Powtarzam się chyba, ale piękna jest dla mnie ta jesień.
(Jesienna chandra? A co to takiego?)
Nie spodziewajcie się postu o czymś konkretnym, zapewne nie wniesie on nic do Waszego życia, ale będzie czas i na takie wpisy. Tym razem nieco więcej mnie.

Wędruję sobie, szurając stopami pośród wszechobecnych liści. Dlatego porzuciłam już buty na wyższym obcasie-trudno, nie będę damą, zniosę to dla wyższych celów. Wiecie jak cudne są spacery? Jak nic zrobią Wam dzień. Zły humor skutecznie podreperują, dobry zatrzymają na dłużej.

Niebo. Wiecie, w poprzednim wcieleniu chyba byłam ptakiem, tak je uwielbiam. Nic mnie tak nie podnosi na duchu jak poranne(dziś, 6:38), popołudniowe, wieczorne malunki utkane z chmur, przeplatane wszelkimi możliwymi kolorami słońca. To takie dziwne, trudne do opisania uczucie. Na pewno spokój. Uwieńczony uśmiechem, poczuciem, że wszystko jest na swoim miejscu. Że tutaj właśnie należę. Że chce się żyć. Dlatego praktykuję kiedy tylko jest okazja patrzenie w niebo.


Zresztą, patrzę wszędzie. Cholera, ciekawskie ze mnie zwierzę! Szukam...czegoś. Nie wiem sama. Ale lubię patrzeć, zauważać. Dostrzegać. W sumie, sorry mózgu, że Cię tak obciążam. Tyle bodźców zewsząd! Ale może odpłacisz mi się jakimiś nowymi połączeniami neuronalnymi, co? (Tak, zafascynowała mnie biofizjologia i działanie organizmu ludzkiego. To co, medycyna jako drugi kierunek, panno N?)
Jakby mi było mało tego wszystkiego-wyjechać mi się chce. Tak bardzo. Zgubić się w nowym mieście. Pójść do lasu. Zachwycić czymś, czego do tej pory nie znałam. No i oczywiście-sfotografować niebo w innych okolicznościach! :)

Muzyką się zachwycam, o jeżu, jak bardzo! Prawie tak, jakbym odkryła nowy, lepszy wymiar świata, jakkolwiek patetycznie to nie brzmi. Dla innych to pewnie oczywistość od dawna, ale ja przepadłam dopiero jakiś czas temu. Muzyka na żywo to nieporównywalne do niczego doświadczenie. Emocjonalne zaangażowanie całego ciała i wszystkich zmysłów. Zdecydowanie znalazłam coś dla siebie-dzięki za imprezę w klubie, jeśli mogę pójść na koncert.

wyjechać albo zostać

nie pompować się pragnieniem

Tak sobie ostatnio myślę o myśleniu, a tekst Pauliny jeszcze te moje rozmyślania pogłębił.
Ujmę to tak-rozważam, czy warto jest przejść przez życie jako człowiek myślący. Bo przecież, cytując panią Jandę, "jest tyle kobiet, które nie myślą i jakoś im idzie". Naprawdę nie chcę nikogo obrażać, ale z własnych obserwacji wnioskuję, że to jednak jest prawda. I, oczywiście, nie dotyczy tylko kobiet.

Ale ja kobietą jestem. I myślę. Dużo.


Myślę więc jestem, rzekł razu pewnego pan Descartes i ludzie często-gęsto zaczęli tę maksymę naciągać jak im się tylko podoba. A tu psikus. Co się okazuje? Myśli każdy. Myślenie to proces ściśle związany z umiejętnością mowy i poznaniem języka obowiązującego w danym kraju. Język jest nośnikiem myśli. Ale żeby nie było tak łatwo-"myśleć" to takie trochę zdradzieckie słowo.
I nie sądzę, by Kartezjusz miał na myśli myślenie jakie jest udziałem każdej istoty dumnie nazywającej się homo sapiens(gdyby jeszcze chociaż ta nazwa do czegoś zobowiązywała, byłoby cudnie)
Jestem przekonana, że zespół tworzący tę reklamę rajstop myśli. A mimo to, nie nazwałabym pomysłodawcy człowiekiem, którego tyczy się stwierdzenie "cogito ergo sum".
I dzięki wspomnianemu już tekstowi, a później zajęciom z filozofii, już wiem w czym jest problem.

