Powtarzam się chyba, ale piękna jest dla mnie ta jesień.
(Jesienna chandra? A co to takiego?)
Nie spodziewajcie się postu o czymś konkretnym, zapewne nie wniesie on nic do Waszego życia, ale będzie czas i na takie wpisy. Tym razem nieco więcej mnie.

Wędruję sobie, szurając stopami pośród wszechobecnych liści. Dlatego porzuciłam już buty na wyższym obcasie-trudno, nie będę damą, zniosę to dla wyższych celów. Wiecie jak cudne są spacery? Jak nic zrobią Wam dzień. Zły humor skutecznie podreperują, dobry zatrzymają na dłużej.

Niebo. Wiecie, w poprzednim wcieleniu chyba byłam ptakiem, tak je uwielbiam. Nic mnie tak nie podnosi na duchu jak poranne(dziś, 6:38), popołudniowe, wieczorne malunki utkane z chmur, przeplatane wszelkimi możliwymi kolorami słońca. To takie dziwne, trudne do opisania uczucie. Na pewno spokój. Uwieńczony uśmiechem, poczuciem, że wszystko jest na swoim miejscu. Że tutaj właśnie należę. Że chce się żyć. Dlatego praktykuję kiedy tylko jest okazja patrzenie w niebo.


Zresztą, patrzę wszędzie. Cholera, ciekawskie ze mnie zwierzę! Szukam...czegoś. Nie wiem sama. Ale lubię patrzeć, zauważać. Dostrzegać. W sumie, sorry mózgu, że Cię tak obciążam. Tyle bodźców zewsząd! Ale może odpłacisz mi się jakimiś nowymi połączeniami neuronalnymi, co? (Tak, zafascynowała mnie biofizjologia i działanie organizmu ludzkiego. To co, medycyna jako drugi kierunek, panno N?)
Jakby mi było mało tego wszystkiego-wyjechać mi się chce. Tak bardzo. Zgubić się w nowym mieście. Pójść do lasu. Zachwycić czymś, czego do tej pory nie znałam. No i oczywiście-sfotografować niebo w innych okolicznościach! :)

Muzyką się zachwycam, o jeżu, jak bardzo! Prawie tak, jakbym odkryła nowy, lepszy wymiar świata, jakkolwiek patetycznie to nie brzmi. Dla innych to pewnie oczywistość od dawna, ale ja przepadłam dopiero jakiś czas temu. Muzyka na żywo to nieporównywalne do niczego doświadczenie. Emocjonalne zaangażowanie całego ciała i wszystkich zmysłów. Zdecydowanie znalazłam coś dla siebie-dzięki za imprezę w klubie, jeśli mogę pójść na koncert.

wyjechać albo zostać

nie pompować się pragnieniem

Chciałam zrobić podsumowanie miesiąca, ale...obawiam się, że ten post osiągnąłby wtedy niebotyczne rozmiary. Poza tym, właściwie pisałam już nieco o tym co obecnie u mnie się dzieje, kiedy wróciłam do pisania bloga. W takim wypadku nie pozostaje mi nic innego jak to, co zwykle ma miejsce-chaotyczny misz-masz, na który jesteście skazani, niestety, bardzo często.

Wczorajszy dzień spędziłam niemalże w całości off-line, poza miastem. Mam wrażenie, że moja kreatywność przechodzi na wyższy poziom, kiedy przez dłuższy czas nie przeglądam bezmyślnie kolejnych aplikacji. Na przykład, słuchajcie, wpadłam na genialny pomysł fotografowania każdego napotkanego kwiatu. Ale tylko te pole, bo, jak stwierdziłam, kradzione zdjęcia nie mają sensu. Wytrwałam w swoim postanowieniu jakieś 1/8 naszego 10 kilometrowego spaceru.



Dziękuję wydawnictwu Matras za możliwość przeczytania tej powieści. 

A Wam, drodzy, życzę popołudnia pełnego słońca i poniedziałku z uśmiechem! :)
Dodatkowo proszę Was o opinie w komentarzach, o czym chcielibyście poczytać lub usłyszeć w kolejnym poście, jeśli macie jakieś specjalne sugestie bądź propozycje.

