Ja tu nie wrócę. Będę żyć, dbać o siebie, będę się uczyć bycia szczęśliwą.

Zapisane 18 maja 2012, w piątek. W dzień powrotu. 

5 lat. Nie wróciłam. Żyję, dbam o siebie, jestem szczęśliwa w drobiazgach dnia codziennego. 

Mam zimne dłonie i przechodzi mnie dreszcz, jeszcze przed pierwszym uderzeniem w klawiaturę wezbrały we mnie emocje. Sięgając do swojego zeszytu-pamiętnika w kolorowe kwiaty, ze wzruszeniem uświadomiłam sobie, że dziś jest dokładnie 18 maja. Moja siostra właśnie składa wniosek o przyjęcie do liceum, a ja, będąc w jej wieku, dokładnie 5 lat temu opuściłam oddział dziecięcego szpitala psychiatrycznego. Na własne żądanie. Choć mówili, że nie dam rady. 

To niełatwa rzecz, pisać o tym wprost. Mimo wszystko. Sama chcę walczyć ze stygmatyzacją, obalać stereotypy, mówić głośno o tym, co wciąż w naszym kraju jest, niestety, tematem tabu, powodem do wstydu. Lęk przed tym siedzi zakorzeniony głęboko, ale ja się go nie chcę bać. Chcę mówić. Wybieram mówienie. Więc Wam opowiem, pewnie silnie emocjonalnie, czasem nieskładnie i chaotycznie, lecz wprost ze skłębionych we mnie myśli; mieszanki dumy, wzruszeń, cierpienia i bezradności. 

Zwykło się pytać z niedowierzaniem, że jak to jest, jak to możliwe, by ktoś dobrowolnie robił sobie coś takiego. Krzywdził się, poprzez odbieranie sobie jedzenia. W imię czego? Przerwy między udami? Widocznych obojczyków? Tak mówią, tak się tworzy łatwy i przyjemny do zrozumienia stereotyp osoby z zaburzeniami odżywiania. (Nie, nie "anorektyczki". Skończmy z takim etykietowaniem raz na zawsze- każdy z nas jest czymś niewyobrażalnie więcej, niż swoją chorobą czy zaburzeniem).

A to zupełnie nie tak. Owszem, wykazano wpływ widniejących w mediach fotografii kobiet z niedowagą na zapadalność na zaburzenia odżywiania, lecz to tylko jeden z czynników. Facylitator, dodałabym. A anoreksja - tak samo jak i depresja, czy każde inne zaburzenie - nie jest wyborem. Nie jest zachcianką nastoletniego umysłu. Nie ma płci, wieku czy rasy. I każdy doświadcza jej nieco (a czasami zupełnie) inaczej. Anoreksja nie równa się też skrajnie wychudzonemu ciału, które przyciąga wzrok każdego przechodnia. A gdyby chodziło tylko o jedzenie i wagę, wystarczyłoby kilka wizyt u dietetyka (ewentualnie lekarza). Każde zaburzenie odżywiania jest inne. Ale jedno jest wspólne - każde ma jakąś przyczynę. 

Co takiego doprowadziło mnie, do odbierania sobie jednej z największych przyjemności, okrutnego okłamywania najbliższych, katowania się ćwiczeniami każdego dnia, stopniowej izolacji od przyjaciół, bezgłośnego płaczu wieczorami, nienawiści siebie (nie tylko swojego ciała, a raczej przede wszystkim tego, co poza ciałem), BMI 12, a w ostateczności do trafienia na oddział i spędzenia tam trzech miesięcy (gdzie początkowo również oszukiwałam jak tylko się da? A dało się, tym bardziej, że mogłam się napatrzeć i podkraść przeróżne metody od współtowarzyszek ze stolika)?