Wątpliwość. To jest to.
Wątpić znaczy rozważać każą istniejącą opcję. Wysłuchiwać obydwu stron. Zatrzymać się trochę dłużej nad rozstrzyganym problemem, zamiast bezmyślnie rzucić w przestrzeń własny sąd, bez względu na konsekwencje(dla drugiej osoby zwłaszcza) jakie może ze sobą nieść
Taki sposób spojrzenia na świat naprawdę nie kosztuje wiele, a kiedy myślę o zmianie, jaką mógłby poczynić w naszym społeczeństwie, w głowie mi się nie mieści, że wciąż tak bardzo brak nam podstawowych form empatii, szacunku i życzliwości, których nośnikiem jest wątpliwość.

Czemu z góry oceniasz, że ta wkurzająca Cię, nieprzyjemna osoba czerpie z tego przyjemność i po prostu jest chamska, więc Ty odpłacisz jej się tym samym? A może po powrocie do domu czekają na nią puste ściany i jej życie pozbawione jest jakichkolwiek barw?
Czemu tak łatwo przypinasz łatki, wrzucasz ludzi do worka z jedną, określoną kategorią, zamiast zostawić im margines, choćby niewielki, na to, czego wiedzieć o nich nie możesz?


Wielokrotnie przeklinałam to moje rozmyślanie, na okrągło i bez końca, stwierdzając, że inni to mają łatwiej. I faktycznie, ludziom, którzy większej refleksji nad sobą i rzeczywistością nie popełniają pewnie do pewnego stopnia żyje się lepiej-śpią spokojnie, nie miewają wieczornych smuteczków(ktoś zna na tą przypadłość lekarstwo??). Mimo wszystko-fajnie, że mogę myśleć(wątpić). Może kiedyś coś dobrego z tego wyniknie. Na większa skalę niż tylko jakaś pisanina blogowa. (Oby.)

Hej, hej!
Jak już pewnie doskonale wiecie(z racji tego, że lubię sobie poubolewać nad swoją niedolą), na pierwszym roku studiów pozbawiono mnie możliwości nauki języka. Nie pozostało mi więc nic innego jak wybierać pomiędzy kursem i samodzielną nauką. Padło na opcję numer dwa, bo...jakoś nie wierzę w efektywność kursów językowych na poziomie, na jakim obecnie jest mój angielski. Po prostu za dużo już tego mam za sobą, a każdy taki cykl zajęć niewiele się od siebie różni. Musiałabym chyba znaleźć coś, co pasuje do mojego kierunku, ale takich rzeczy raczej nie tworzą.
Stąd mój pomysł-wyzwanie. 30 dni z angielskim.

Jesień jest dla mnie dobra.


Zaczynam poznawać człowieka. To chyba jeden z moich największych powodów do radości, który czasem mąci fakt dojeżdżania na uczelnię przez calutką godzinę(bez większych problemów drogowych, oczywiście), ale wykłady, ćwiczenia i cała ta energia, motywacja, którą z nich wynoszę skutecznie rekompensują tę niedogodność.


Poza poznawaniem człowieka od strony naukowej, poznaję innych. Wciąż nie mogę wyjść z podziwu wobec zmiany, którą w sobie zaobserwowałam w tym czasie. Wracam pamięcią do początku liceum i spotkania klasowego przed rozpoczęciem roku-boże, przecież ja chciałam stamtąd uciekać i nigdy tam nie dotrzeć, zaszyć się w domku z tymi, których już dobrze znam. Teraz spotykam się z zupełnie obcymi ludźmi bez większej refleksji na temat tego, czy też wypadnę dobrze, czy powiem coś bez sensu, a przede wszystkim-zniknął ten bezpodstawny lęk.

Depcze kości bożych dzieci

Uratuje mnie w Tobie nadzieja

Spaceruję, staram się łapać kadry(wreszcie mam torbę na aparat!), ale przede wszystkim oddychać jesienią, z każdym wdechem czerpać ze świata niezmąconą, dziecięcą radość, a z wydechem pozbywać się równie dziecięcych strachów spod łóżka.

Dobra wiadomość-będę pisać(i fotografować) dla magazynu elektronicznego Magnifier! Poza tym, udało mi się zostać redaktorem w pewnym projekcie o nazwie Mała Psychologia, której celem będzie szerzenie wiedzy psychologicznej w sposób przystępny dla każdego. Obawiałam się odrobinę, czy pogodzę ze sobą to wszystko, ale...spróbować trzeba! W każdym razie-powolutku realizuję swój plan. Dr. Natalia jednym z najlepszych polskich specjalistów, zapraszana na międzynarodowe konferencje i wydająca własne publikacje. Pewnego dnia. Strzeżcie się.