem. Wciąż mam sporo rzeczy do poukładania, często się boję, czuję niepewność. Ale jedno wiem-nigdy nie skrzywdzę siebie w tak okrutny, bezwzględny sposób, siejący spustoszenie zarówno w duszy, jak i ciele. Odzyskałam swoje zagubione oko.

Nie chcę, by ten wpis urósł do niebotycznych rozmiarów(bo już taki jest?), więc kiedy indziej opowiem Wam o tym, czym dla mnie jest kobiecość i jak stopniowo ją odkrywałam.

Mam nadzieję, że historia, którą się z Wami podzieliłam będzie dla Was lekcją.
Jak zwykle liczę na Wasz odzew. Trzymajcie się cieplutko!

Rozpoczynając cykl postów o kobiecości, o którym pisałam kilka dni temu, pragnę ukazać Wam jego niezwykłą złożoność. I już na wstępie chcę zaznaczyć-nie ma jednej, poprawnej definicji tego słowa. Po prostu. Owszem, zapewne jest parę takich cech, które są, nazwijmy to, stałe, lecz każda z Nas, każda kobieta jest wyjątkową, SWOJĄ definicją kobiecości. I jeśli tylko faktycznie czuje się dobrze i swobodnie-wszystko gra.

Bez zbędnych słów, przechodzę do tego, co dziś dla Was zaplanowałam.Wypowiedzi kobiet, które podziwiam. Każda z nich jest inna, to jasne, ale jedno łączy je z pewnością-siła, moc i niezwykłe piękno.(Nie jedno, a trzy, ups)





Sądzę, że kobiecość trzeba w sobie odkryć i do niej dorosnąć, nauczyć się ją akceptować i nią emanować w odpowiedni sposób. Kiedy myślę o kobiecości, widzę pewną swoich poglądów, zadbaną kobietę, wiedzącą co chce osiągnąć, pozostając przy tym delikatną, ciepłą i inteligentną osobą.


Myślę, że kobiecość to przede wszystkim świadomość. Świadomość tego, że nie bez powodu jesteśmy takie, a nie inne. Nie ważne, czy jesteśmy za niskie, za grube, zbyt pryszczate. Chodzi o to, że jeśli pogodzimy się ze swoim przeznaczeniem to bycie kobietą będzie dla nas nagrodą, a nie udręką. Może to troszkę nie w temat, ale tak to widzę. W końcu w jakimś stopniu jesteśmy uprzywilejowane przez naturę.





Poczucie kobiecości wiąże się jak dla mnie przede wszystkim z odczuwaniem swojego ciała, bo jakby nie patrzeć ciało przede wszystkim odróżnia kobietę od mężczyzny. Kobiecość to świadomość swojego ciała - jego zalet, a także postrzeganie "wad" jako atut. Ale też wiąże się to dla mnie z wieloma uczuciami, takimi jak poczucie szczęścia czy bycie kochaną. Tutaj niemały wpływ ma ukochana osoba, dzięki której mogę poczuć się naprawdę kobieco. I nawet nie chodzi cały czas o wygląd, ale o akceptowanie siebie i taką pewność, dorosłość.

Porywam się na niezwykle trudny temat, zdaję sobie z tego sprawę doskonale. Lecz jednak piszę, bo mam misję. Misję dziękczynną, choć poniekąd również i nastawioną na zysk własny.

Chcę pisać o kobiecości.

Poświęciłam temu tematowi jeden post, ponad rok temu, zapewne wspominałam też o nim wielokrotnie także w innych momentach. Teraz jednak chciałabym skupić się na nim bardziej. Dogłębniej. Bo niezwykła złożoność cechuje to pojęcie. Kryje się pod nim cała paleta barw, od najgłębszej czerni, po nieskazitelną biel. Niestety, albo i na szczęście-barwy te nigdy nie występują oddzielnie-mieszają się jak tylko im się podoba. Stąd nasza "uciążliwa"(kto tak powiedział?)natura.

Jak najlepiej rozpocząć cykl postów poruszających tak rozległy, często intymny, czasem drażliwy temat?
Obietnicą.
Obiecuję Wam, że droga w poszukiwaniu kobiety-cokolwiek to słowo dla Was oznacza-jest warta włożonego w nią trudu. Obiecuję, że każda z Nas, bez wyjątku, na to zasługuje. Obiecuję, że każde staranie przyniesie efekt i nowe doświadczenie. I wiedzcie, że nie jesteście w tym same.

Pewnego dnia opowiem Wam swoją historię naznaczoną poszukiwaniem(a początkowo usilnym odpychaniem się rękami i nogami). Może ona również w pewien sposób pomoże i naprowadzi Was na właściwą(bo własną) ścieżkę.