Jak mi się to w ogóle udało? Jak to możliwe, że minęło pięć lat, a ja, malusieńkimi kroczkami, dodreptałam do dnia 18 maja 2017 i jestem na drugim roku studiów, jestem szalenie wdzięczna swojemu ciału, lubię swoją pupę (i swoje tygrysie rozstępy!), która kiedyś była jednym z głównych powodów mojej złości na swe ciało, nie wstydzę się wyjść bez makijażu, a podczas kąpieli dotykam swój brzuch z czułością, zamiast patrzeć wszędzie, byle nie na siebie, jak wtedy? 

Chciałabym bardzo, z całych sił, dać Wam gotową receptę. Mogę Wam jednak zaoferować tylko jedno - stwierdzenie, że życie po anoreksji, BEZ anoreksji jest możliwe. Są konsekwencje - do dziś płacę cenę tych kilku lat niszczenia siebie. Konsekwencje zarówno fizyczne - problemy z jelitami, trudność w uzyskaniu wyższej wagi, słabsze zęby i włosy, nadszarpnięta termoregulacja; oraz psychiczne - większa wrażliwość, utrata przyjaźni, która boli do dziś, oraz bagaż doświadczeń, który mimo wszystko zmienia, choć pobytu w szpitalu nie wspominam jako doświadczenia traumatycznego. Wręcz przeciwnie, mam wiele ciepłych wspomnień, choć przeplatają się one z chwilami, gdy ukrywałam się w swoim pokoju, bo trudno było mi znieść krzyki czy płacz kogoś nieopodal lub gdy nowo przyjęty dzieciak miał ręce całe we krwi. 

To wszystko nie brzmi zbyt wesoło, lecz dla mnie jest wolnością. Wybaczyłam sobie. Wybaczyłam innym. Proces terapii nie był łatwą sprawą, ale nigdy już nie czułam się tak okropnie: samotna, opuszczona, beznadziejna, bezsilna, niewystarczająca, brzydka, niechciana, zła, niepotrzebna jak wtedy, jako kończąca gimnazjum nastolatka (szesnastoletnia obca?). 

Bardzo chciałam wygrać. Uwierzyć, że zasługuję. Powtarzałam sobie w myślach, że przecież może mi się to udać. Że wcale nie ufam tym, którzy twierdzą, że anoreksja zostaje na zawsze. 

Jak dobrze, że nie zaufałam. 

Wciąż spoglądam ukradkiem na tak przykro chude dziewczyny na ulicy, których ostatnio dostrzegam coraz więcej. Patrzę jednak i na te bez uśmiechu, zastanawiając się, czy i w ich myśli są pełne nienawiści do siebie. Patrzę i czekam, aż fala emocji wzbierze i przeminie - za każdym razem wraca do mnie namiastka tego, jak ja się czułam. I jak bardzo nie chciałabym, by czuła się tak którakolwiek z Was. 

Mogłabym Wam napisać, że życie jest za krótkie, by odmawiać sobie jedzenia, że nie warto, że trzeba pokochać siebie, bo to fajna sprawa, lecz zamiast tego, wolę dawać przykład, mówić o swoich doświadczeniach i uczyć się tak, by za parę lat móc bardziej profesjonalnie nieść wsparcie. I przekonywać, że naprawdę warto dać sobie pomóc - nie pisałabym do Was dzisiaj, gdyby nie pomoc, której nie odrzuciłam.
Dajmy sobie pomóc tak, by anoreksja, czy każde inne zmaganie stało się jedynie rozdziałem naszego życia - długim lub krótkim, nie ważne - nie całą księgą. 

Większość z nas tam była. I pewnie taka sama liczba wciąż tam jest. 

Strona lustra niby właściwa, a jednak, coś tutaj nie gra. Zakłamany obraz, w najlepszym wypadku wzbudzający niechęć, w najgorszym - nienawiść, łzy i bezsilność. Emocje powiązane z całym szeregiem innych atrybutów, choć związki te nie mają absolutnie żadnego logicznego uzasadnienia. Wszystko inne zaczyna znikać, wizerunek z krzywego zwierciadła zaczyna dyktować warunki, uśmiech staje się blady, błysk w oku jakiś nieswój. I w całym tym myślowo-emocjonalnym procesie brak już miejsca na to, kim jesteśmy. Rozstajemy się z sobą na rzecz zaborczego głosu, który zabrania żywić ciepłe uczucia do tego odbicia w lustrze, tak nieperfekcyjnego, tak...nie takiego, jak trzeba.

