Jakie to trudne! Wydawać by się mogło, że tyle już wiem, tyle się zmieniło, bo ciągle o tym mówię, piszę i myślę. A tu proszę, uważność ciągle, sukcesywnie gdzieś mi umyka i znika z mojego pola widzenia. Zwłaszcza w sytuacji, gdy nowy post ląduje na blogu, a ja odświeżam niecierpliwie statystyki w oczekiwaniu na jakiś odzew. Zwłaszcza, gdy naoglądam się Instagramowego życia. Zwłaszcza, gdy nie powiem sobie stop, nie poświęcę chwili na pauzę. Bo jak inaczej miałabym dostrzec, że ja przecież nie wiem niczego.

Tak jak istnieje gdzieś w przestrzeni popularnonaukowej mit dotyczący pozbywania się "złych emocji" i benefitów tegoż dla naszego bycia w świecie, tak też jest z niektórymi momentami, okresami w życiu. Kiedy coś uwiera, idzie nie tak, a o beztroskie chwile trudno. Lub kiedy po prostu jest nudno, bo trzeba coś przeczekać. Och, wtedy dopiero się zaczyna! Batalia niecierpliwego i zachłannego umysłu, który chciałby wszystko, więc...wybiera nierobienie niczego. Bo tak mu ciężko pojąć, że zacząć trzeba od samego początku, od postaw, kiedy efekty są znikome, nikt ich nie dojrzy i nie pochwali. I dopiero na tym buduje się dalej. 

Zawsze lubiłam ten czas, kiedy sierpień zbliża się ku końcowi, a ja tropię zapach jesieni podczas wieczornych seansów zachodzącego słońca. Miałam wtedy mnóstwo zapału, nie mogłam doczekać się nadchodzącego nowego, a pomysły same przychodziły do głowy. Przekraczanie tej granicy lata kojarzy mi się niezmiennie z uczuciem błogości, choć z nutą nostalgii. Bo choć moje serce już mniej się wyrywa do czegoś nieokreślonego, mniej w nim rozedrganego niepokoju, to tęsknota wciąż tli się gdzieś w zakamarkach. Przypomina, że kiedyś było tak pięknie. Że przecież mogłoby tak być teraz. A jak jest?

Jest dokładnie tak, jak sobie o tym myślimy, że jest. 

Już jakiś czas temu postanowiłam sobie z całą mocą, że każda chwila i każdy czas jest równie ważny. Co mi daje takie podejście (mimo iż wciąż się uczę o nim pamiętać i w nim trwać, podczas gdy pokus, by porzucić je na rzecz smutnego bagienka rozpaczy jest wiele)? Cóż, ma ono swoją ciemną i jasną stronę (a także pewnie wiele szarości, jak to w życiu). Może być niezłym usprawiedliwieniem dla nieuzasadnionego nicnierobienia. Bo skoro ma być jak jest i to jest okej, to po co ruszać tyłek i wysilać umysł, kiedy można bezpiecznie, bez lęku i ryzyka? Pewnie czasami sama z tego korzystam. Ale jest też druga strona medalu. Tu jednak trzeba choć trochę znać siebie i nie być ze sobą w stanie wojny. Bo inaczej zagłuszę wszelkie sygnały i na siłę zacznę wpychać siebie w ramy, które należą do kogoś innego, a swoje własne granice i możliwości porzucę w kąt. 

Czas przestoju też jest ważny. Zamiast ekscytującej wycieczki w nieznane możemy udać się w inną podróż - taką, która pozwoli nam być bliżej siebie. Prozaiczna i monotonna codzienność też może być ku temu okazją, tym bardziej chwile wymagające i trudne. Okazją, by odkrywać nowe prawdy i obalać te, które straciły już na ważności. 

Tego lata odkryłam, że nie jestem już niepewna swej podstawowej wartości (tej, której brak powodował bezustanny dyskomfort, że muszę być "jakaś", by być okej) i opuścił mnie strach, że gdy coś zrobię nie tak to świat się zawali. Z zaskoczeniem mogłam spojrzeć na to, że coraz lepiej radzę sobie z lękiem w relacjach. Ba, nawet nie tyle lepiej sobie radzę co zdecydowanie rzadziej w ogóle to uczucie niepewności się pojawia! Uczę się też, że moje wyobrażenia kogoś lub czegoś łatwo potrafią zabić miłość, tę bezwarunkową i najszczerszą, a empatia jest podstawą podstaw. (A takie poplątane i bez większego składu teksty oraz te wpisy, w które włożyłam wiele serca, lecz pozostały bez odzewu wcale nie znaczą, że powinnam tupnąć nogą i stąd zniknąć, o.)

A Wy - jakie są Wasze lekcje lata 2017? 

Obejrzałam ostatnio serial (a raczej wreszcie go skończyłam, bo trochę mi to zajęło - najpierw był brak czasu, później kończyć nie chciałam, bo zwyczajnie było mi trudno i się bałam). Serial, który wzbudza dyskusje, kontrowersje nawet. Obejrzałam, a moje myśli wciąż wracają. Do czego? Do powodów. Trzynastu.

Najpierw nie chciałam pisać pod wpływem emocji. Teraz siedzę wpatrzona w niebo, śledzę zmieniające się barwy chmur i dochodzę do wniosku, że chyba właśnie dlatego miewam problemy z tworzeniem na bloga - bo mój umysł ciągle gna, jest w chaosie, a ja nie potrafię stworzyć porządnego (uporządkowanego) wpisu, który odnosiłby się do serialu i jednocześnie zawierał treść merytoryczną. To chyba nie ja, choć bardzo bym chciała - wiecie, wizerunek naukowca, psycho-to-be, solidne teksty. Niestety. Ten też będzie naszpikowany emocjami, opiniami, refleksjami i spostrzeżeniami. Dziś też będę błądzić, zamiast ładnie opracować jeden temat. Znów na koniec pomyślę: piękny tekst o niczym. I to już ja. Zwłaszcza, gdy coś mnie porusza, gdy dotyka tych warstw najgłębszych, tak rzadko poddawanym dyskusji w życiu codziennym. Zwłaszcza, gdy próbuję pomieścić w sobie wszelkie sprzeczności, czerń, biel i każdy odcień szarości. Zwłaszcza, gdy próbuję zrozumieć, porzucać kolejne punkty widzenia, zostawiać w tyle swój jaizm. 

I właśnie tak jest z "13 reasons why".