Zupełnie randomowo trafiłam na pewien artykuł w starszym numerze Coachingu. I już po pierwszym akapicie dotarło do mnie o czym od dłuższego czasu chciałam Wam wspomnieć, a co było dla mnie tak ulotne i trudne do zdefiniowana w swej mistyczności i wyjątkowości.

fot. Joanna Rytter

Kwiecień, późne popołudnie, zmęczona całym dniem poza domem przechodzę przez rondo Mogilskie, mijając się z mnóstwem nieznajomych, wpatrzonych w jeden punkt twarzy. Wracam z angielskiego-nic specjalnego, zwłaszcza, że od siódmej rano nie znalazłam chwili odpoczynku(a niektóre, teoretycznie luźne lekcje w szkole męczyły mnie najbardziej).
Ale. Mam niezawodny przepis na cudowne odczarowanie zmęczenia, poirytowania, braku chęci do życia i energii. Niebo. (Nie, nie mam zamiaru Was zacząć teraz nawracać.)
Wystarczy unieść nieco głowę, otworzyć(lub przymrużyć)oczy(w zależności od intensywności słoneczka), wziąć wdech i zatracić się w Świecie.
Widzę niebo, za każdym razem inne, stanowiące doskonałą paletę wszelkich odcieni szarości, lub też czyste, w towarzystwie pomarańczowoczerwonych promieni zachodu, grających beztrosko na ścianie szkieletora.
Zachwyt.























Inna sytuacja.
Wychodzę z galerii kierując się w stronę rynku, w jakimś konkretnym celu zapewne. Zapomniałam słuchawek, towarzystwa brak. Nie, nie nudzę się ani trochę.
Oglądam ludzi. Uważnie obserwuję ruch dookoła mnie. Doświadczam bogactwa odmienności, kolorów, dźwięków. Szukam piękna. I widzę go na każdym kroku.
Zachwyca mnie to jak piękne są kobiety. Rozczula mnie wózek z uroczym dzieciakiem prowadzony przez mężczyznę. Po raz kolejny podziwiam piękno Teatru Słowackiego.
Wszystko jest tak niesamowicie intensywne, przepełniające inspiracją, radością, spokojem. Poczuciem przynależności i harmonii ze Światem.

fot. Joanna Rytter

Jak się zachwycać? Przede wszystkim musisz bardzo chcieć. A oto parę wskazówek ode mnie.

1. Myśl jak dziecko.
2. Baw się w detektywa-włącz ciekawość.
3. Zmień nastawienie-nie oczekuj, nie zakładaj.
4. Szukaj nowych doświadczeń.
5. Zadawaj pytania.
6. Obudź zmysły.
7. Skupiaj się na tym, co czujesz i co próbuje Ci przekazać Twoje ciało.
8. Bądź uważny.

A teraz małe ćwiczenie-proszę bardzo o napisanie mi w komentarzu co Was ostatnio zachwyciło i kiedy to było :)

Na ten piękny, majowy weekend życzę Wam mnóstwa zachwytów!

Long time no see, rzekłabym. Nawet bardzo-ponad 2 miesiące mnie tutaj nie było. Pozwólcie, że się wytłumaczę i pokażę, co mam na swoje usprawiedliwienie. (Bo przecież ciężko pracowałam, nie?)

Muzyka. Ohohoh, tyle tego, że może jednak o odkryciach tego typu napiszę kiedy indziej. Ale to uwiecznione po lewej również miało spore znaczenie. Przyznam szczerze i ze wstydem, że decyzja o pójściu na koncert Meli w klubie Studio nie była do końca spowodowana szczególną sympatią do tego, co tworzy ta żywiołowa, urocza dziewczyna. Nie wiem w sumie o co mi chodziło-może to przeznaczenie/siła wyższa, cokolwiek, w każdym razie, od czasu koncertu, czyli już jakieś ładne dwa miesiące Mela jest ze mną baaardzo często. Szkoda tylko, że dopiero po fakcie mogłabym zaśpiewać razem z nią większość piosenek. Smutne życie ignoranta.








Poczyniłam parę wędrówek. Samotnych lub nie, smutnych, melancholijnych, utkanych z tęsknych spojrzeń w niebo, ale i radosnych, w obecności promieni słońca.








Jadłam. I piłam. (No, a to faktycznie nadzwyczaj dziwne jest przecież.)













































Spotkałam się z Jagu i tym samym spędziłam wspaniały wieczór i przedpołudnie! Przy okazji, J spełniła kolejne moje czytelnicze marzenie, dając mi w prezencie "Mroki". (Przy okazji-jak to miło pozwiedzać własne miasto...Dumna krakowianka, która miała okazję być wtedy na Wawelu jakoś...5 raz?)