A jak trzeba?

Bo poza lustrem jest coś jeszcze. I może to wcale nie ono jest winne. 

Kiedyś mówiło się o gazetach, telewizji, modelkach. A dziś mamy misterny światek w social mediach. 

I choć powodów dla których poranne spojrzenie lustro staje się wyrocznią może być mnóstwo i dla każdej z nas będą one sprawą indywidualną - to, czym karmimy się każdego dnia sięgając po tableta czy smartfona jest jednym z winnych, co do tego nie mam wątpliwości. (I może nawet kiedyś uda nam się z panią K stworzyć jakiś misterny eksperyment wykazujący korelację lęku z byciem w social mediach, choć na razie jesteśmy na etapie raczkującym i z trudem tworzymy naszą pierwszą eksplikację problemu badawczego).

Stąd mój pomysł.

Zaczął kiełkować w mej głowie w okolicach Dnia Kobiet, przy okazji swoich zdjęć bez makijażu. Było to dla mnie wyzwanie, wahałam się dobrą chwilę przed kliknięciem magicznego "udostępnij", irracjonalne myśli typu "a jak nikt nie polubi" zaczęły gromadzić się jak szalone. 

Jak nie polubi to co?

Jak mogę pozwalać, by serduszko na Instagramie było wyznacznikiem mojej wartości, szacunku do siebie, czy nawet akceptacji, nad którymi tak ciężko pracowałam, by w końcu je odzyskać i odbudować?

Z całą mocą i przekonaniem mówię, że każda kobieta jest piękna. I boli mnie, gdy muszę obserwować, jak na pewnym etapie zaczynamy się gubić i miotać - czy to za sprawą social mediów, czy z jakiegokolwiek innego powodu. Chciałabym więc w swoim foto (słowo również) projekcie odkrywać Wasze piękno. Czasem tak usilnie przykrywane warstwą makijażu, który powinien przecież służyć, a staje się przykrym obowiązkiem. Czasem zaprzeczane, czasem zdobywające nieśmiałe przyzwolenie na akceptację. 

Chcę poznać jak najwięcej Was, uwiecznić Wasze piękno - to zewnętrzne, na fotografiach, ale i to w środku - poprzez słowa, rozmowę. 

Potrzebuję więc Waszej pomocy. A raczej chęci - bez Was nic nie powstanie. Na projekt daję sobie sporo czasu, bo chciałabym podziałać również w wakacje, więc jeśli tylko któraś z Was chciałaby się włączyć, podzielić sobą z szerszym gronem, pomóc mi w odczarowywaniu presji perfekcji zionącej z social mediów i rozprzestrzeniającej się na inne dziedziny życia - dajcie mi znać. Najlepiej na mejla (w zakładce kontakt), przez wiadomość na Fejsbuku lub Instagramie. Porozmawiamy o szczegółach i może dane mi będzie poznać wspaniałe kobiety, chcące inspirować. Swym pięknem, które po prostu tam jest - nic nie musimy udowadniać.

I nie chodzi wcale o to, by całkowicie się obnażać. Sedno sprawy to uświadomienie sobie i innym, że każda z nas ma coś, co nie do końca lubi. Sztuką jest, by nawet w tych niedoskonałościach odnajdywać miłość i bezwarunkową akceptację siebie.

Oswójmy naturalność, oswójmy bezmakijaż, oswójmy to, co wywołuje lęk. 

Niech skończy się era wstydu przed lustrem. 

Koniec z patrzeniem jednym okiem.

