autorką zdjęć jest niezastąpiona pani K.

Nagle ze zdwojoną siłą czujemy wszelkie niedociągnięcia naszej relacji. Bo kwiaty raz do roku, bo czasem Twój zły nastrój spotyka się z jego kiepskim humorem więc wnioskujesz, że brak Ci wsparcia. Bo brak Ci zaskoczenia, szalonych pomysłów z Jego strony, niespodzianek. W Twej głowie, lawiną myśli tworzy się podsumowanie tego czasu spędzonego wspólnie. 1:0 dla tumblra.
Wielką wdzięczność czuję wobec faktu, iż umiałam się w pewnym momencie nad tym zjawiskiem zatrzymać i oddać autorefleksji (co, jak już pewnie wiecie, mam upodobanie czynić dość często). Świadomość pułapki - pierwszy krok za mną. Gdybym tak bezmyślnie karmiła się pięknymi opisami, wzruszającymi książkami i filmami, szybciutko pozbyłabym się WŁASNEGO związku. Który czasem też wygląda jak z cytatu. Na tumblrze nikt jednak nie pisze o innych, równie istotnych dla relacji sprawach. "Miłość idealna", they say. A ja bym powiedziała, że takową cechuje przede wszystkim równowaga i balans.

fotografowała Roksana :)

Bywamy zmęczeni. Kiepsko jest się wtedy z nami dogadać, nie mamy ochoty na zawiłe tłumaczenie powodów naszego nastroju, czasem sami nie wiemy, o co nam chodzi. Jest kiepsko i już. Mamy do tego prawo. Tak samo jak i bliska nam osoba. Niewyobrażalnie trudna lekcja numer jeden - pozbycie się płaszczyka egoizmu. Może tylko ja mam z tym tak spory problem, ale do dziś się tego uczę. By myśl "Halo, jest mi źle, pociesz, przytul, zajmij się mną" zastąpić pytaniem "Jak się czujesz?", lub przynajmniej łagodnie dać znać, że trzeba mi nieco wsparcia.
Lekcja numer dwa - niestety wcale nie łatwiejsza. Wyzbycie się oczekiwań i wzajemności. Do pewnego stopnia jest to kwestią oczywistą i konieczną w związku, wszyscy tworzymy sobie pewne schematy i wyobrażenia. Lecz licząc na odwzajemnianie własnych starań i, nazwijmy to, wkładu dodatkowego w związek (pomysł na spontaniczny wspólny wypad, zorganizowanie czegoś fajnego, prezent bez okazji, czy nawet emocjonalne wsparcie i obecność) możemy się łatwo i szybko zawieść, bo zwykle brak nam obiektywnej miary. Wyolbrzymiamy wysiłek własny, nie doceniamy drugiej osoby. Nie jestem pewna, czy jest to regułą, ale wydaje mi się, iż ta kwestia dotyczy w dużej mierze osób o niskiej samoocenie, niepewnych swej wartości czy intencji partnera. Chcąc "zasłużyć" na miłość, dajemy z siebie wiele. Lecz gdy nie dostrzegamy "zwrotu", czujemy złość, ale i smutek oraz strach przed porzuceniem.

Krótka miała być ta refleksja, a mnie czas goni, dodam więc jeszcze tylko jedną rzecz. Ktoś ważny dla mnie powiedział mi kiedyś, że miłość to wybór. Mam te słowa w sercu od dwóch lat i do dziś zadziwia mnie ich prostota, w której tkwi ogromna siła. Tego wyboru dokonujemy zarówno każdego dnia - unikając wyżej wymienionych postaw, dbając o drobiazgi, będąc uważnym na drugą osobę; ale i na większą skalę, gdy nadchodzi kryzys.

fotografowała Asia :)

Konsekwentnie, każdego dnia, tygodnia, miesiąca i roku. Wybierasz miłość. Wybierasz właśnie tę osobę. To nie jest coś, co po prostu się przydarza. Masz na to wpływ większy niż Ci się wydaje. Warto skorzystać z tej tajemnej mocy :)

Powinnam być największą szczęściarą na Świecie - każdego roku znajduję co najmniej dziesięć czterolistnych koniczyn. Bliscy mają trochę dość tej mojej dziwnej sposobności - idę sobie spokojnie obok, aż nagle daję nura w trawę, w zwycięskiej dłoni dzierżąc roślinkę z czterema listkami. Ja też nie dowierzałam. Dopóki nie zaczęłam się nad tym zastanawiać bardziej na poważnie (typical me). I chyba odkryłam cały ten fenomen szczęścia tkwiącego w znalezieniu tego szczególnego symbolu oraz to, jak można odnieść ten mechanizm do codziennego życia.