Chciałabym, byśmy na początku przyjęli pewne założenie, uznali to za podstawową i niepodważalną prawdę. I przypominali sobie o niej każdego ranka, by stała się automatyzmem, by zajęła miejsce wszelkich stereotypów i mierzenia innych swoją miarą, co stety niestety nasz mózg czyni. Różnimy się od siebie, wszyscy bez wyjątku. I spośród całej tej mojej plątaniny myśli ta jedna wyklarowała się nadzwyczajnie jasno - chyba nie bardzo mam prawo mówić w akcie pocieszenia "wiem co czujesz". Bo jedynie mi się wydaje. I wiem, co JA czułam w podobnej, czy nawet niemal identycznej sytuacji. Ale. Ta sytuacja nigdy nie jest identyczna, to raz. Dwa - czujemy inaczej. Widzimy inaczej kolory, inaczej odbieramy dźwięki, mnie przy temperaturze 20 stopni w t-shircie jest zimno, Tobie nie. A jeśli różnią nas tak podstawowe i, zdawałoby się, oczywiste parametry - co dopiero gdy przyjdzie mówić o reakcjach emocjonalnych, o zachowaniu, jakie podejmiemy w ich następstwie, o skojarzeniach, jakie się pojawią, o myślach, jakie wygenerują. Nie mamy pojęcia. Nie możemy zakładać.

Tak sobie czytałam opinie rozrzucone w Sieci: że Hannah, do przedostatniego odcinka nie miała powodu by się zabić. Że każdy z nas wiele przeszedł w szkole, wiele trudów zniósł będąc nastolatkiem, a jakoś żyjemy. Że to serial o nastolatce, która widziała problem we wszystkich, tylko nie w sobie samej. 

I w obliczu tego, co obecnie czytam o wysokiej wrażliwości oraz wszystkiego tego, czego zdążyłam dowiedzieć się podczas dwóch lat studiów, czuję się rozdarta, bo chcę krzyczeć, ale krzyk nic nie zdziała. Więc postanawiam sobie tylko, by nigdy nie zakładać, że wiem. By nie odbierać komuś prawa do tego, jak on się w danej sytuacji czuje, jak ją odbiera i na nią reaguje. Bez "bo ja", "ja bym". 

Chciałabym napisać też o Efekcie Motyla, o lawinach zdarzeń wywołanych drobnym gestem, w których prawdziwość wierzę z całych sił. Chciałabym przelać cały swój smutek wywołany świadomością, że tak wiele kobiet na świecie cierpi i nie umie ułożyć sobie życia przez wykorzystanie seksualne, przez gwałt, przez kultury, które nie uczą szacunku, przez nas, którzy na to pozwalamy, zarówno wobec siebie samych jak i wobec nieznajomej/nieznajomego na ulicy. Chciałabym wymienić 13 i mnóstwo innych powodów, dla których warto żyć, nawet gdy chwilowo czujesz, że zupełnie nie masz już po co. 

Nigdy nie chciałam się zabić, lecz były dni, kiedy chciałam zniknąć. Kiedy myślałam, że byłoby lepiej, gdyby ta Natalia, którą widzę w lustrze każdego ranka po prostu nie istniała. Nie wiem, co czuła Hannah. Nie wiem, co czułeś, lub wciąż czujesz Ty. Ale mogę wysłuchać, pozwolić Ci mówić. I kolejny raz utwierdzam się w przekonaniu, że jestem na dobrej drodze, choć duuużo muszę sobie jeszcze w głowie poukładać, nim przystąpię do profesjonalnej pomocy. Mam czas. Chcę. I wiem, że nie chcę byś cierpiał, nie chcę, by ktokolwiek czuł się samotnie z całym światem zwalającym się na głowę, jak Hannah. 

Wiem też jednak, że czasem wszystkie te chęci nie wystarczą, że wyciągniętą dłoń trzeba złapać, ba, choćby spróbować, chociaż skierować swój wzrok w jej stronę. 

Wiem, że ten tekst to chaos. Lecz niech konkluzja będzie przynajmniej jedna - jesteśmy różni. Szanujmy to. Szanujmy siebie. Bądźmy ciekawi swoich historii.
Spróbujmy coś zmienić.

Taki mam teraz czas, że dłuższe teksty pisane nie przychodzą do mnie jak kiedyś - niemalże magicznie, znikąd, ot - pojawiał się tytuł i już, klawiatura wskazywała drogę opuszkom palców. Wspaniałe to było uczucie, dzięki któremu doskonale wiedziałam o czym mowa, gdy na zajęciach psychologii pozytywnej przedstawiany nam był koncept flow. Mijała godzina, której upływu zupełnie nie odczułam, a przed sobą miałam tekst, z którego byłam dumna. Gotowy do publikacji.

Dziś siadam przed laptopem z dozą niepewności, ale i z mocnym przekonaniem, że nie do końca wierzę w motywację. Jest to coś super pomocnego i sprzyjającego tworzeniu, ale pod żadnym pozorem nie jest warunkiem koniecznym, by swe działania kontynuować. Czy chodzi o pisanie, czy o naukę, czy nawet medytację.

Skąd te blogowe kryzysy? Bawię się w Sherlocka, szukając możliwych przyczyn. A to zbyt wysokie wymagania, bo wiem, że bym chciała i wiem nawet co, ale nie wiem jak. A to może po prostu się wypaliłam i mój umysł więcej nowych tekstów nie chce mi podsunąć? Może wyczerpałam swój limit pomysłów? Może...może zwyczajnie potrzebna jest mi przestrzeń? Nie posiadam tej super mocy, której brak sobie wypominałam, przyglądając się prężnym działaniom niektórych - chociażby w trakcie sesji, kiedy poza nauką starczało mi sił mentalnych jedynie na zadbanie o siebie w postaci wyprowadzenia się na spacer, relaksującej jogi, długiej kąpieli - pisanie tutaj, czy jakiekolwiek inne zadanie wymagające kreatywności było definitywnie poza zasięgiem. Uwierało to moje ambicje, gryzło moje Ja idealne, ale zdałam sobie sprawę z istoty przestrzeni, jaką daje taka luka.

Chwilowe zatrzymanie, stop, brak kontynuacji jakiejś działalności. 

Odpuszczenie sobie - tu niezwykle ważna lekcja, jaką w końcu udało mi się odrobić w trakcie mojej czwartej już sesji- nie musi być najlepiej. Niech nie będzie tak dobrze jak zrobił to ktoś inny. Na czymś innym zależy mi znacznie bardziej niż na piątce z egzaminu. Na sobie samej. 

Z taką myślą przewodnią udało mi się uzyskać spokój. Daleka byłam od paniki przed kolejnymi egzaminami, po prostu robiłam swoje i wiedziałam, że daję z siebie tyle, ile mogę, że to moja decyzja, by zaopiekować się sobą zamiast zaharowywać swój organizm zmuszając go do nauki 24 na dobę. Zyskałam przestrzeń, która w magiczny niemalże sposób ułatwiła mi przejście przez końcowy etap czwartego semestru. Bez poczucia, że teraz MUSZĘ, a dopiero potem odpocznę, potem będę żyć.