Wyczekujcie kolejnego wpisu-dziś to tylko zapowiedź, niewiele wnosząca do tematu :)

Przy okazji nieco informacyjnego charakteru wpisu-niedługo rozpoczynam dokumentowanie swojego #100happydays zainspirowana lekturą Mateusza Grzesiaka. Zastanawiam się, w jaki sposób najlepiej przedstawiać Wam efekty-każdego dnia na instagramie, czy w tygodniowych podsumowaniach na blogu-co myślicie? :)

 Chyba każdy już natknął się na to porównanie gdzieś w czeluściach internetów. To nic-i ja podejmę się tematu, bo chcę, bo muszę, bo czuję potrzebę walki o zmiany.
Fotomontaż dość drastyczny. Dla niektórych nawet rażący. Ale w tym przypadku jednak skłaniam się ku stwierdzeniu "cel uświęca środki". Owszem, rodziny tych ludzi mają pełne prawo do oburzenia, ja również jestem pełna szacunku i współczucia dla ofiar historii. Lecz swoje zadanie spełnia doskonale-jest bodźcem do dyskusji. I chociaż po dłuższym zastanowieniu chwilę wahałam się, czy faktycznie wypada porównać tak błahą sprawę jaką jest sesja zdjęciowa do wyniszczonych jeńców obozu, swoje zdanie utrzymuję-być może tylko w ten sposób uda się dotrzeć do pewnej grupy osób.

Widząc tę fotografię po raz pierwszy, nie dostrzegłam żadnej nieprawidłowości. Ot, grupa więźniów, ale czemu tylko jedna kobieta?-pomyślałam, kiedy mój wzrok nie dosięgnął jeszcze tekstu wyjaśniającego. A tu psikus, bo ja tą panią znam. Oniemiałam.
Nie mam, broń boże, zamiaru "obwiniać" Rubik za anoreksję, jak wnosi pełen oburzenia artykuł K-MAG-nigdy! Prawdziwym podłożem choroby nigdy nie stanie się chuda modelka na okładce, a, swoją drogą, słowo "wina" nie jest adekwatnym słowem w przypadku tej choroby. Chcę po prostu zwrócić uwagę na paradoks modelingu i wszystkiego, co z tym związane. Gotowi?
To nie ubrania są dla ludzi.
To ludzie są dla ubrań.
Nigdy, przenigdy nie pojmę tego, jak głupia sukienka może być ważniejsza od istoty żywej(niekoniecznie myślącej, ale jednak). Jak?! Masz mieć x w biodrach, -x w talii, xxx wzrostu=brawo, możesz dostąpić zaszczytu i chwały założenia na parę minut na swe nędzne ciało obiektu pożądania fotoreporterów, projektantów, rysowników, i chyba nikogo więcej...(nie zapominaj, że to nie Ty jesteś fotografowana, haha).

Chude jest łatwiej ubrać. Na szczupłej dziewczynie wszystko(no, większość)będzie wyglądać dobrze. Media skutecznie zakodowały w naszych umysłach wzorzec "szczupły=ładny"(i na odwrót), więc nawet jeśli bardzo chcemy się z tym nie zgodzić, i tak zazdrościć będziemy szczupłej znajomej.

Nie wiem. Nie wiem po co, dlaczego, w jakim celu. Niech mi ktoś wyjaśni, proszę, dlaczego wszyscy wielcy i wspaniali projektanci(sryliarderzy, swoją drogą) nie zaczną wymyślać czegoś, w czym kobieta będzie wyglądać i czuć się pięknie. (poza tymi, którzy wolą chłopców, oczywiście-im wybaczamy, prawda?) Cała masa frustracji kobiet minęłaby bezpowrotnie, gdyby krągłości(nawet te niewielkie)nie sprawiały trudności w doborze stroju.




Mówcie co chcecie, ale ja się z tym nie zgadzam, cały ten światek "high fashion" uważam za chory(albo, jak kto woli, zdrowo popieprzony) i będę walczyć. Modelką nie jestem, więc się nie zbuntuję, nie rzucę agencji, nie zrobię publicznego protestu i nagonki na ich specyfikę, ale w najbliższym otoczeniu zawsze będę chciała zaprowadzać zmiany w tej kwestii. I w sobie, i w innych. Dlatego też właśnie nasz projekt taką właśnie tematykę będzie obejmował-na razie więcej nie zdradzę, ale już niedługo :)
Na do widzenia zostawiam Was więc z przeuroczym przesłaniem i, mam nadzieję, krótkim chociażby rozmyśleniem nad mechanizmem świata mody oraz mediów.