Mój wzrok musiał stać się szczególnie wrażliwy na kształt koniczyny, z większą łatwością wychwytuje te z czterema listkami. Nauczyłam się, przyswoiłam pewien wzór, tak, że teraz reaguję na niego niemal automatycznie - spacerując, nie wpatruję się w trawę, z uporem maniaka poszukując tejże rośliny, lecz zwyczajnie rzuca mi się ona w oczy. Wymagało to jednak wyrobienia pewnego nawyku, szczególnej wrażliwości, stworzenie swego rodzaju schematu.
Dokładnie taki sam jest mechanizm "bycia szczęśliwym". Nawykowe reagowanie na otoczenie, wprowadzenie pewnej wrażliwości na istotne aspekty życia, zastąpienie starych schematów myślowych nowymi, bardziej adekwatnymi i adaptacyjnymi. Naucz się podstawowego wzoru - dla każdego będzie on pewnie nieco inny, lecz sedno pozostanie jednakowe. Aktywna eksploracja w poszukiwaniu tego, co dla Ciebie najlepsze i dobre, pozytywne nastawienie. To chyba dwa najważniejsze aspekty, które pociągną całą resztę. Teraz tylko wystarczy uwrażliwić się na wszelkie bodźce i sygnały płynące ze Świata i od innych, korzystać z tych szans, chwytać je i przechowywać w pamięci, tak jak ja wkładam znalezione koniczyny do książki, zasuszając je na pamiątkę.

Druga sprawa to uważność, której może macie już trochę dość, ze względu na kurs i w ogóle, ale przecież, gdybym nie pozwalała sobie na doświadczanie "tu i teraz", zamiast tego błądząc myślami gdzieś w przeszłości lub martwiąc się o przyszłość, gdybym miała oczy (lub jedno?) zamknięte, nie byłabym w stanie koniczyn dostrzec. Ani szczęścia, nawet jeśli niczego by mi nie brakowało w życiu. Znacie pewnie symbolikę nazwy mojego bloga. Dokładnie o to chodzi. Co dwa oczka to nie jedno - kiedyś zupełnie ignorowałam wszystko to, co dziś mnie buduje. Te moje słynne zachody słońca chociażby. Albo obserwacja innych, nieznanych mi ludzi. Dzięki uważności rozbudziłam w sobie wielką wdzięczność za całe mnóstwo rzeczy, które kiedyś traktowałam jako pewnik lub zniekształcałam swoim jednym okiem.


Zapełniłam swoimi koniczynami pierwszą stronę zeszytu wspomnień, które uczyłam się dostrzegać, doceniać, pielęgnować i celebrować. Na każdy dzień nakładam pewien wzór - w swój plan wpisuję przynajmniej krótką chwilę dla siebie, cieszę się, że studiuję wymarzony kierunek, mimo iż miewam momenty totalnego nieogarnięcia, uśmiecham się do siebie w lustrze, zjeżdżając windą. Obdarzam uważnością najbliższych, chcąc, by ta relacja trwała i wciąż dawała mi tyle radości. Uśmiecham się, gdy słońce wygląda zza chmur. Sięgam dłonią po kolejną, czterolistną koniczynę. Nie jestem szczęściarą. Jestem osobą, która szczęścia potrafi szukać.

W nawiązaniu do poprzedniego wpisu, ale i podążając za moim tokiem rozmyślań i kwestią, nad którą mocno pracuję, chciałam pociągnąć tę tematykę, powszechnie zwaną uważnością, dość popularnym obecnie trendem. Widzimy dumnie brzmiące hasła zachęcające do praktykowania uważności, słyszymy hasło mindfulness (które swoją drogą znacznie bardziej mi pasuje niż jego polski odpowiednik), lecz nie do końca wiemy o co tak właściwie chodzi. Bo jesteśmy zagubieni w pędzącym świecie.