Gdy coś nie idzie tak, jak sobie to wymyśliliśmy - nie ważne, czy zależy to od nas, czy sterowane jest czynnikami zewnętrznymi - wierzę, że wtedy również życie robi nam przestrzeń. Tworzy się luka czekająca na godne zastępstwo. Czekać - słowo klucz. Bo często gonimy jak się da, byle szybciej, byle zapełnić brakujące miejsce, najlepiej tym, co nam umknęło, ale może być czymkolwiek. Bo jak to tak, z pustką przez świat. Czasem to pustka po bliskiej osobie. Czasem po tak prozaicznej rzeczy, jaką jest nadzieja na zdobycie pracy i oczekiwanie na telefon z informacją zwrotną, a kolejne dni mijają. Relacja nie mogła przetrwać. Telefon milczy. Ziejące pustką otchłanie. 

Spróbujmy spojrzeć inaczej - mamy szansę. Przestrzeń jest szansą: by zwrócić się ku temu, co już mamy, a co zaniedbaliśmy lub by poczekać na to, co przyniesie kolejny dzień. 

Bez forsowania. Bez używania siły wobec siebie, bez złorzeczenia światu. Korzystając z tego co mamy. A przecież przestrzeń jest po to, by wziąć oddech, nacieszyć się nim, pozwolić na swobodny przepływ powietrza. Przestrzeń jest przeciwieństwem ścisku i tłoku - a chyba wszyscy doświadczyliśmy kiedyś tkwienia w wypchanej po brzegi komunikacji miejskiej. Dajmy naszym umysłom luksus podróżowania w autobusie, w którym nie trzeba walczyć o kolejny wdech. 

Ja tu nie wrócę. Będę żyć, dbać o siebie, będę się uczyć bycia szczęśliwą.

Zapisane 18 maja 2012, w piątek. W dzień powrotu. 

5 lat. Nie wróciłam. Żyję, dbam o siebie, jestem szczęśliwa w drobiazgach dnia codziennego. 

Mam zimne dłonie i przechodzi mnie dreszcz, jeszcze przed pierwszym uderzeniem w klawiaturę wezbrały we mnie emocje. Sięgając do swojego zeszytu-pamiętnika w kolorowe kwiaty, ze wzruszeniem uświadomiłam sobie, że dziś jest dokładnie 18 maja. Moja siostra właśnie składa wniosek o przyjęcie do liceum, a ja, będąc w jej wieku, dokładnie 5 lat temu opuściłam oddział dziecięcego szpitala psychiatrycznego. Na własne żądanie. Choć mówili, że nie dam rady. 

To niełatwa rzecz, pisać o tym wprost. Mimo wszystko. Sama chcę walczyć ze stygmatyzacją, obalać stereotypy, mówić głośno o tym, co wciąż w naszym kraju jest, niestety, tematem tabu, powodem do wstydu. Lęk przed tym siedzi zakorzeniony głęboko, ale ja się go nie chcę bać. Chcę mówić. Wybieram mówienie. Więc Wam opowiem, pewnie silnie emocjonalnie, czasem nieskładnie i chaotycznie, lecz wprost ze skłębionych we mnie myśli; mieszanki dumy, wzruszeń, cierpienia i bezradności. 

Zwykło się pytać z niedowierzaniem, że jak to jest, jak to możliwe, by ktoś dobrowolnie robił sobie coś takiego. Krzywdził się, poprzez odbieranie sobie jedzenia. W imię czego? Przerwy między udami? Widocznych obojczyków? Tak mówią, tak się tworzy łatwy i przyjemny do zrozumienia stereotyp osoby z zaburzeniami odżywiania. (Nie, nie "anorektyczki". Skończmy z takim etykietowaniem raz na zawsze- każdy z nas jest czymś niewyobrażalnie więcej, niż swoją chorobą czy zaburzeniem).

A to zupełnie nie tak. Owszem, wykazano wpływ widniejących w mediach fotografii kobiet z niedowagą na zapadalność na zaburzenia odżywiania, lecz to tylko jeden z czynników. Facylitator, dodałabym. A anoreksja - tak samo jak i depresja, czy każde inne zaburzenie - nie jest wyborem. Nie jest zachcianką nastoletniego umysłu. Nie ma płci, wieku czy rasy. I każdy doświadcza jej nieco (a czasami zupełnie) inaczej. Anoreksja nie równa się też skrajnie wychudzonemu ciału, które przyciąga wzrok każdego przechodnia. A gdyby chodziło tylko o jedzenie i wagę, wystarczyłoby kilka wizyt u dietetyka (ewentualnie lekarza). Każde zaburzenie odżywiania jest inne. Ale jedno jest wspólne - każde ma jakąś przyczynę. 

Co takiego doprowadziło mnie, do odbierania sobie jednej z największych przyjemności, okrutnego okłamywania najbliższych, katowania się ćwiczeniami każdego dnia, stopniowej izolacji od przyjaciół, bezgłośnego płaczu wieczorami, nienawiści siebie (nie tylko swojego ciała, a raczej przede wszystkim tego, co poza ciałem), BMI 12, a w ostateczności do trafienia na oddział i spędzenia tam trzech miesięcy (gdzie początkowo również oszukiwałam jak tylko się da? A dało się, tym bardziej, że mogłam się napatrzeć i podkraść przeróżne metody od współtowarzyszek ze stolika)?

Jak mi się to w ogóle udało? Jak to możliwe, że minęło pięć lat, a ja, malusieńkimi kroczkami, dodreptałam do dnia 18 maja 2017 i jestem na drugim roku studiów, jestem szalenie wdzięczna swojemu ciału, lubię swoją pupę (i swoje tygrysie rozstępy!), która kiedyś była jednym z głównych powodów mojej złości na swe ciało, nie wstydzę się wyjść bez makijażu, a podczas kąpieli dotykam swój brzuch z czułością, zamiast patrzeć wszędzie, byle nie na siebie, jak wtedy? 

Chciałabym bardzo, z całych sił, dać Wam gotową receptę. Mogę Wam jednak zaoferować tylko jedno - stwierdzenie, że życie po anoreksji, BEZ anoreksji jest możliwe. Są konsekwencje - do dziś płacę cenę tych kilku lat niszczenia siebie. Konsekwencje zarówno fizyczne - problemy z jelitami, trudność w uzyskaniu wyższej wagi, słabsze zęby i włosy, nadszarpnięta termoregulacja; oraz psychiczne - większa wrażliwość, utrata przyjaźni, która boli do dziś, oraz bagaż doświadczeń, który mimo wszystko zmienia, choć pobytu w szpitalu nie wspominam jako doświadczenia traumatycznego. Wręcz przeciwnie, mam wiele ciepłych wspomnień, choć przeplatają się one z chwilami, gdy ukrywałam się w swoim pokoju, bo trudno było mi znieść krzyki czy płacz kogoś nieopodal lub gdy nowo przyjęty dzieciak miał ręce całe we krwi. 