Wierzę, że ciało jest odzwierciedleniem duszy człowieka.
Ale wiecie w co również wierzę?
Że czasem to ciało potrzebuje zostać nakarmione pizzą. Czasem potrzeba mu lodów i ukochanych herbatniczków jedzonych o dziewiątej wieczorem. Czasami całego dnia średnio zdrowego jedzonka. I mówiąc czasami nie mam tu na myśli raz w roku, raz w miesiącu, raz na dwa tygodnie. Myślę, że to "czasami" dla każdego znaczy coś innego i jest kwestią bardzo indywidualną, natomiast wierzę w to, że każdy tego "czasami" potrzebuje.
Bo skoro potrzeby ciała są odzwierciedleniem potrzeb ducha, to aby pozostać w równowadze i zdrowiu, trzeba mu wszystkiego.
Nie doświadczamy przecież jedynie pięknych i dobrych chwil, prawda?
Nasze życie byłoby niewyobrażalnie płaskie, niewiarygodne i sztuczne, gdybyśmy co krok natykali się na idealnych ludzi, ładne widoki, grzeczne dzieci, nieskazitelnych rodziców, miłych kolegów, dobre książki i fajną muzykę.
Trudne sytuacje, wymagające poświęceń decyzje, smutek, żal, złość i każde inne, na pozór złe doświadczenie, kształtuje nasz charakter, czyni silniejszymi i w rzeczywistości jest ogromnie ważną wartością dla każdego z nas.
Skoro doświadczenie całej gamy przeżyć i emocji nas ubogaca, dlaczego podobnie nie miałoby być z ciałem? Dlaczego mamy wzbraniać się przed tym, czego w danej chwili właśnie ono by pragnęło? Umiejąc odróżnić realnie co w konsekwencji faktycznie może być dla nas złe, możemy(czy raczej powinniśmy) pozwolić sobie, czyli zarówno ciału jak i duszy na naprawdę wiele, by zyskać pełnię. Brzmi to banalnie, ale nie potrafię znaleźć odpowiednika w języku polskim na wyrażenie "feel complete", którego to stanu raczej nie da się osiągnąć żyjąc na ciągłych wyrzeczeniach, w kreowanym na idealny światku.
Let's be brave, let's have fun. Let's be free!

Tak się cieszę, kiedy ten Pan jest przy mnie:




             




















A tak się cieszę, bo zaraz pan z pizzą zadzwoni domofonem:
(Żartuję!! Przecież tak naprawdę cieszę się tak samo z tego i z tego, no :D)

Kobiecość jest dla mnie tematem "w trakcie tworzenia", wciąż kształtującym się. Szukam, tworzę własną opinię, układam fragmenty definicji, z którymi mogłabym w stu procentach się identyfikować.
Przemiana dziewczynki w kobietę jest procesem stopniowym, ale niestety, to niewiele ułatwia, zwłaszcza w realiach dzisiejszego świata, kiedy stereotypy idealnej kobiety przenikają się ze sobą- co jeden to gorszy. Szczupła, ale w żadnym wypadku płaska, nogi długie, pupa lekko zaokrąglona, ale bez przesady, wcięcie w talii. Rozmawia o ciuchach i kosmetykach-pusta. Ubiór i makijaż nie jest dla niej ważny-nie dba o siebie. Pali-fuj, okropność, kobieta z papierosem! Odmawia alkoholu-coś Ty, nie pijesz?! To tylko część zasłyszanych(niejednokrotnie) przeze mnie sądów wydawanych na przedstawicielki naszej płci.

Najważniejszą, podstawową zasadą jest to, by się od tego wszystkiego uwolnić. Nigdy nie spełnimy oczekiwań innych, ciągle będziemy znajdować nowe, taką listę można ciągnąć bez końca. Dlaczego więc nie skupić się na sobie, na tym kiedy JA czuję się dobrze?

Jestem szczęśliwa, że jestem kobietą, kiedy w moim pokoju stoi kwiat. Kiedy mogę założyć czarną spódnicę, bordowe pseudo-martensy i z słuchawkami na uszach wyjść na spacer z psem. Kiedy tuszuję rzęsy, wkładam zwiewną sukienkę oraz baleriny i wychodzę na spacer. Kiedy twardo robię squaty, kiedy jeżdżę na rowerze, kiedy czuję na sobie Jego wzrok.

Bądź swoją definicją kobiecości. Nie uciekaj od tego, to Twoje przeznaczenie, zostałaś stworzona z całą swoją mocą i siłą, wspaniałym i wytrwałym ciałem oraz całym pakietem zdolności by żyć jak najpiękniej, jak najlepiej, jak tylko TY tego chcesz.