Świecie, w którym nadmiar informacji nie daje nam odpoczynku. A raczej sami sobie na niego nie pozwalamy, wciąż poszukując nowych bodźców i doznań. Świecie, gdzie na piedestał została wyniesiona samorealizacja, często opacznie rozumiana, bo zamiast pracy nad sobą uprawiamy dzikie wyścigi po pierwsze miejsce w każdej dziedzinie życia. Bez możliwości pomyłki, bez dawania sobie szansy na popełnianie błędów, bo przecież te mogą sporo kosztować. W świecie, który opanowany został przez elektroniczne gadżety, towarzyszące nam w każdej minucie naszego życia, którym poświęcamy więcej czasu i uwagi niż ludziom, których nazywamy najbliższymi. Coś jest nie tak.

Rodzi się niepokój. Oby tylko - bo często, zanim się spojrzymy, naszą codziennością zaczyna rządzić lęk. Silny, choć teoretycznie bezpodstawny, bo przecież żadnego bezpośredniego zagrożenia nie widać w pobliżu. Czyżby?
Nie da się żyć pod ciągłą presją, w stresie, kiedy każdy dzień masz zaplanowany od A do Z, wszystko w Twoim pokoju musi być ułożone od linijki, Twój wygląd nienaganny i cała reszta bliska perfekcji. Bliska, bo przecież wciąż Ci mało. To jeszcze nie to.
Powodów może być mnóstwo, to kwestia bardzo indywidualna, lecz wszystkie mają jedno podłoże - nacisk. Twój własny, społeczeństwa, rodziny, czy jakikolwiek inny. Zakodowany w Twej głowie na amen. Kiedy zdasz sobie z tego sprawę? Niestety dopiero, kiedy ciało i umysł zacznie dawać Ci sugestywne znaki.


Psyche i soma działają w silnej komitywie. Nie sposób pozbawić ich wzajemnego wpływu.
Nagle zaczynasz płakać wieczorami. Totalnie nie wiesz co jest nie tak, bo przecież dzień minął Ci całkiem spoko, nawet piątkę Ci się udało zgarnąć na uczelni, a tu bum, sam w swoim pokoju nie potrafisz już odnaleźć tej pewności, którą miałeś, słuchając pochwał wykładowcy. Stajesz się nerwowy i rozdrażniony, przez co relacje zaczynają Ci się kiepsko układać. Złościsz się, bo zupełnie nie rozumiesz o co chodzi, nie wiesz, czemu masz ochotę wygarnąć swojemu ukochanemu, czemu się na niego wkurzasz, czemu na siłę prowokujesz kłótnię. Do tego dochodzą bóle głowy. Brzuch też przestaje z Tobą współpracować - 90% ze wszystkich impulsów nerwowych przebiegających najdłuższym nerwem czaszkowym biegnie od jelit do mózgu - ten fakt chyba wiele tłumaczy. Czujesz się źle. Chcesz spać w ciągu dnia, choć wcześniej nigdy byś o tym nie pomyślał. Zaczyna Cię męczyć wiele drobnych aktywności fizycznych czy też umysłowych. Co za tym wszystkim idzie - tracisz ochotę na to, co wcześniej sprawiało Ci radość - Twoje pasje, sport, spotkania towarzyskie. Cóż. Zaczyna brzmieć jak nieuchronna droga do depresji.

Ale wystarczy, byś zdał sobie z tego sprawę. Wystarczy na początek, by rozpocząć proces poszukiwania swojego spokoju. By nauczyć się być ze sobą - w samotności, lecz bez smutku, bez rozpaczy, która ogarnia Cię w swoich czterech ścianach. Bez lęku przed tym, co nieznane, przed przyszłością, przed konfrontacją z trudnym zadaniem.

Czas zwolnić. Skup się na moment, pobądź tutaj, teraz, nie odbiegaj myślami. Zastanów się nad tym, czy Twoja codzienność przebiega tak, jakbyś tego pragnął. Nie, nie mów mi, że kiedyś będzie inaczej - jak spełnisz swoje marzenie o wyjeździe do Nowej Zelandii, jak schudniesz 5 kilo, jak w końcu znajdziesz sobie faceta. Nie będzie. Bo wciąż będziesz Ty, ze wszystkimi swoimi emocjami, które każdego wieczoru usiłujesz odepchnąć gdzieś w kąt. Osiągając cel, zdobywasz moment wielkiego szczęścia i radości. Prowadząc dobre życie, przeżywasz takie chwile każdego dnia - chociażby ogrzewając zziębnięte dłonie na kubku ulubionej herbaty.