To wszystko nie brzmi zbyt wesoło, lecz dla mnie jest wolnością. Wybaczyłam sobie. Wybaczyłam innym. Proces terapii nie był łatwą sprawą, ale nigdy już nie czułam się tak okropnie: samotna, opuszczona, beznadziejna, bezsilna, niewystarczająca, brzydka, niechciana, zła, niepotrzebna jak wtedy, jako kończąca gimnazjum nastolatka (szesnastoletnia obca?). 

Bardzo chciałam wygrać. Uwierzyć, że zasługuję. Powtarzałam sobie w myślach, że przecież może mi się to udać. Że wcale nie ufam tym, którzy twierdzą, że anoreksja zostaje na zawsze. 

Jak dobrze, że nie zaufałam. 

Wciąż spoglądam ukradkiem na tak przykro chude dziewczyny na ulicy, których ostatnio dostrzegam coraz więcej. Patrzę jednak i na te bez uśmiechu, zastanawiając się, czy i w ich myśli są pełne nienawiści do siebie. Patrzę i czekam, aż fala emocji wzbierze i przeminie - za każdym razem wraca do mnie namiastka tego, jak ja się czułam. I jak bardzo nie chciałabym, by czuła się tak którakolwiek z Was. 

Mogłabym Wam napisać, że życie jest za krótkie, by odmawiać sobie jedzenia, że nie warto, że trzeba pokochać siebie, bo to fajna sprawa, lecz zamiast tego, wolę dawać przykład, mówić o swoich doświadczeniach i uczyć się tak, by za parę lat móc bardziej profesjonalnie nieść wsparcie. I przekonywać, że naprawdę warto dać sobie pomóc - nie pisałabym do Was dzisiaj, gdyby nie pomoc, której nie odrzuciłam.
Dajmy sobie pomóc tak, by anoreksja, czy każde inne zmaganie stało się jedynie rozdziałem naszego życia - długim lub krótkim, nie ważne - nie całą księgą. 

They claim to

Walk unafraid

I'll be clumsy instead

Nie jest żadną nowością, że ważne jest to, co mówimy - do innych, ale i do siebie samych. I ja się uczyłam tej sztuki wyłapywania "złego" mówienia już jakiś czas - zaczynając od rzucanych do lustra myśli, które pałały wściekłością i rozczarowaniem, po niuanse typu zastąpienie "muszę" słowem "chcę" (kołczowie świata biją mi brawo). To praca długotrwała i żmudna, bo myśli trzeba najpierw jakoś wyłapać, by w ogóle móc zacząć je zmieniać. Trochę już o tym pisałam, chociażby tutaj, gdy zaczynałam wdrażać w swoje życie uważność.

I tak zupełnie przypadkiem, udało mi się zaobserwować dwa tycie nawyki myślowe, których nie chcę. 

Pierwszy z nich jest chyba powszechnie powielany - mogę się mylić, zadecydujcie sami - mówimy sobie, że walczymy. Ze sobą, o zmianę, o jakiś dobry nawyk. A ja walczyć już nie chcę, nawet jeśli trzeba mi wciąż pokonywać różne przeszkody i potworki w swej głowie - walka oznacza, że któraś ze stron zawsze będzie przegrana. A obydwie, bez wyjątku ponoszą straty.

Ta druga rzecz jest z powyższym mocno związana. Bo dużo we mnie wrażliwości, wzruszeń i delikatności ostatnio. Czasem nie jest łatwo, czasem mam trochę dość, i wtedy rodzi się myśl, że tego nie chcę, że trzeba zwalczyć. Bo przeszkadza, bo przyszły psycholog to twardy musi być, jak Ty chcesz sobie radzić, dziewczyno, jak Tobie jest źle, gdy jesteś świadkiem solidnej kłótni. I pewnie nawet jakoś udałoby mi się to w sobie unicestwić - są różne metody. Ale ja już wykreśliłam ze swojego słownika słowo walka. A siła ma dla mnie nieco inne znaczenie.

To nie tak, że przestaję robić rzeczy, których się boję, bo skończyłam z nimi walczyć. Wciąż próbuję, wciąż stawiam sobie wyzwania, wciąż chcę się rozwijać poprzez doświadczanie tego, co nie przychodzi mi z łatwością. Ale w sercu wraz z niepokojem przeplata się ciepło wywołane myślą, że mogę być trochę niezdarna w tym wszystkim. Mogę się potknąć, poprosić o pomoc, popłakać sobie, pokrzyczeć ze złości. Mogę odnaleźć siłę w swej wrażliwości, chociażby poprzez to, że pozwala mi ona widzieć nieco szerzej (i obydwojgiem oczu!). Słowo "walka" owszem, może i nastrajało mnie bojowo, dawało kopa, ale...zatracałam się gdzieś pomiędzy koniecznością odniesienia zwycięstwa, presją, a lękiem przed niepowodzeniem. Być przegranym. Brzmi okrutnie.

Oswajam się ze swoją nadwrażliwością, emocjami, cieszę się, że dają mi sygnały odczuwalne w całym ciele, pozwalam im na to, dziękuję, że sygnalizują to, co ważne. Odkrywam siłę w nieporadności, otaczam opieką to, co inni nazwaliby słabością. Tulę wszystkie swoje części, te pozornie nie do poskładania, cały ten chaos, jakim jestem. 

Bo za dużo już tych walk dookoła. Bo zabierają mnóstwo energii. Bo trzeba dać szansę temu, co w nas niedokochane. 

Natłok. Niedoczas. Pośpiech. Irytacja. Złość. A ja mam pisać o dystansie. Jak?

Zamykam oczy, biorę wdech. Może właśnie przez pryzmat wszystkich tych trudnych uczuć najlepiej będzie napisać. Może akurat ja też się czegoś nauczę. Niech będzie.

Chciałam zastanowić się dziś z Wami nad dwoma rodzajami dystansu. Tym rozumianym dosłownie, jako pokonywany przez nas odcinek czy dowolna odległość, i o dystansie psychologicznym. 

Jak rozumiany jest ten drugi? W rytmie uważności - jest to umiejętność spojrzenia na swe przeżycia z perspektywy obserwatora. Świadomość, że nie tworzysz ścisłej jedności ze wszystkimi swymi myślami, emocjami i przekonaniami. Że owszem, one tam są, lecz nie muszą być w pełni Twoje. Trudne, co? Sama wiem o tym doskonale. 

Myślałam ostatnio sporo o dystansie w kontekście etykiet, które nadajemy sobie sami, na podstawie obserwacji pojedynczych zachowań, lub których uczepiliśmy się, bo z pozoru do nas pasują, lecz w rzeczywistości nadane nam zostały przez kogoś totalnie obcego. 