A z nikim tak dobrze nie robiło mi się zakupów jak z siostrą! (oh shit, wybaczcie tego dziubaska)






















No, i w sumie wypadałoby wspomnieć coś o tym, że maturę miałam. Ano miałam.
Niby angielski ustny wciąż przede mną, ale...Boże, dnia wczorajszego byłam najszczęśliwsza(prawie)pod słońcem. Dużo mogłabym się rozpisywać o swoim strachu i stanie sprzed ustnym polskim, jadąc do szkoły czułam się groteskowo, wciąż towarzyszyła mi myśl:"Cholera, co ja robię, przecież to komiczne, ja, ja dotrwałam do matury? I faktycznie na nią idę? Będę gadać przez 10 minut sama? Wejdę do tej sali i wylosuję pytanie?" Zrobiłam to! I, wierzcie lub nie, ale nieziemskie jest uczucie zwycięstwa. Tego największego, bo przezwyciężenia własnego strachu. Jednego z najintensywniejszych.






















A teraz, teraz odpoczywam. Powoli. Nadrabiam zaległości. Wdycham zapach bzu, bez pośpiechu rozwijam matę do ćwiczeń, przystaję na moment, by popatrzeć w niebo. I dziękuję za to, że wciąż tu jestem. Że mogę odkrywać, poznawać, smakować. Że mam przyszłość przed sobą, że nie stchórzyłam. Dziękuję. Sobie i Wam.

fot. Joanna Rytter

Początek zeszłego tygodnia(a dokładniej poniedziałek)miał być chyba swego rodzaju rekompensatą z wyprzedzeniem za pozostałe dni. Niby przestawiłam budzik jedynie o pół godziny(i trzy minuty!), ale sama perspektywa rozpoczynania matur próbnych o 7:10 nie rysowała się zbyt kusząco. No, a potem jeszcze lekcje, angielski i inne czekające na mnie ""obowiązki"", a mnie oczy zamykały się już o 21. Jak żyć? Chciałabym bardzo potrafić żyć nocą. Czytać do późna, oglądać coś, uczyć się, pisać. A ja zasypiam. Smutno.
Ale, wracając do początku, w poniedziałek zostałam obdarowana. I to kilkoma niespodziankami na raz! Najpierw odebrałam sobie książki z poczty-a to mnie zawsze cieszy niezmiernie. (Tak, tak, kolejne, ale mam usprawiedliwienie, bo to lektury! Cudownie stare i podniszczone! "Cudzoziemka" i "Granice". Czytaliście? Lubicie?)

A potem? Kurier! Już wiedziałam, co się szykuje! Otwieram paczkę nerwowymi ruchami i pierwsze czego doświadczam to błogi zapach. I już uśmiecham się jak głupia i w jakimś amoku wyjmuję wszystko po kolei, oglądam paczuszki z każdej strony, odczytuję opisy i cieszę oczy zawartością pudełka.
Wszystko dzięki świetnej idei Q Box. Jak sami podkreślają, pomysł zrodził się z fascynacji i uwielbienia dla herbaty, nie może więc być inaczej-ich produkty są wyjątkowe, zarówno w smaku jak i oprawie wizualnej.



 Q Box to paczka subskrypcyjna z tym, co Natalki(??) lubią najbardziej. Moja edycja była wersją "Good morning", co nie oznacza oczywiście, że na inną porę dnia się nie nadają. :) Do wyboru mamy jeszcze "Five o'clock" oraz "Teatox", więc chyba trafiłam najlepiej, chociaż nie pogardziłabym żadną z powyższych!
W swoim boxie znalazłam przedstawione na zdjęciu powyżej mieszanki.






















"Promienie słońca" to herbata owocowa składająca się z pomarańczy, jabłek, buraka ćwikłowego, soku pomarańczowego, kwiatu granatu i hibiskusa, skórek i płatków cytrusów oraz róży. I tak jak wcześniej nie byłam przekonana do typowo owocowych "torebkowych" wywarów, ta zasmakowała mi bardzo.

"Marzenie", czyli chipsy kokosowe, bananowe, kawałki mango, ananasów i jabłek, trawa cytrynowa, liście bambusa i sok pomarańczowy ma przede wszystkim obłędny zapach, a jej składniki wyjadałam prosto z torebki(shame on me). Niestety, po zaparzeniu trochę mnie zawiodła, ale spróbuję jeszcze raz, tym razem zaparzając większą ilość.

