Maszerując sobie ostatnio w słoneczku(Wiosennie! I tu następuje swego rodzaju dysonans poznawczy, a mój mózg głupieje-cieszyć się, czy też nie...(maj, i te sprawy, ciicho sza!)) przez osiedle zaczęłam się zastanawiać. Dlaczego. Co tak właściwie jest fajnego w spacerach? Czemu nie nudzi mnie łażenie, które samo w sobie większego celu nie posiada? Doszłam do tylko jednego wniosku-muszę o tym napisać. Może wtedy uda mi się odkryć przyczyny mojego dziwnego upodobania.


No1. Mimo swej bezcelowości, właściwie to każdy mój spacer jakiś tam cel ma. Wiecie, taki punkt docelowy, destynacja, miejsce, do którego zmierzam...no, ale żeby nie zacząć filozofować-po prostu, wiem którędy chcę pójść, gdzie się przejść, co zobaczyć. I chociaż mam całkiem spore pole manewru w swojej okolicy, często wybieram podobną trasę. Bo lubię.

No2. No właśnie, co tak właściwie lubię? Chyba to, że mogę się trochę pogapić. Na mijanych ludzi, na domy, w których chciałabym mieszkać. W niebo;oślepnąć na chwilę od wiosennego słońca, dzięki czemu może bardziej docenię piękno swojej okolicy, a przestanę myśleć o jakichś Londynach czy innych zagranicach. Bo wiecie, taką mam chyba naturę podglądacza, więc idealnie odnajduję się w warunkach, kiedy mogę sobie coś poobserwować. Nawet jeśli są to gołębie. Dobra, wróć, to chyba nie zabrzmiało najlepiej. Trudno, w każdym razie-pilnuję się, żeby nie wyglądać przy tym na obłąkaną. A przynajmniej się staram.

No3. Bo mogę komuś ukraść kwiatki z ogródka. (Znaczy staram się bardzo, żeby rosły poza wydzielonym terenem, ale jeśli są w zasięgu ręki...)

No4. Muzyka. Świetnie mi się słucha idąc, zwłaszcza, jeśli mogę dopasować tempo kroku do rytmu muzyki, a czasem wykonać jakiś niekontrolowany ruch w stylu podskoku lub obrotu.

No5. Sami przecież dobrze wiecie, jakie korzyści płyną z przebywania na świeżym smogu! Senność mija jak ręką odjął, na jej miejsce przychodzi pobudzenie zmysłów, radość z życia, chęć działania, i w ogóle...słowem, krakowskie powietrze najlepszą formą terapii farmakologicznej!

No 6, last but not least...bo tak. I już. Jest sens, nie ma sensu, lubię, więc sobie chodzę.

____________
Mini ogłoszenie na koniec-chciałabym wprowadzić drobną zmianę w swoich kolejnych postach. Będę je rozdzielać, tzn osobno publikować recenzje książek, filmów, etc, a nie tak jak do tej pory-łączyć je we wpisy ogólnokulturowe. Może dzięki temu uda mi się częściej coś dodawać...(pobożne życzenie).
No to cześć, do zobaczenia!
+przypominam, że jestem też tutaj, a Was tam malutko :)

Ej, ja się tak nie bawię.

Wracając myślami do wakacji(wspomnienia już dziś są moim lekiem na mniej przyjemny czas), chcę przywołać swoją wizytę w MOCAK-u, tj. Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie. (Chwała darmowym wejściówkom!)
Muzeum posiada dwie stałe wystawy, ale głównie "Zbrodni w sztuce" poświęcę ten wpis, bo właśnie ta wystawa zajmowała większość pomieszczeń, no i zdecydowanie robiła największe wrażenie. A przynajmniej niektóre z prac.

A cóż to w ogóle znaczy - zbrodnia? Poniekąd jest to chyba pojęcie względne, zależne od okoliczności, sumienia i mnóstwa innych czynników zewnętrznych. Co do niektórych czynów nie mamy wątpliwości, lecz mogą pojawić się takie, które wymagać będą zastanowienia. "Zbrodnia odkrywa wielkie „bogactwo” zła, jakie w nas tkwi. Ujawnia skrywane ludzkie skłonności, pomieszanie sprawiedliwości z niesprawiedliwością, eksperymenty na ludzkiej wrażliwości oraz perwersyjną atrakcyjność. Jest lekcją na temat ludzkiej bezradności i kulturowej szarpaniny."