Jestem neurotyczna. Mam wysokie ambicje. Mając stale zaktywizowane te pojęcia w swoim umyśle będziemy reagować zgodnie z nimi - no bo hej, skoro jestem tak ambitna, to muszę nauczyć się WSZYSTKIEGO. Jasne, że reaguję nerwowo na nowe sytuacje i stresuję się jak cholera, a do tego ta lękowość - przecież to mój neurotyzm. I takim sposobem tworzy się piękna pętla zwrotna - wszystko zaczyna działać na zasadzie samospełniającej się przepowiedni, a ja jedynie utwierdzam się w przekonaniu o prawdziwości swojej etykietki. 

A co, gdyby zwyczajnie dać sobie b y ć ? 

Bez przeżuwania trudnych emocji ciągle na nowo, podczas gdy przestały być już one adekwatne do sytuacji. Bez przyjmowania postawy, którą może już jakiś czas jedynie odgrywaliśmy, tym samym odbierając sobie możliwości do odkrycia w sobie czegoś zupełnie nowego. Czegoś, co może być początkiem pięknej przygody.

Jak uczyć się dystansu? Przyjrzeć się swoim myślom, sytuacji tak, jakby należały do kogoś innego. Spróbować tego, czego uczę się poprzez medytację - monitorowania wszystkiego, co pojawia się w mej głowie. By móc zadecydować, czy to, co do mnie mówi mój umysł jest zasadne w jakimkolwiek stopniu. Czy się z tym utożsamiam. Czy chcę tego słuchać. To droga. Nigdy nie przyjdzie od tak. Lecz jakże bogata w doświadczenia! 

Dołączając do tego dystans rozumiany wprost - droga, jaką każdy z nas ma do przejścia i którą wciąż kroczy: wszelkie wybory, decyzje, wydarzenia, przełomy, trudne sytuacje - też często wymagają dystansu. Podzielę się z Wami mocno osobistym przykładem: w wychodzeniu z anoreksji miałam taki etap, kiedy wszystko było już naprawdę okej, miałam dobrą relację z sobą, swym ciałem, co przekładało się na dobry stosunek do jedzenia. Mimo to, wciąż kurczowo trzymałam się paru nawyków, które nie były szczególnie silnie destrukcyjne, a mimo to sprawiały, że wciąż jakąś częścią siebie tkwiłam w chorobie. Automatycznie, sztywno i nieświadomie. Wystarczyło, że zdałam sobie z tego sprawę - pewnego dnia, obserwując to swoje zachowanie, doznałam jakiegoś magicznego olśnienia, że przecież ja już tego nie potrzebuję. Ani trochę. Dystans sprawił, że mogłam pójść dalej. Zyskać wolność. 

Niech to nasze pokonywanie kolejnych dystansów będzie...brane z dystansem. Czasem naprawdę potrzeba nam tylko odrobiny odległości. Nie rozwiąże to pewnie wszelkich trudności. Ale wiem jedno - gwarantuje lekkość umysłu, nowe pomysły i rozwiązania. A może i praktyka dystansu obdarzy Was czymś znacznie piękniejszym, tak jak i mnie dwa lata temu - wolnością. 

Myślałam, że będzie łatwiej.

Prawie dwa miesiące codziennej medytacji za mną. Każdego wieczoru siadam na łóżku ze skrzyżowanymi nogami, kładę poduszkę pod plecy, opieram się o ścianę i wybieram któryś z dziesięciominutowych guide'ów, jakie oferuje aplikacja. Na początku szło świetnie, zwłaszcza kiedy mogłam podążać za wskazówkami wypowiadanymi kojącym głosem pełnym spokoju. Po dwóch, trzech tygodniach ilość instrukcji zaczęła mi przeszkadzać - stwierdziłam, że postawię na "ciche sesje". Dostaję tylko kilka słów wstępu i zakończenia. A co z tym czasem pomiędzy ma zrobić mój biedny mózg? Otóż on urządza sobie wtedy dzikie harce.

Wdech, wydech. Za każdym razem, gdy wciągam powietrze, próbuję śledzić jego przepływ, literuję w głowie słowo "wdech" lub odliczam na raz. Podobnie w przypadku wydechu. Z pełnym skupieniem pilnuję, by żadna myśl się nie przedostała. Jest tylko oddech i odczucia z ciała. Czy się udaje? Jasne, że tak. Na mniej więcej pół minuty. 

Nasze umysły nie lubią ciszy. Byłabym skłonna nawet ryzykować stwierdzeniem, że to rzadka umiejętność, zwykle okupiona dużą ilością wysiłku włożonego w praktykę, ale chodzą pogłoski (a nawet potwierdzone info od Pana S, choć ja nie dowierzam), że faceci potrafią . Zazdroszczę i chylę czoła. 

Czasem obserwuję takie totalnie irracjonalne zjawisko, jakie pojawia się u mnie, gdy kładę się spać. Otóż, mój mózg zaczyna generować wtedy myśli totalnie oderwane od rzeczywistości i bez związku z nią. Ciężko mi nawet przytoczyć konkretny przykład. Wiem jedno - byłam w szoku, gdy się na tym złapałam. I ostatecznie utwierdziło mnie to w przekonaniu o tym, że myśl to tylko myśl. Dopiero my sami nadajemy im ważność. Bo przecież, skoro czasem dostaję takie bezsensowne komunikaty, to skąd mogę wiedzieć, że myśl, którą biorę za pewnik tylko dlatego, że po prostu się pojawiła (jak chociażby "jestem beznadziejna, bo..." nie jest równie bezpodstawna, a mój umysł po prostu musiał coś "powiedzieć", bo inaczej nie potrafi?

Szukam ciszy. Szukam jej w hałasie tramwaju sunącego po szynach, gdy odbywam swoje codzienne podróże na uczelnię i z powrotem. Szukam w ulicznym zgiełku, splotach słów, w stukocie klawiszy klawiatury, w miarowym oddechu śpiącego obok ukochanego psa. Szukam ciszy, bo szukam ukojenia. Uczę swój umysł odpoczynku - chcę mu pokazać, że wcale nie musi bezustannie myśleć, rozważać i poddawać refleksji (nie ukrywam jednak, że czasem to lubię). 

I tak sobie myślę - może mój błąd leży w założeniu, że medytuję "po coś"? Może gdybym odrzuciła myśl o wszystkich korzyściach, jakie z sobą niesie jej praktykowanie, a skupiła się na samym procesie (choć wydaje mi się, że właśnie tak robię!), to wszystko przyszłoby samo.

Może z ciszą jest trochę jak z miłością - gdy się jej szuka z przestrachem, okropnie trudni będzie na nią trafić. Lecz jeśli znajdziemy ją w sobie - przyjdzie, nim się obejrzymy.