"Idealny poranek" jest herbatą czarną z bergamotką i kwiatami bławatka, czyli klasyka. Za takimi również nie przepadałam, a ta, o dziwo, jest naprawdę inna. Jak wszystkie zresztą-ma niepowtarzalny, głęboki smak, którego żadna torebkowa nie będzie w stanie oddać. (No, może poza moimi dwiema faworytkami). Chcę jeszcze wypróbować propozycji z opakowania-podać ją z mlekiem i cukrem :)

"Energia" to zielona Sencha, czerwona Oolong z kwiatami herbacianymi i słonecznika, z dodatkiem aromatu i smaku pomarańczowo-poziomowego, nie była dla mnie zaskoczeniem, bo pijałam wcześniej liściaste zielone w herbaciarni, a ta jest jakościowo równie dobra.

Otrzymałam jeszcze przedsmak edycji grudniowej, czarną herbatę z nasionami guarany, płatkami chabru, granatu, hibiskusa, owocami goji, malin, rokitnika i róży. Pyszności! Świąteczny aromat i smak.

Otaczaj się ludźmi, w towarzystwie których czujesz się wolny.
To niezwykle ważne, by w miarę możliwości odciąć się od osób, które za każdym razem z uporem i wytrwałością podcinają nam skrzydła. Oczywiście, jeśli ten ktoś jest ważny w naszym życiu, warto podjąć próbę rozmowy i wyjaśnienia, jak jego postawa wpływa na nasze życie. Często jednak zżymamy się w myślach, przeklinając i złorzecząc na człowieka, który tak nas deprymuje, a w jego towarzystwie zakładamy żelazną maskę, uśmiechamy się i przytakujemy. Nie musi tak być! To jeden z obszarów życia, na który naprawdę mamy wpływ. Owszem, to los nami kieruje, ale nie jesteśmy ubezwłasnowolnionymi marionetkami w rękach przeznaczenia.
Ale nie o tym chciałam pisać.

Ludzie są wspaniali.
Życie podsunęło mi tyle niesamowitych osób, dzięki którym żyję, uśmiecham się, jestem.
Ale do tego potrzebna jest też nasza wola. Gdybym wciąż egzystowała sobie niczym roślinka, raczej nie byłabym w stanie czerpać niczego od nikogo.

Spontaniczność jest cudowna.
Szkoda, że tak rzadko się na nią otwieram.
Boję się, irracjonalny kompleks dziecka wciąż często mną rządzi. Ale odpowiednio pokierowana, choćby drobną sugestią, mogę się przełamać. A wtedy spędzam niezwykłe chwile.
Liczę na to, że wreszcie wyrobię w swoim mózgu wzorzec mówiący o tym, że wyjście poza strefę komfortu zwykle działa na moją korzyść. Do tego czasu, będę próbować sama. (Chociaż często nie pamiętam[nie chcę pamiętać] o tym wszystkim, co mogę dostać w zamian za spontaniczny krok lub samodzielnie podjętą decyzję)


Zrób coś dla siebie! Przełam schemat, wygospodaruj chwilę czasu, złam jakąś zasadę, zrób coś niekonwencjonalnego.
Ja na przykład spróbowałam pieczonych kasztanów :) Cudownie jest wyjść ze szkoły wpół do dwunastej, przejechać się na rynek, złapać trochę słońca, spróbować czegoś nowego. Samemu bądź w towarzystwie, choć mi tym razem zdecydowanie bardziej odpowiadała druga wersja :)



A Ty, zrobiłeś ostatnio coś, czego nigdy wcześniej nie próbowałeś?

Jakie to typowe-przede mną sprawdzian maturalny z historii z całego średniowiecza(próbowałam-niestety, google poratowało mnie "średniowieczem w pigułce" w postaci 30 stron w Wordzie), a w mojej głowie powstaje pomysł na nowy post. Ale nie dbam o to, przynajmniej nie dziś, nie teraz. Miałam zbyt dobry weekend, by go zaprzepaścić, a już trochę czasu minęło odkąd czułam się naprawdę dobrze, jak przez te trzy dni.

Trzeba wykorzystać fakt, że udało mi się odzyskać moje pozytywne nastawienie do otoczenia i w takim właśnie klimacie postanowiłam stworzyć dla Was post :) Ta daaam, przedstawiam Wam 12 rzeczy, dzięki którym życie jest piękniejsze(w moim odczuciu).