They claim to

Walk unafraid

I'll be clumsy instead

Nie jest żadną nowością, że ważne jest to, co mówimy - do innych, ale i do siebie samych. I ja się uczyłam tej sztuki wyłapywania "złego" mówienia już jakiś czas - zaczynając od rzucanych do lustra myśli, które pałały wściekłością i rozczarowaniem, po niuanse typu zastąpienie "muszę" słowem "chcę" (kołczowie świata biją mi brawo). To praca długotrwała i żmudna, bo myśli trzeba najpierw jakoś wyłapać, by w ogóle móc zacząć je zmieniać. Trochę już o tym pisałam, chociażby tutaj, gdy zaczynałam wdrażać w swoje życie uważność.

I tak zupełnie przypadkiem, udało mi się zaobserwować dwa tycie nawyki myślowe, których nie chcę. 

Pierwszy z nich jest chyba powszechnie powielany - mogę się mylić, zadecydujcie sami - mówimy sobie, że walczymy. Ze sobą, o zmianę, o jakiś dobry nawyk. A ja walczyć już nie chcę, nawet jeśli trzeba mi wciąż pokonywać różne przeszkody i potworki w swej głowie - walka oznacza, że któraś ze stron zawsze będzie przegrana. A obydwie, bez wyjątku ponoszą straty.

Ta druga rzecz jest z powyższym mocno związana. Bo dużo we mnie wrażliwości, wzruszeń i delikatności ostatnio. Czasem nie jest łatwo, czasem mam trochę dość, i wtedy rodzi się myśl, że tego nie chcę, że trzeba zwalczyć. Bo przeszkadza, bo przyszły psycholog to twardy musi być, jak Ty chcesz sobie radzić, dziewczyno, jak Tobie jest źle, gdy jesteś świadkiem solidnej kłótni. I pewnie nawet jakoś udałoby mi się to w sobie unicestwić - są różne metody. Ale ja już wykreśliłam ze swojego słownika słowo walka. A siła ma dla mnie nieco inne znaczenie.

To nie tak, że przestaję robić rzeczy, których się boję, bo skończyłam z nimi walczyć. Wciąż próbuję, wciąż stawiam sobie wyzwania, wciąż chcę się rozwijać poprzez doświadczanie tego, co nie przychodzi mi z łatwością. Ale w sercu wraz z niepokojem przeplata się ciepło wywołane myślą, że mogę być trochę niezdarna w tym wszystkim. Mogę się potknąć, poprosić o pomoc, popłakać sobie, pokrzyczeć ze złości. Mogę odnaleźć siłę w swej wrażliwości, chociażby poprzez to, że pozwala mi ona widzieć nieco szerzej (i obydwojgiem oczu!). Słowo "walka" owszem, może i nastrajało mnie bojowo, dawało kopa, ale...zatracałam się gdzieś pomiędzy koniecznością odniesienia zwycięstwa, presją, a lękiem przed niepowodzeniem. Być przegranym. Brzmi okrutnie.

Oswajam się ze swoją nadwrażliwością, emocjami, cieszę się, że dają mi sygnały odczuwalne w całym ciele, pozwalam im na to, dziękuję, że sygnalizują to, co ważne. Odkrywam siłę w nieporadności, otaczam opieką to, co inni nazwaliby słabością. Tulę wszystkie swoje części, te pozornie nie do poskładania, cały ten chaos, jakim jestem. 

Bo za dużo już tych walk dookoła. Bo zabierają mnóstwo energii. Bo trzeba dać szansę temu, co w nas niedokochane. 

Nadchodzi najpiękniejszy czas w ciągu roku. Zachwycamy się migocącymi światełkami, od tygodnia (ja dopiero od wczoraj!) słuchamy ulubionych (jaki jest Wasz??) hitów bożonarodzeniowych. Lukrujemy pierniczki, pakujemy prezenty, wyczekujemy ukochanego makowca babci. W naszej głowie po raz kolejny tworzy się wizja świąt idealnych. Świąt bez skazy, jak z obrazka. Jasne, może tak być - jeśli Wasze święta przebiegają w bajkowej harmonii - lucky you. Bo mnie trudno jest przypomnieć sobie końcówkę grudnia, która obyłaby się bez jakiegoś kryzysu, choćby najmniejszego. Rodzinne zgromadzenia, wizja końcoworocznego bilansu, stres, choć przecież właśnie teraz powinniśmy zbierać siły i odpoczywać... Na co uważać? Jak się przygotować? Chodź, zastanówmy się przez chwilę.