Wdech, wydech. Skupienie, uważność. Koję umysł. Koję ducha. 

A Wy - jak znajdujecie wewnętrzną ciszę?

Jesień zawitała już na dobre, a w moich myślach, gdzieś w oddali krąży już widmo zimowych dni. W wyobraźni robię remanent swojej szafy - na pewno trzeba mi nowe rajstopy, nie przypominam sobie, bym miała jakieś sensowne...a sweterki? Cieplejsze buty? No świetnie, czegoś jeszcze mi brakuje? Skąd wezmę na to wszystko kasę?

Te rozważania idą za mną krok w krok, nie dając o sobie zapomnieć. Okej, chyba muszę wybrać się na zakupy. 

Ale - coś mnie tknęło - zaraz. Może jednak najpierw sprawdzę? Odwiedzam piwnicę, zaglądam na najwyższe półki, na co dzień nieużywane. Porządkuję szafę, układając wszystko jak należy. Siatka pełna cieplusich, długich skarpet, duża ilość rajstop, buty, o których zapomniałam, a które tak lubię, swetry, w ulubionych kolorach (choć ich akurat nigdy za wiele - uwielbiam!). Wystarczyło poświęcić chwilę czasu, poszperać, przypomnieć sobie, zajrzeć w różne miejsca. I już. Mam to.


Nie jestem zagorzałą fanką minimalizmu. Owszem, rok temu zrobiłam gruntowne porządki kierując się tą filozofią, wdrożyłam też kilka ważnych zasad, jak chociażby ta, by nie chomikować rzeczy, których nie używałam w przeciągu ostatnich 6 miesięcy lub kupowanie wyłącznie tych ubrań, które podobają mi się nie tylko na wieszaku, ale i w stu procentach na sobie. Nie byłabym jednak w stanie "pościć" zakupowo przez calutki rok, lubię nowości w swej szafie, a te przemyślane i dobrej jakości to cudna sprawa. (Ostatnio zaopatrzyłam się w cztery prześliczne sweterki, wydając na nie jedynie 70 złotych - chwała lumpeksom!) Jednak nie do końca o tym chciałam dzisiaj z Wami porozmawiać. Niech ten wstęp będzie metaforą.

Często czuję brak. Ostatnio najbardziej doskwiera mi on w sferze blogowania i całego świata social media. Paradoksalnie, bo autentycznie czuję, że się rozwijam, że to jest to, że działam i idę do przodu. Po prostu...czasem nie dostaję odzewu takiego, na jaki się nastawiłam, jakiego bym sobie życzyła.
Każdy nadmiar rodzi deficyt.
To banał, ale pomyślcie przez chwilę. Robimy coś, co pochłania naszą energię, co nas zajmuje, jest naszą pasją, drogą do celu. ROBIMY to. Czasem jest gorzej, czasem fatalnie - czujemy się kiepsko, kilka dni wyrwanych z kalendarza, bez działania na pełnych obrotach, co sobie wyrzucamy pod koniec dnia, bo przecież właśnie to jest gwarantem efektywności i sukcesu. I tak się bezsensownie rozglądamy, wypominając sobie słabsze chwile, spoglądając na dzieła innych, którzy zdążyli wspiąć się wyżej, dokonać czegoś, co obecnie pozostaje w sferze naszych pragnień. W naszej głowie zaczyna dominować jedna myśl: dlaczego ja tego NIE MAM? Gdybym tylko miała tyle siły, odwagi, wytrwałości. Filtrujemy docierające do naszej świadomości informacje poprzez tę jedną myśl.
Jaka jest rzeczywistość?


Mam wszystko.

Wracam myślami do przeszłości, prawie pięć lat wstecz, kiedy najmocniej myślałam, że brak mi dosłownie wszystkiego, że jestem chodzącym deficytem. I gdy patrzę na to teraz, widzę wyraźnie, że nawet wtedy dysponowałam pewną ilością zasobów psychicznych. Były marne i totalnie nie zdawałam sobie z nich sprawy, ale miałam je.
Zajrzyjmy do naszych mentalnych szuflad, poszperajmy w schowku czy piwnicy. One tam są. Trzeba nam jednak podjąć pewien wysiłek, by je odnaleźć. Są też i takie zasoby, których nie trzeba specjalnie szukać. Oddychasz. Jesteś. Każdego ranka otwierasz oczy i ruszasz w życie. Nie jesteś sam. I ta podstawa, ten fundament w zupełności wystarczą, byś mógł zacząć szperać w zakamarkach swego umysłu i uświadamiać sobie, że masz wiele. Czasem tylko są to rzeczy bardziej ukryte, zwykle pod pierzynką Twoich wcześniejszych doświadczeń, które to zdążyły nastawić Twój światopogląd tak, byś był pewien, że deficyt - materialny bądź ten duchowy, wewnętrzny - nie pozwala Ci dobrze żyć.
Zaufaj temu. Podejmij wysiłek. I zacznij czerpać z tego, co masz.

Bo mamy wszystko.

Droga N.

Myślałam, że to będzie łatwe. Przecież siebie znam, dlaczego pisanie do siebie samej miałoby sprawiać mi trudność? Sprawia. Bo szesnastoletnia Ty - choć czuję z Tobą nierozerwalną więź - byłaś jakby zupełnie inną osobą. Obca. To jest chyba słowo klucz. Obca dla siebie, obca dla bliskich, obca dla swych emocji, pragnień i potrzeb. Dlaczego do Ciebie piszę? Bo tak sobie myślę, że w tej obcości tego właśnie Ci trzeba. Mimo głośnych zaprzeczeń, mimo niechętnego spojrzenia, mimo słów wypisywanych niemal co stronę w pamiętniku: "zostawcie mnie w spokoju". Potrzeba Ci dłoni akceptacji i próby zrozumienia.

Wiesz, trzeba Ci wiedzieć, że jesteś piękna. Od tego muszę zacząć. Może nikt Ci tego nie mówił, a może nie chciałaś słyszeć. To, kim jesteś, jest w zupełności wystarczające. Nie trzeba Ci niczego więcej. Poza ogromną dawką łagodności wobec siebie samej. Pragniesz dorównać wszystkim w koło, spoglądasz na swoje przyjaciółki z zazdrością, wyrzucasz sobie każdą najmniejszą rzecz, którą dostrzegasz u nich, a której Tobie brak. Nauczyłaś się świetnie selekcjonować docierające do Ciebie informacje. Skupiasz się na swych obserwacjach tak bardzo, że sama zaczynasz znikać. Dosłownie i w przenośni. 