Zaś te cechy, które niekoniecznie ułatwiają nam życie...starajmy się tłumić, zwłaszcza w tych momentach, kiedy zupełnie nie jest to nam potrzebne. Niemal niemożliwe jest, by wyłączyć te ciągle w stanie gotowości setki trybików w naszych mózgach, które łączą wszystko z wszystkim, każą nam interpretować, tworzyć domysły, zamartwiać się na zapas, ale w momencie, kiedy taka dręcząca myśl się pojawia-pozwól jej przepłynąć, a następnie odpowiedz po prostu "nie. nie zgadzam się". I już.

Rise & shine, all of You!



Nie wiem czy zwróciliście uwagę, ale założyłam fanpejdża-klikając w zakładkę o tej nazwie w menu bloga, zostaniecie przeniesieni na jego stronę :)

Weekend z nauką.
Tak mi smutno to sobie włączę odpowiednio depresyjną muzykę i będzie super.

Mniejsza o to.

Swego czasu Krufka zaproponowała mi napisanie artykułu do cyklu "Twój przepis na piękno". Jednak autorka bloga obecnie wprowadza wiele zmian i przenosi się w inne miejsce, więc przypuszczam, że nie zostanie on już opublikowany. Więc sama go Wam przedstawię. Co mi tam.


Przede mną nie lada wyzwanie.
Napisać tekst dla Krufki? Dla wszystkich jej czytelników?
Ale przecież...nie mogę równać się z resztą blogerek, których kunszt wypowiedzi i moc słów są wyjątkowe. Jak nic powinnam odmówić, nie mam wyboru...


Nie. Nie dziś, nie tym razem.
Powyżej przedstawiłam Wam klasyczny bunt podświadomości osoby o niskim poczuciu wartości, który nie pozwala nam na jakąkolwiek przyjemność, jednocześnie utwierdzają nas w przekonaniu, że na to nie zasługujemy.


A to już stara śpiewka w moim przypadku. Uprzednio nawet zadbałam o to, by nic nie skusiło mnie w zmianie swej decyzji i zabroniłam sobie czytać inne artykuły słynnego cyklu Krufki. Chcecie wiedzieć jak do tego doszłam i jaka jest moja recepta na to, by czuć się naprawdę pięknie? Proszę bardzo, oto i ona.



Stocz walkę. Prawdziwą, sprawiedliwą i otwartą, ze swoim zainfekowanym tokiem myślenia podpowiadającym Wam, że wszyscy wokół są szczuplejsi, ładniejsi i w ogóle LEPSI. Pod żadnym pozorem nie pozwól na to, by takie myśli wzięły nad Tobą górę, bo żadna z nich nie jest prawdziwa. Piękno to przede wszystkim kwestia nastawienia do siebie samego. Ludzi szczęśliwych, radosnych, serdecznych i otwartych automatycznie uznajemy za atrakcyjnych zewnętrznie, a wraz z lepszym ich poznaniem jesteśmy tego coraz pewniejsi.


Więc ruszaj, nie trać czasu. Od dziś, cierpliwie i bez przerwy pracuj nad postrzeganiem siebie. A jeśli wciąż nie potrafisz dostrzec w sobie ani odrobiny piękna, znajdź lepsze lustro, przyjrzyj się uważniej, popatrz odrobinę dłużej, bo nic, co ma w życiu prawdziwe znaczenie nie przychodzi od razu i bez wysiłku. Zaufaj mi, coś o tym wiem. Choć możesz stwierdzić, że brak mi doświadczenia, bo zbyt krótko jestem na tym świecie, akurat w tym jednym, jedynym przypadku nie mogę się z Tobą zgodzić-doskonale pamiętam ile razy trzeba próbować, ile razy pragnąć, by to wszystko się skończyło i ile łez bezsilności mieć za sobą, by wreszcie, małymi kroczkami, zacząć odnosić sukcesy.



W moim przekonaniu piękno to stan umysłu, który przekłada się na wygląd zewnętrzny. Dlatego zanim zaczniesz korzystać z wszelkich rad propagowanych przez media, NAUCZ SIĘ kochać siebie, świat i ludzi. W innym wypadku żaden kosmetyk, żaden biustonosz z push-upem, żaden wyszczuplający kostium nie będzie mieć najmniejszego sensu. Dopóki nie przestaniesz być dla siebie surowym dyktatorem porównującym się do każdego na nic zda się Twój trud wkładany w perfekcyjny wygląd. Bo czuć się pięknie będziesz dopiero wtedy, gdy Twój umysł, Ty sam sobie na to pozwolisz.