Zacznijmy od nastawienia. Bo, jak już wspomniałam, mamy taką tendencję, która w dalszej perspektywie staje się dla nas przykrością - oczekujemy, że będzie inaczej. Bo to przecież święta, więc musi być lepiej! Chcemy wierzyć, że na pewno tym razem, w te wyjątkowe dni, wszelkie rodzinne konflikty znikną, znajdziemy wspólny język z rodzicami, dziadek przestanie zadawać te swoje pytania, a mama nie będzie komentować Twojego wyglądu. Snujemy fantazje, że okres świąteczny zmieni wszystko na lepsze. Magia świąt, they say. Niestety - czas zmienić to przekonanie. Bo o ile bożonarodzeniowy klimat faktycznie wprawia w specyficzny nastrój, który sprzyjać może wzmacnianiu relacji, o tyle trzeba nam zachować rozsądek. I przyjąć odpowiedzialność za to, co MY zrobimy z tym czasem, nie zaś, co święta zrobią z nami. 

Kluczowa będzie, jak w wielu innych sytuacjach, akceptacja. Tego, że jest jak jest. Święta nie zmienią ani Twoich rodziców, ani Ciebie jak za dotknięciem różdżki. Nie namawiam, oczywiście, do tego, by z obecnym stanem się godzić. Akceptacja nie jest temu równa. Jednak dzięki takiej postawie pełnej akceptacji, dostajemy możliwość działania i wprowadzania zmian drobnymi kroczkami. Tu i teraz, nie w wyimaginowanej, alternatywnej rzeczywistości.

Kiedy już uporządkujemy swoje oczekiwania i fantazje, czas na akcję. A raczej reakcję, bo często to właśnie w odpowiedzi na czyjeś słowa lub zachowania dostajemy szału (bo miało być inaczej, a on/ona znów zawalił i zrobił to samo) i nie jesteśmy w stanie pohamować smutku, gniewu czy rozczarowania. Przy stole padają pytania, na które nie mamy najmniejszej ochoty udzielać odpowiedzi, dotyka nas czyjś uszczypliwy komentarz lub postawa. Kumulują się emocje, tym bardziej, jeśli sami ze sobą mamy parę spraw niepoukładanych, a ktoś próbuje (często nieświadomie) w ten właśnie punkt uderzyć. Co robić? Czasem warto ustąpić. Nie ciągnąć tematu, przytaknąć, pójść dalej. Działa tylko wtedy, jeśli macie w sobie zgodę na takie ustępstwa, jeśli ten temat nie jest dla Was szczególnie ważną kwestią. I jeśli doskonale wiecie, że wszelkie próby tłumaczenia Waszego punktu widzenia kończą się awanturą. W innym wypadku, warto zastanowić się już wcześniej nad możliwymi rozwiązaniami tej dyskusji. Co takiego mogłabym powiedzieć, jak wytłumaczyć swoją decyzję czy przekonania, by wybrnąć w sposób jak najmniej zapalny? Złota zasada - bez agresywnych odzywek. Czasem wyjątkowo trudno jest utrzymać te pretensje na wodzy, ale głęboki oddech i przeformułowanie swej wypowiedzi (chociażby nie "TY mnie wkurzasz", ale "JA jestem wkurzona") może zdziałać naprawdę wiele.

Zbliżając się ku końcowi - bo postów gigantów nikomu się czytać nie będzie chciało - doceniajmy. Niech te świąteczno-rodzinne konfrontacje będą słodko-gorzką wskazówką, że NIC nie jest i nie będzie idealne, a w szczególności relacje rodzinne, ale nie ma tego złego, bo wiele się dzięki temu uczymy. Doceniajmy obecność, okazujmy zainteresowanie, wyrażajmy wdzięczność. Rozkoszujmy się chwilą dla siebie z najcudowniejszym smakiem herbaty (w mojej filiżance - Choinkowa słodycz, zielona z goździkami i marcepanem), która ukoi nerwy po stresującym dniu w rodzinnym gronie. Bądźmy obecni, by ten świąteczny czas nie przeciekł nam przez palce. 