Proszę, przestań walczyć. Z wszystkimi w koło, tworząc co krok mini konkursy, mające na celu udowodnić swoją wartość. Ta piątka z chemii to tylko efekt rozpaczliwej potrzeby zajęcia czymś swych rozedrganych, cierpiących myśli. Ta warstwa makijażu to tylko niemy krzyk przed lustrem. To ciało...to aż. To Ty. Ono się zmienia, byś mogła stać się silną, zdrową, byś mogła tańczyć boso w rytm swej ukochanej piosenki tuż przed północą, byś mogła wędrować uliczkami nieznanego miasteczka, spełniając swe podróżnicze marzenia, byś mogła śmiać się w głos, czując bezgraniczną wolność, byś mogła patrzeć w oczy swej miłości i snuć plany na przyszłość. 

Lecz zamiast tego masz ciężar. Spoczywa w Twoim ciele, Twoje nogi zdają się ważyć tonę, a ręka nie chce sięgnąć do czoła. Tyle ważą słowa. Niewypowiedziane, miesiącami upychane w każdy zakamarek Twojego ciała tak, by nie mogły ujrzeć światła dziennego. To te emocje, które za wszelką cenę chciałaś ukrywać, bo były słabością i wzbudzały słabość. A czułaś się nic nie warta, gdy musiałaś oglądać bezradne twarze swych rodziców. Z emocji stworzyłaś maskę, nieprzepuszczalną tak, że nawet oddech stawał się wyzwaniem. 

Jak miałaś kochać swe ciało, jeśli tyle cierpienia musiało w sobie pomieścić? 

Ja wiem, że to zaczęło się już wcześniej. Że czułaś, jakby Twoje serce zostało wyrwane nagle, jakby we śnie, brutalnie, choć przecież tego właśnie mogłaś się spodziewać. Już wtedy nie zadbałaś o siebie. Już wtedy żebrałaś o miłość. 

Lecz nikt nie mógł Ci jej dać. Dopóki Ty sama nie zaczęłaś kruszyć pancerza zbudowanego z samotnie spędzonych popołudni, okrutnego rozdarcia, bo najbardziej w świecie pragnęłaś wyjść, lecz silniejsze było poczucie wstydu wypełniające każdą komórkę Twojego ciała. 

A ja...ja chciałam jedynie wziąć Cię za rękę, uśmiechnąć się na dowód, że jeszcze kiedyś będziesz to umieć i poprosić, by to nie była walka. Czasem potrzeba czasu. On sam w sobie może i ran nie leczy, ale możesz uleczyć je Ty. Nie od razu, lecz krok za krokiem. Czasem te kroki nie będą nawet widoczne dla Ciebie, lecz ich suma będzie Twoją siłą.

Bądź uważna. Bój się, płacz, krzycz. To właśnie dzięki nim nauczysz się uśmiechu. Dzięki nim pewnego dnia zwrócisz twarz ku słońcu i czując jego ciepło, pozwolisz mu rozlać się po całym ciele, od czubka głowy aż po palce u stóp, przepełniona myślą, że to życie, ten Świat to cud. Mimo, że wczoraj płakałaś. Mimo, że jutro czeka Cię ciężki dzień. Ale masz w sobie oparcie. I już nie jesteś obca. 

Za oknem szarość we wszystkich odcieniach, z oddali nadciąga mgła, a "o szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny. Melancholia, ale taka przyjemna, która nie ciągnie w dół, sadowi się gdzieś w okolicach klatki piersiowej. A ja, w związku z temperaturą poniżej 15 stopni i wyjętą z szafy cieplusią, misiowatą bluzą, mam dla Was dwie refleksje.

Jesień zawsze kieruje moje myśli w stronę szeroko pojętej nauki. I tak się w duchu uśmiecham do tych swoich myśli, bo wakacje miałam wspaniałe, ale doczekać się nie mogę stosiku kserówek w towarzystwie porannej kawy (no dobra, herbatki z imbirem). Tak było też w tamtym roku - wtedy jeszcze nie wiedziałam, czym jest koszmar sesji, nie wierzyłam, że może być gorsza niż przygotowania do matury (to do dziś bym kwestionowała, choć wynika to raczej z mojej kondycji psychicznej i poprawy odporności na stres), nie wiedziałam też co zaoferują mi te moje wymarzone studia. I chyba jestem ogromną szczęściarą, że teraz, pomimo całej tej wiedzy, moje podejście nie zmieniło się ani trochę (cóż, może odrobinkę, bo czwartkowa batalia zapisów na ćwiczenia aka "kto pierwszy ten lepszy" nie wzbudza mojego entuzjazmu).

Dlaczego, skąd u mnie ta chęć do nauki (choć narzekać na jej ogrom będę na pewno)? Sprawa jest prosta. Mam absolutne przeświadczenie, że mój mózg jest organem niesamowitym. Wszystkie jego sztuczki i starania, by chronić mnie przed tym co destrukcyjne lub zwyczajnie nieprzyjemne, czasem przechodzą ludzkie pojęcie (inna sprawa, czy to faktycznie jest dobre na dłuższą metę - ale od tego jest ciągłe budowanie samoświadomości). I cała ta wiedza zbierana przez lata edukacji - zapamiętania lepiej bądź gorzej - gdzieś tam sobie tkwi. Nieużywana umyka szybko, lecz niekoniecznie w całości. A życie czasem nas zaskakuje. Nie daje wystarczająco dużo czasu na rozważenie za i przeciw. To te sytuacje, kiedy kierujemy się instynktem. A instynkt, między innymi, to właśnie te nieświadome nam działania naszych fascynujących mózgów. Obraz, zapach, dźwięk - jedna synapsa szturcha drugą, błysk wspomnienia, i już wiemy co robić. Albo przynajmniej otrzymujemy wskazówkę. 

Żadna nauka nie idzie na marne. Bo nawet jeśli "w życiu się nie przyda" (argument słyszany okrutnie często, i o ile w liceum czy gimnazjum jakieś prawo bytu miał, o tyle z ust studentów czasem mnie zadziwia), to trenujemy te niezwykle cenne połączenia synaptyczne. Dajmy im więc trochę radochy, a sobie wytchnienia od podejścia "zakuć-zdać-zapomnieć", które przecież męczy niemiłosiernie. 

PS. Może się mylę. Ale w jednym mam przewagę - poczucie satysfakcji i wielka chęć do nauki.

Pierwsza refleksja zeżarła tyle miejsca, a tu jeszcze druga czeka na miarowy stuk klawiatury - chciałam o jesieni. Bo moje serducho pęka na pół, gdy widzę jak wielu z Was żegna lato w sposób niemalże dramatyczny, za nic nie chcąc go oddać kolejnej porze roku. Moja relacja z jesienią nie jest jednoznaczna - to nieco burzliwy i ambiwalentny związek, bo źle znoszę zimno, ale...ile rzeczy otrzymuję w zamian! Witam więc swoje cieplusie swetry w ulubionych kolorach (bo nie ma złej pogody, tylko nieodpowiednie ubranie, pamiętajcie! - sama w związku z tym muszę zaopatrzyć się w solidną chustę-koc na długie posiedzenia na uczelni), witam słońce w kolorowych liściach, ale i deszczowe kaprysy, tworzące aurę idealną dla świeczek na parapecie i wosku o zapachu cynamonu z mandarynką. To ten czas, kiedy szarlotka smakuje najlepiej, a herbata daje mnóstwo przyjemności, grzejąc dłonie oraz zmysły. Just look around. Jestem pewna, że znajdziesz coś swojego, co jesień pragnie Ci ofiarować, w zamian za pożegnanie lata - jeśli tylko zechcesz otworzyć się na to, co oferuje.