To jak - ruszasz ze mną na poszukiwanie własnego spokoju?

W kolejnym poście planuję spisać swoje sposoby i próby poszukiwania spokoju/praktykowania uważności :)

Nie lubimy być smutni. Taki Wam banał zaserwuję na początek, a co.
Kiepski nastrój jest postrzegany jako stan alarmowy, coś jest nie tak, halo, halo, szybko, trzeba coś z tym zrobić! A jeszcze gorzej, gdy ktoś nam bliski zachowuje się troszeczkę niemrawo, a na jego twarzy jakoś tak brakuje uśmiechu. Wpadamy w lekką panikę. Zagadujemy, błagamy, by nasz nieszczęśnik opowiedział nam ze szczegółami co też się stało, że taki smuteczek nastał.
Coś Wam opowiem. Posłuchajcie mnie uważnie.

Kolacja wigilijna zakończona, prezenty rozpakowane, wróciliśmy z naszej tradycyjnej wizyty u dziadków. Ukłucie braku. Coś tutaj nie gra. Coś się nie zgadza z dotychczasowym schematem tego dnia. O co chodzi?
Wszystko było jak zwykle, barszcz, kapusta, pierogi. Opłatek i życzenia, wspólna modlitwa, urozmaicona zdezorientowanym zachowaniem mojego cudnego psiaka, który patrzył na cztery klęczące istoty, raz po raz przechylając głowę ze zdziwieniem.

Prezenty?

Ach, tak. Chyba już wiem.
Wiecie, odkąd pamiętam, po Wigilii pojawiała mi się w głowie myśl "No i co, już po świętach?" To dość przerażajace, biorąc pod uwagę, że to dopiero "dzień przed". I wstyd sie przyznać, ale taka jest prawda - wiązałam to z rozwikłaniem prezentowych niespodzianek.

Kolorowe pakunki pod choinka zawsze miały dla mnie duże znaczenie, bo towarzyszyła temu ekscytacja, ogromne zaciekawienie i chęć, by już sięgnąć do kuszących toreb. Z dzieciństwa pamietam, że modlitwa była istną męczarnia, chciałam ją ominąć i dorwać się do najlepszego punktu tego wieczoru. To smutne. Ale niestety to prawda.
A jednak, dzisiejszy brak był dobrym brakiem. Wigilia już za nami, a ja czuję, ze przede mną jeszcze kilka dni, które mogę wykorzystać. Jak - to juz zależy jedynie ode mnie.

Te święta są wyjątkowe również z innego powodu. Wreszcie, po 4 latach, czuję całkowitą swobodę jedzenia. Nie drżę na myśl o słodkich pierogach z suszoną śliwką, nie próbuję namówić mamy, by dawała mniej cukru do kompotu, nie piekę własnego ciasta, by mieć pretekst, że jakieś przecież jem. Jestem ogromnie wdzięczna za to, że tę kontrolę udało mi się porzucić. Że te wszystkie okropnie ciężkie chwile, kiedy myślami byłam baaardzo daleko od normalności, dały rezultat w postaci wolności.

Spoglądając na to wszystko z boku wiem, że idę w dobrym kierunku. W zgodzie ze swymi wartościami, bo powoli wytępiam wstrętny materializm na rzecz doświadczania i obecności bliskich. Wyrzekam się tego, co do niczego nie prowadziło, a jedynie przeszkadzało w normalnym życiu. I udowadniam sobie samej i wszystkim w koło, że z każdym złem można wygrać, nawet z tym, które siedzi ukryte głęboko w nas i odbiera nam nadzieję na szczęście.

Pozdrawiam, zakatarzona i z okrutnie bolącym gardłem, ale wzruszona tym wszystkim, co uświadomiłam sobie w dniu dzisiejszym.
Życzę Wam, byście nigdy nie przestawali wierzyć w lepsze jutro, ale by wraz z tą wiarą szły czyny - efekt gwarantowany. Nie jutro, nie za miesiąc. Ale nadejdzie, jeśli będziesz ze sobą szczery w tym, co jest Twoją zmorą, a nad czym tak uporczywie pracujesz.

Mnóstwa uśmiechu w najbliższych dniach, Kochani!