I nie zostawiajmy wszystkiego na ostatnią chwilę! U mnie prezenty już dawno załatwione, ale gdybyście Wy mieli jeszcze problemy, z całego serducha polecam ślicznie opakowane, niesamowicie pachnące świąteczne herbaty od Five o'clock, zajrzyjcie też tu, tu i tu po garść pomysłów. 

Uśmiechajcie się dużo do wszystkich wokół! Ślę przedświąteczne uściski! <3

PS. Jeśli nie pojawia Ci się opcja komentowania - odśwież stronę. Jeśli wciąż nic...daj mi znać, a ja zjem tego wstrętnego Disqusa :(

Droga N.

Myślałam, że to będzie łatwe. Przecież siebie znam, dlaczego pisanie do siebie samej miałoby sprawiać mi trudność? Sprawia. Bo szesnastoletnia Ty - choć czuję z Tobą nierozerwalną więź - byłaś jakby zupełnie inną osobą. Obca. To jest chyba słowo klucz. Obca dla siebie, obca dla bliskich, obca dla swych emocji, pragnień i potrzeb. Dlaczego do Ciebie piszę? Bo tak sobie myślę, że w tej obcości tego właśnie Ci trzeba. Mimo głośnych zaprzeczeń, mimo niechętnego spojrzenia, mimo słów wypisywanych niemal co stronę w pamiętniku: "zostawcie mnie w spokoju". Potrzeba Ci dłoni akceptacji i próby zrozumienia.

Wiesz, trzeba Ci wiedzieć, że jesteś piękna. Od tego muszę zacząć. Może nikt Ci tego nie mówił, a może nie chciałaś słyszeć. To, kim jesteś, jest w zupełności wystarczające. Nie trzeba Ci niczego więcej. Poza ogromną dawką łagodności wobec siebie samej. Pragniesz dorównać wszystkim w koło, spoglądasz na swoje przyjaciółki z zazdrością, wyrzucasz sobie każdą najmniejszą rzecz, którą dostrzegasz u nich, a której Tobie brak. Nauczyłaś się świetnie selekcjonować docierające do Ciebie informacje. Skupiasz się na swych obserwacjach tak bardzo, że sama zaczynasz znikać. Dosłownie i w przenośni. 

Proszę, przestań walczyć. Z wszystkimi w koło, tworząc co krok mini konkursy, mające na celu udowodnić swoją wartość. Ta piątka z chemii to tylko efekt rozpaczliwej potrzeby zajęcia czymś swych rozedrganych, cierpiących myśli. Ta warstwa makijażu to tylko niemy krzyk przed lustrem. To ciało...to aż. To Ty. Ono się zmienia, byś mogła stać się silną, zdrową, byś mogła tańczyć boso w rytm swej ukochanej piosenki tuż przed północą, byś mogła wędrować uliczkami nieznanego miasteczka, spełniając swe podróżnicze marzenia, byś mogła śmiać się w głos, czując bezgraniczną wolność, byś mogła patrzeć w oczy swej miłości i snuć plany na przyszłość. 

Lecz zamiast tego masz ciężar. Spoczywa w Twoim ciele, Twoje nogi zdają się ważyć tonę, a ręka nie chce sięgnąć do czoła. Tyle ważą słowa. Niewypowiedziane, miesiącami upychane w każdy zakamarek Twojego ciała tak, by nie mogły ujrzeć światła dziennego. To te emocje, które za wszelką cenę chciałaś ukrywać, bo były słabością i wzbudzały słabość. A czułaś się nic nie warta, gdy musiałaś oglądać bezradne twarze swych rodziców. Z emocji stworzyłaś maskę, nieprzepuszczalną tak, że nawet oddech stawał się wyzwaniem. 