1. Zacznę od powodu, dla którego poniekąd ten post powstaje, czyli mojej inspiracji. Weronika, którą od bardzo dawna obserwuję na blogu, a która jakiś czas temu(ku mojej uciesze)zaczęła nagrywać też filmiki na yt. Właśnie tego dziś potrzebowałam, by przeboleć brak komentarzy pod ostatnim wpisem i nabrać chęci do napisania kolejnego. A sama Weronika inspirowała mnie od kiedy tylko trafiłam na raspberryandred. Chociaż nie, dawniej Jej strasznie zazdrościłam. Wyglądu, podróżowania, umiejętności, wszystkiego co tylko się da. Niekoniecznie wyzbyłam się tego całkowicie, ale już mnie to nie niszczy, wręcz przeciwnie :) W tym punkcie chciałabym wspomnieć również o wszystkich blogach, które bardzo lubię czytać(a jest ich sporo), nowy wpis na każdym z nich poprawia mi nastrój, lecz Weronikę musiałam wyróżnić akurat dziś z przyczyn wyżej wymienionych :)

2.



Magia nieba, które za każdym razem potrafi zachwycić mnie na nowo. Uwielbiam zachody, o czym zresztą już nie jeden raz pisałam, uwielbiam chmury, uwielbiam całą paletę barw, jaka tworzy się za sprawą słońca. A gdyby do tego dodać jeszcze specyficzny zapach lata lub wczesnej jesieni, wieczorową porę i pagórek niedaleko osiedla, gdzie mogę spojrzeć na miasto w oddali...

3.

 Natura.
Dlaczego w naszej codzienności tak niewiele uwagi poświęcamy temu cudowi, jakim zostaliśmy obdarzeni, może nawet i wcale? Przecież to integralna część każdego z nas, przecież to dar, który możemy, a nawet powinniśmy wykorzystywać dla własnego dobra!
Jeszcze całkiem niedawno sama byłam ślepa na korzyści, jakie możemy czerpać z otoczenia. Rewolucja rozpoczęła się od napomknięć A o jej małych wyprawach w okolice swej jeziorowej krainy. Mówiła o tym z takim zapałem, że aż zapragnęłam wynieść się z tych blokowisk, zamieszkać dalej, nie w blokowiskach wśród spalin. Potem pojawiła się Emilka, która swoją relacją z naturą mnie zaintrygowała. Ale była zima, marzłam bezustannie, czynniki pogodowe mało sprzyjające, więc siedziałam w domu.

Wyszło słonko. Wiosenne, marcowe, nieśmiałe. A ja poczułam do niego niewyobrażalny, ogromny pociąg :)
W szkole po szóstej godzinie nie mogę wytrzymać, usycham, brak mi energii, mam wszystkiego dosyć. Wystarczy, że wyjdę na zewnątrz-diametralna zmiana dotychczasowego samopoczucia. I wracałabym do domu jak najdłużej, gdyby nie mój wredny żołądek domagający się swego :>

Dziś po raz pierwszy wyszłam na spacer sama. Początkowo czułam się nieco dziwnie, obawiałam się niepokojących spojrzeń innych, ale miałam alibi-wzięłam ze sobą torebkę, wewnątrz której spoczywał aparat oraz słuchawki. I szłam, szłam przed siebie, obserwowałam, oddychałam. Usiłowałam oczyścić umysł ze złości, zdenerwowania, stresu i całej gamy innych negatywnych uczuć, których doświadczam (poniekąd, niestety, z własnej woli) na co dzień.
I było mi lepiej.


Koniecznie muszę kupić sobie rolki! Ćwiczenia, które wykonuję w domu wciąż nie wywodzą się z czystej chęci aktywności czy polepszenia nastroju, chociaż bardzo chciałabym aby tak było(i czasem nawet wierzę w to, że tak naprawdę jest). Czuję jednak, że rolki lub rower to zupełnie co innego-sport na powietrzu nabiera jeszcze większego znaczenia.

Wcale nie muszę się wyprowadzać. To tylko wymówka, by już teraz, tu, zacząć doceniać przyrodę. Przecież wcale nie jestem w tragicznej sytuacji-naprawdę mam gdzie wyjść, choć może nie jest to las ani łąka(choć ta może by się znalazła).
"Obcowanie z naturą wzmacnia odporność, wyostrza zmysły i inteligencję, a także poprawia zdrowie fizyczne i psychiczne"-nie wiem co z tego stwierdzenia, de facto sformułowanego przez naukowców, jest prawdą, ale jednego jestem pewna-najlepszą przerwą w nauce jest spacer z psem w popołudniowym słońcu, najlepszym lekiem na splątane myśli-wiatr zarzucający włosy na moją twarz, a sposobem na poprawę negatywnego obrazu siebie samej-szybki spacer z słuchawkami na uszach i pozytywną muzyką.