Bo czasem się boję. Często. Codziennie?
Boję się wielu rzeczy, boję się tego, co dla niektórych nie znaczy nic, przychodzi z łatwością, jest czymś naturalnym. Boję się tego co niezależne ode mnie, ale i tego, na co mam wpływ. Przyszłości. Przeszłości. Tego co teraz.
I tak sobie myślę czasem, że może właśnie mój strach czyni mnie silną. W procesie długim, żmudnym i wymagającym, ale obfitującym w zmiany.

Robiąc swego rodzaju przegląd minionego roku, słowem, które często powtarzałam jest właśnie "odważyć się".  Począwszy od drobnych, codziennych potyczek, które przynajmniej w połowie zlikwidowałam całkowicie, aż do tych zmagań, które spędzały mi sen z powiek i zadręczały dłuższy czas.

Tu leży właśnie moja nauka, bo mimo wszystko, mimo to co mi się udało, z czego przecież doskonale zdaję sobie sprawę, zdarza mi się nazywać siebie tchórzem. A sam strach mnie nim nie czyni. Nawet wycofanie się niekoniecznie, a przynajmniej w niektórych przypadkach. Dopóki stawiasz opór swym lękom-możesz nazywać siebie odważnym.


Parę migawek Zenitowych, obiecanych.
(złoszczę się trochę, bo kolory na zdjęciach wywołanych są bardziej nasycone niż na tych przeskanowanych,
zwłaszcza jeśli chodzi o czerń, ale chyba nic na to nie poradzę)

Bardzo na czasie, fotograficzny kalendarz adwentowy(z kilkoma brakami), czyli krótkie streszczenie mojego grudnia.

 1. Ulubiony gadżet/ 14. Moja pasja

Stwierdziłam, że nie ma sensu tego rozdzielać, bo oba zagadnienia się przenikają. Chociaż książek akurat gadżetem bym nie nazwała, więc je przypisuję bardziej do pasji. Zastanawiając się nad pierwszym tematem, rozważałam sfotografowanie długopisu...Tak. A wiecie, że początkowo w moim zamyśle było jedynie uchwycenie aparatów? Przypadek(a raczej brak miejsca na półkach)chciał, że w kadrze znalazły się również książki...ciężko mi uznać czytanie za pasję, miałam takie bardzo głupie przeświadczenie, że jeśli czegoś nie tworzę, pasją tego nazwać nie mogę. Not anymore!
Stadium życia wewnętrznego bohaterów i jego ciągłe postępowanie-przerażające. Idealnie zobrazowana determinacja przyszłych wzorców myślowych człowieka przez doświadczenia dzieciństwa. Każdy z głównych bohaterów został naznaczony, głównie w sferze relacji, przez co ucierpiał budując własne. Nic mnie tak nie przeraża jak ludzkie cierpienie psychiczne, dlatego też tak bardzo ta opowieść mnie poruszyła.

Halo, halo, czas najwyższy, by wreszcie opuściły mnie wszelkie możliwe fizyczne dolegliwości i psychiczne nadszarpnięcia ostatniego, dość nerwowego czasu. Pochorowałam sobie troszkę narzekając na zaległości szkolne tym spowodowane, więc zarazeczki przyszły ponownie, tym razem w nieco ""bardziej"" fortunnym. Liczę, że uda mi się je szybko załatwić(biedna pani doktor będzie mnie już mieć dość), a sama zająć się muszę tą duchową stroną, bo ta też ostatnio nieco podupadła. Nie jestem pewna, czy to przez brak słońca, a co za tym idzie witaminy D, czy po prostu kryzys szkolny mnie dopadał(chociaż jeszcze nie powinien).

Trochę się też wypalam blogowo, a przynajmniej takie mam wrażenie. Chociaż to akurat jest chyba kwestią braku materiału-w ciągu tygodnia naprawdę kiepsko o jakiekolwiek zdjęcie, bo wracając do domu, zastaję półmrok, ewentualnie popołudniową szarugę, a do pisania tekstu inspiracji brak/mam już dość dłuższych form wypowiedzi po tych wszystkich pseudo rozprawkach, analizach tekstów literackich, artykułach ograniczających mnie w 250 słowach i listach do słów 130(sic!).

Mniejsza o to, mam dwa tygodnie, będą pełne wrażeń, bo przecież wielomianki i funkcyjki są takie pasjonujące, jeeej!
A tak serio, nienawidzę dzielić czasu na "przed" i "po" maturze. Utrwalił się on już w mojej podświadomości na dobre, niestety, ale będę go tępić, i jeśli coś fizycznie mogę robić już teraz, nie będę się ograniczać, bo nie dam sobie wyjąć kolejnego pół roku z życiorysu.
(I w imię tych słów pogram sobie w Wiedźmina!!)
Ewentualnie pouczę się angielskiego, poczytam Szewców(do twardego rzygu-Witkacy miał rację) albo po raz kolejny zdejmę wszystkie książki z półki żeby poukładać je na nowo.

A żeby dopełnić świątecznego klimatu-wczorajsza tęczusia.

























Trzymajcie się! I nie dajcie sobie wcisnąć kłamstw, że śnieg jest niezbędny by mieć fajne święta! :)
(Przecież deszcz też jest super, nie?....nie?

Pierwsze oznaki zimy. Pierwsze w tym roku przeszywające uczucie informujące o zbliżających się świętach, które mnie trochę smucą, trochę cieszą. Smutek jest chyba wpisany w moją egzystencję, po prostu, lubię sobie czasem posiedzieć w takim bagienku, wiecie, wbrew pozorom może to być całkiem pozytywne-wtedy sobie piszę i się inspiruję. Ewentualnie chowam się pod kołdrę.
W dniu dzisiejszym towarzyszył mi aparat, oto więc efekty Wam przedstawiam.































Muszę się pochwalić, bo jestem całkiem zadowolona ze swoich Zenitowych zdjęć niedawno wywołanych, mam kilka swoich ulubionych kadrów, ale bądźcie cierpliwi, w święta Wam pokażę, o ile dostanę swój wymarzony prezent :)
Jeszcze jeden debiut za mną-o tutaj-trochę nieśmiało, bo do tej pory pisałam sobie sama do siebie na tumblrze, ale zapragnęłam się jednak tym podzielić, by takiej samotności w tym ""wierszowaniu"" nie czuć.
Co Wy na to? :)