Jak miałaś kochać swe ciało, jeśli tyle cierpienia musiało w sobie pomieścić? 

Ja wiem, że to zaczęło się już wcześniej. Że czułaś, jakby Twoje serce zostało wyrwane nagle, jakby we śnie, brutalnie, choć przecież tego właśnie mogłaś się spodziewać. Już wtedy nie zadbałaś o siebie. Już wtedy żebrałaś o miłość. 

Lecz nikt nie mógł Ci jej dać. Dopóki Ty sama nie zaczęłaś kruszyć pancerza zbudowanego z samotnie spędzonych popołudni, okrutnego rozdarcia, bo najbardziej w świecie pragnęłaś wyjść, lecz silniejsze było poczucie wstydu wypełniające każdą komórkę Twojego ciała. 

A ja...ja chciałam jedynie wziąć Cię za rękę, uśmiechnąć się na dowód, że jeszcze kiedyś będziesz to umieć i poprosić, by to nie była walka. Czasem potrzeba czasu. On sam w sobie może i ran nie leczy, ale możesz uleczyć je Ty. Nie od razu, lecz krok za krokiem. Czasem te kroki nie będą nawet widoczne dla Ciebie, lecz ich suma będzie Twoją siłą.

Bądź uważna. Bój się, płacz, krzycz. To właśnie dzięki nim nauczysz się uśmiechu. Dzięki nim pewnego dnia zwrócisz twarz ku słońcu i czując jego ciepło, pozwolisz mu rozlać się po całym ciele, od czubka głowy aż po palce u stóp, przepełniona myślą, że to życie, ten Świat to cud. Mimo, że wczoraj płakałaś. Mimo, że jutro czeka Cię ciężki dzień. Ale masz w sobie oparcie. I już nie jesteś obca. 

Ten pomysł chwilę dojrzewał w mojej głowie. Urodził się nagle, zaskakując mnie gdzieś pomiędzy codziennym błądzeniem myśli i każdego dnia powracał, dokładając kolejną wiązkę refleksji. Wiedziałam, że to jest coś, czym chcę się zająć. A kwestia jest na tyle istotna, że chcę zrobić to jak najlepiej. 

Profilaktyczne badania krwi, przegląd stomatologiczny, dbanie o swą odporność - wszystko to na stałe wpisało się już w kalendarze większości z nas. Chcemy żyć zdrowo. Wciąż jednak zdecydowanie za mało mówi się o drugiej stronie medalu, o psychice, umyśle, mózgu, które to również potrzebują profilaktycznych "zabiegów", by służyły niezawodnie i grały z nami w jednej drużynie. Tym właśnie chcę się zająć w nowym cyklu wpisów - higieną zdrowia psychicznego. Lecz nie sama! Bo to zadanie zbyt obszerne i zbyt odpowiedzialne dla jednej osoby. Wraz z Kaliną podjęłyśmy się długoterminowego wyzwania stworzenia dla Was alfabetu zdrowia naszych wspaniałych, acz czasami nieokiełznanych umysłów. Raz w miesiącu podzielimy się z Wami naszymi refleksjami, wiedzą i doświadczeniami, podążając wraz z kolejnością alfabetyczną. So, here we go. 

Akceptacja. Słowo klucz, rzekłabym, przez co tak problematyczne do ugryzienia. Szerokie spektrum spraw, zagadnień, myśli i wspomnień. Akceptuję więc nieład w mej głowie i brak ładnie skrojonych zdań, pozwalając słowom - skojarzeniom płynąć wolno. Chodźcie za mną, w podróż po zakamarkach akceptacji.

To dobry start. Dobry, ale przede wszystkim konieczny, bo bez akceptacji wiele naszych starań okazać się może walką z wiatrakami. No właśnie - walką - a ta jest przecież z góry skazana na straty, większe bądź mniejsze, lecz występujące zawsze po obu stronach. Akceptacja wnosi nową jakość do naszej codzienności. Przestrzeń, którą wypełnić będziemy mogli konstruktywnym, budującym, często kojącym działaniem.