Dużo dobrego dla Was tej jesieni, Kochani. A jeśli z trudnością przychodzi Wam jej celebrowanie - stwórzcie z tego wyzwanie. Stańcie się na ten czas poszukiwaczami jesiennych radości. Poszukiwaczami, ale i inicjatorami - bądźcie dla siebie łagodniejsi, sprawcie sobie przyjemność, zadbajcie o ciało i ducha - by jesień przestała kojarzyć się ze smutkiem i szarą obojętnością.

Lubię siebie.

Tym razem tak na serio, wiecie, jak dobrą przyjaciółkę, którą znam kawał czasu, a mimo to wciąż chcę poznawać na nowo. Wiem, jakie są jej wady, doceniam zalety, ale przede wszystkim cieszy mnie to, że jest. Obserwuję zmiany, jakie dokonują się zarówno w jej wnętrzu, jak i poza nim. I uczę się obdarzać miłością bezwarunkową, choć często jest to nie lada wyzwaniem. Lubię siebie. A mimo to, wciąż mi towarzyszy, siedząc gdzieś za plecami. 

Zazdrość.

Jakie jest i skąd się wzięło to obezwładniające uczucie, które potrafi stopniowo pożerać ludzkie serca?

Żadna nowość - to sprawka ewolucji. Zazdrośnicy mieli o wiele lepsze szanse na sukces reprodukcyjny poprzez swoją agresję, zaborczość, ale i mobilizację do starania się o partnera seksualnego. 

Dziś obszar ten jest wciąż równie mocno zainfekowany zazdrością. Lecz poza tym, co krok znajdujemy nowe powody, by zatruć sobie życie tymże uczuciem.

Chciałam napisać, że i w moim przypadku od zazdrości się zaczęło, lecz w tym samym momencie zdałam sobie sprawę, iż była ona jedynie konsekwencją tego, jak przeżywam i postrzegam siebie. Choć wtedy byłam przekonana, że to nie o mnie chodzi. Bo po prostu mam pecha - ona wygląda tak świetnie, potrafi na luzie rozmawiać ze wszystkimi, lubią ją faceci, ma ładny uśmiech. Ach, no tak. I jeszcze lepszy aparat - ja ze swoim to już mogę się schować i wycofać z foto światka. Taki tam zestaw myśli, jeden z łagodniejszych, które dawno temu zaczęły sterować moim światopoglądem. Gdybym tylko wtedy wiedziała, dostrzegła, że mogę to odkręcić, zaczynając od siebie, bo brakuje mi nie tyle magicznego szczęścia niewiadomego pochodzenia, co własnej wartości.

A zazdrość, nie dość, że niszczy nas samych, skutecznie burzy również i relacje, jakie udało nam się zbudować. Bo konieczność permanentnej kontroli nie daje osobie zazdrosnej spokoju. Każde "podejrzane" zachowanie to ogromny strach i potencjalny sygnał potwierdzający to wewnętrzne przekonanie hodowane od lat o naszej bezgranicznej beznadziejności.

Zazdrość pojawia się, gdy nam mocno zależy. I do pewnego momentu jest zupełnie "normalnym", funkcjonalnym zjawiskiem. A już w ogóle, jeśli umiemy przekuć ją w twórczą kreatywność i odważne dążenie do tego, czego pragniemy! Taka transformacja to jednak rzecz ogromnie trudna. O wiele łatwiej popaść w obsesyjną zawiść - zwłaszcza, jeśli tkwić będziemy w zakłamaniu i spekulacjach naszej bujnej wyobraźni. Setki scenariuszy traktujących o nieuczciwej drodze do sukcesu zaczynają kłębić się w głowie, a z nimi w parze idą, często zawstydzające, lecz mocno obecne życzenia porażki i chęć odebrania potencjalnemu rywalowi tego, czego nam nie było dane otrzymać.

"Hitem" obecnych czasów jest zazdrość fikcyjna, stworzona przez cały ten social-mediowy świat. Można się tylu cudów naoglądać! Kwiaty od ukochanego każdego dnia, mnóstwo wakacyjnych wyjazdów w dalekie miejsca, cotygodniowe zakupy (a jak ta sukienka na niej leży!) - brak jakichkolwiek niedoskonałości, życie idealne, uśmiech od rana do wieczora, brak problemów zdrowotnych, trudnych relacji czy gorszych chwil. Jak łatwo dać się złapać w te sidła, nawet racjonalnie wiedząc jak działa cały ten mechanizm. 

Zadajmy sobie pytanie. 

Skąd się wziął ten czuły punkt w naszym sercu (no dobra, w mózgu), który tak bardzo daje nam popalić. Jakie doświadczenie mogło być jego początkiem? Czego nam brakuje n a p r a w d ę - co się kryje pod przykrywką pragnienia czyjegoś sukcesu, często materialnego? 

Och. Byłabym zapomniała. Przyznanie się do zazdrości. Często bywa niezłym testem dojrzałości - w końcu trzeba się przyznać do błędu, do trudnych uczuć, no i wypadałoby podjąć jakieś działanie, a to już w ogóle ciężka sprawa. 

Jaki jest mój sposób na zazdrość? Jeśli dotyczy konkretnej osoby - na przekór swym negatywnym emocjom, wyciągam do niej dłoń, chcąc ją lepiej poznać. Gdy to uczucie dostaje czyjąś twarz, nie jest mu tak łatwo mną zawładnąć. Nie potrafiłabym złościć się i życzyć źle komuś, kogo poznałam (i nie okazał się potworem, oczywiście!)

Poza tym, zadaję sobie pytania. Może za mało jeszcze umiem, by osiągnąć taki sukces? Może w ogóle nie chcę wciąż być i działać w tej dziedzinie, może to nie było moim pragnieniem, lecz przejętym od kogoś, kto ulokował we mnie swe pragnienia? 

Niech zazdrość stanie się motorem rozwoju. Każdemu z nas czegoś brakuje. Co zrobimy z tym brakiem pozostaje naszą decyzją. Możemy się złościć na niesprawiedliwość, lecz ona i tak pozostanie. A nam zamknie drogę do zmiany. Ku życiu lepszemu, niezatrutemu strzałą zazdrości i zawiści.