Na początek-na co najbardziej dałam się nabrać. Tak, moją pierwszą reakcją była chęć wołania kogoś na pomoc. Tak, myślałam, że to ktoś z obsługi wpadł do czegoś na kształt stawu. W instalacji Virginie Barre chodzi bowiem właśnie o wywołane przerażenia połączone z pobudzeniem do działania, co przy wyjątkowo dopracowanej estetyce(niemalże jak kadr z filmu), daje, cóż, wyjątkowy efekt.


Spodobał mi się też pomysł Katarzyny Górnej, tryptyk pt "Fuck me, fuck you, peace", przedstawiający kobietę w różnych fazach jej życia i stosunek, jaki przyjmuje wobec świata. Poznałam też kilka innych prac artystki, i chociaż mogą one uchodzić za kontrowersyjne, zwykle podrzucają odbiorcy jakąś sporną kwestię do przemyślenia.

Pani Rasija na koniec. Balerina(rodem z "Jeziora łabędziego", baletu nadawanego w telewizji przed wiadomościami w 1991r) uchodzi za symbol współczesnej Rosji-państwa, które pod przykryciem wartości chrześcijańskich, zmierza ku wojnie i władzy absolutnej. Baletnica znajdowała się w sali poświęconej sztuce towarzyszącej ukraińskiej rewolucji, która towarzyszyła protestującym na Majdanie. Nie znalazłam tam jednak nic szczególnie interesującego, poza trafnym zobrazowaniem państwa Putina, oczywiście.


Na koniec najlepsze-ja- w sali, gdzie każdy robi sobie super zdjęcie, ale nikt nie wie o co chodzi. Ja też nie.



Udanego weekendu,
cześć, cześć!
xx

W zeszłym tygodniu ruszyłam w miasto-zabawiłam się nieco w turystkę, hm, a może i niekoniecznie zabawiłam, bo moja znajomość Krakowa jest na poziomie żenującym. (Chociaż obecnie coraz lepiej! Po tym jak wczoraj zaliczyłam kilka dzielnic w 5 godzin) A w dodatku to świetna wymówka dla mojego poczucia winy-przecież w ten sposób też się uczę, halo! Matematyka? W muzeum byłam!

Na pierwszy ogień relacja z Fabryki Schindlera. Historię tego niemieckiego przedsiębiorcy większość zna, przynajmniej pokrótce, czy to z filmu "Lista Schindlera"(który swoją drogą zrobił na mnie duże wrażenie, momentami aż za duże...), czy z lekcji historii. Ale znaleźć się dokładnie w tym miejscu, na ul. Lipowej, gdzie funkcjonowała olbrzymia pracownia wyrobów emaliowanych to coś zupełnie innego.




Zaczyna się niewinnie-od wizyty w salonie fotograficznym XX wieku. Widzicie tego pana na zdjęciu? Widzicie tę czerwoną łunę na fotografiach obok? Tak, tak, to właśnie zapowiedź piekła.


Przechodząc przez wąski korytarz opatrzony fotografiami z wakacji, propagandowymi plakatami i relacją z akcji Termometr Uczuć Krakowa napięcie rośnie. Przeszywa mnie dreszcz, wchodzę do kolejnego pomieszczenia, z duszą na ramieniu, przestrachem, ale i nadzieją, że może jednak to wszystko przesadzone, że zagrożenia nie ma, że będzie dobrze...




Koniec złudzeń. Rzeczywistość się sypie, świat się wali, życia się kończą. Początki są najgorsze? Ach, czyżby. W tym jednym przypadku z całą pewnością nie.





Przebudujmy Kraków! Tak, by Nam było tu dobrze, najlepiej! Od dziś to nasze, piękne miasto, czujcie się jak u siebie, obywatele! "Powinniście zaszczepić tu silne korzenie nowej niemieckiej przestrzeni życiowej!"...



W tym miejscu moja relacja się urywa. Aparat się zbuntował, a ja byłam zbyt otumaniona i przytłoczona, chociaż przede mną jeszcze ładnych parę lat do przejścia.
To Muzeum jest wyjątkowe i żadna relacja nie odda tego, co przeżyjemy wewnątrz. Twórcy wystawy stworzyli coś niesamowitego-wizyta ani odrobinę nie przypomina tradycyjnego zwiedzania. Wręcz przeciwnie-poznawana w ten sposób historia zapuszcza korzenie w sercach, wierci dziurę w żołądku i prześwietla duszę. A obejrzenie filmu tuż przed bądź po "wycieczce" przez te...(wstaw odpowiedni przymiotnik, ja głowię się już kilka minut nad odpowiednio nacechowanym negatywnie, lecz żaden nie pasuje mi do końca)czasy...hm, z pewnością pozwoli zapamiętać więcej. Przeżyć również. Jak już wspomniałam na początku-może i nawet zbyt dużo.