Wszyscy mamy za sobą przeróżne doświadczenia przeszłości, czasem tkwiące głęboko, z pozoru zapomniane, lecz wpływające na nasze tu i teraz, czasem zaś takie, które każdego dnia na nowo przeżywamy, jakby ta rana żyła swoim życiem, nie mogąc się zabliźnić pomimo upływu czasu. Mówią przecież, że to właśnie on leczy wszelki ból, lecz nie o sam czas chodzi, a o akceptację właśnie. 

Popełniamy swoje błędy, potykamy się i błądzimy labiryntami, choć czasem odpowiedź kryje się tuż obok. Każdy (wyprowadźcie mnie z błędu, jeśli jest inaczej) z nas jednak ma w życiu taki czas, kiedy to symboliczne już jedno oko nie funkcjonuje prawidłowo. Szukamy więc trochę po omacku, skazując się na ból, cierpienie, wstyd i porażki. Sedno tkwi jednak w znaczeniu, jakie im nadajemy. 

Akceptuję ten stan rzeczy, akceptuję fakt, że te wszystkie niepowodzenia i zaślepienia to nieodzowna część mej biografii, tworząca m n i e, Akceptacja nie oznacza jednak bezczynności - wręcz przeciwnie, trzeba nam rozumieć ją jako początek drogi. Bo w zgodzie z sobą i swoją przeszłością możemy zacząć pracować nad zmianą trwałą, nad zmianą, jakiej autentycznie pragniemy dla siebie, kierując się swoim dobrem i szeroko rozumianym szczęściem. A wraz z akceptacją tego co było, pojawi się akceptacja miejsca, w którym obecnie się znajdujemy, pozwalająca nam rozwinąć swe skrzydła bez pogoni za niedosięgalnym, bez zmory perfekcjonizmu. 

Zupełnie innym aspektem hasła, które dziś podjęłam, jest potrzeba akceptacji, towarzysząca nam od wczesnego dzieciństwa, kiedy to jest podstawą prawidłowego rozwoju i dalszego funkcjonowania w społeczeństwie. Brak tej bezwarunkowej akceptacji otrzymywanej od rodziców, najbliższych opiekunów czy innej osoby ważnej w życiu dziecka rzuca cień na kolejne lata, poprzez stworzenie nieadekwatnego obrazu siebie i świata. Codzienność staje się pogonią za uznaniem innych, nawet tych niewiele znaczących - zaharowujemy się na śmierć, walcząc o dobre słowo od nauczyciela czy szefa, próbując zaspokoić potrzebę, której nikt nie ukoił dawno temu. Niewypełniony zbiornik akceptacji nie jest jednak wyrokiem, nie trzeba nam nawet znać przyczyn. Akceptacja braku akceptacji brzmi dość groteskowo, lecz tylko takie rozwiązanie przychodzi mi na myśl. Akceptacja i świadomość tego, że nie jesteśmy w tym wszystkim sami, akceptacja tego, że może naszym rodzicom też czegoś  brakowało, akceptacja tego, że być może to nie oni "zawinili", lecz środowisko, geny, a nawet przypadek sprawił, iż dziś musimy stawać twarzą w twarz z wyzwaniem trudu akceptacji. 

To dobry czas, by zaniechać walk, zawiesić broń i stanąć przed lustrem z łagodnym spojrzeniem. Pełnym akceptacji, którą obdarzać będziemy zarówno siebie i swoją przeszłość, stan teraźniejszy, jak i wszystko, co dookoła. I niech będzie to naszą siłą, która zamiast tracić masę energii na kolejne starcia i potyczki, pozwoli nam rozkwitnąć. 

Po drugą odsłonę pierwszej litery alfabetu zapraszam Was na bloga Kaliny, która napisała dla Was o ambicji. Trzymajcie mocno kciuki za naszą współpracę i za wytrwanie w cyklu aż do ostatniej literki, a gdybyście mieli jakieś propozycje lub pomysły na hasła poruszane w tym zakresie - koniecznie dajcie znać!