Marzec był dla mnie miesiącem odradzania się. Zimą zwykle jest trudniej, trochę tak, jakby ten atakujący zewsząd chłód wdzierał się głębiej, usiłując zaatakować również od wewnątrz. A że jestem okropnym zmarzluchem, ze mną miał łatwiej, choć broniłam się z całych sił. Całe szczęście, jak co roku, przyszła wiosna - wyczekiwana, upragniona, moja. I choć miniony miesiąc pogodą nie rozpieszczał, przygotowywałam się na przybycie słońca i ciepła, zaczynając od tego, by poczuć je sobą. Oddycham z ulgą, bo końcówka marca przyniosła dużo dobrego - w relacjach (przypomniałam sobie po raz kolejny na własnej skórze aktualność mojego tekstu o miłości sprzed roku), w oswajaniu lęków i dochodzeniu do porozumienia ze swymi rozbieganymi myślami, ale i pod kątem kulturowym. 

Zdecydowanie, przedsięwzięciem, które daje mi najwięcej satysfakcji jest realizacja swojego celu i marzenia, by wreszcie pójść na zajęcia jogi i zająć się tym tematem bardziej na serio, niż jedynie sporadyczna praktyka we własnym pokoju. Ba, gdyby chociaż to było możliwe - po tym, jak zachciało mi się adoptować fotel z odzysku, nie mam już totalnie miejsca na rozłożenie maty, co dopiero gdyby przyszło mi robić asanowe wygibasy. A tak, dwa razy w tygodniu, w uroczym zakątku Nowej Huty (Bo wiecie, Huta jest naprawdę fajna!), ćwiczę swojego psa z głową w dół i daję umysłowi odpocząć poprzez pełne skupienie na ciele i doznaniach z niego płynących. 

Marzec nie był miesiącem książkowym, wolny czas spędzałam  zgłębiając teorie osobowości i niedługo się przekonam, na ile mi się to udało, ale wiem jedno - lubię wiedzieć. Nawet jeśli nauka do pytań otwartych to katorga, nic mi nie daje takiej satysfakcji jak poczucie, że wiem więcej niż pół roku temu. I że wciąż tyle niesamowitości do poznania przede mną.

Co jeszcze? Spójrzcie w niebo. Rozpoczynają się najpiękniejsze, wieczorne seanse. Każdy inny, każdy wyjątkowy. Każdy wart zatracenia się. “Once you have tasted the taste of sky, you will forever look up.”

Long time no see - pisząc ostatni tekst, za oknem było zdecydowanie mniej słońca grającego na nieśmiało budzącej się do życia zieleni. Wreszcie upragnione ciepło, wreszcie wiosna już nie tylko w sercu. I wreszcie trochę czasu, więcej bycia w momencie, bo ostatni czas był zabiegany, a do tego mocno z nosem w książkach. Łapię oddech, chwytam promienie, rozpoczynam poszukiwania czterolistnych koniczyn i nadrabiam zaległości - od bloga począwszy.

Pamiętacie co Wam obiecałam? It's time! Druga część relacji z podróży, z dużym opóźnieniem, lecz wspomnienia wciąż jak najbardziej aktualne. Przenoszę Was w nieco inny klimat, zdecydowanie mniej wiosenny, a wciąż niezwykle urokliwy.

Dużo przeciwności na mnie (jako totalnie niewprawionego podróżnika) czyhało - pierwszą z nich, główną, tak myślę, były bariery fizyczne. Całodniowe chodzenie już pierwszego dnia odcisnęło na mnie swój ślad z całych sił, już wtedy zaczęły się moje zmagania, których apogeum nastąpiło dnia ostatniego - tak sobie siedziałam na muzealnej ławeczce, pani K otaczała się sztuką, a ja miałam w myślach tylko jedno zdanie "nie ruszam się stąd, ok?". Nie wyobrażałam sobie w żaden sposób tego, jak mogłabym dojść na tych swoich (czy one wciąż były moje, skoro ich nie czułam?) nóżkach z powrotem do centrum Belfastu - bo o ile w poprzednie dni nieziemskie widoki dookoła jakimś magicznym sposobem ciągnęły mnie dalej i dalej, mimo bólu - o tyle wtedy zabrakło mi już jakiejkolwiek motywacji. Nie pamiętam, jak mi się ostatecznie udało dotrzeć na nasz przystanek. Wiem tylko, że po drodze byłyśmy w księgarni, gdzie zachwytów nad pięknie wydanymi tytułami nie było końca. Ale! Wracając do dnia wycieczki - właśnie wygóglowałam nazwę tego miejsca ze zdjęcia poniżej. Jedną z najczęściej wyszukiwanych fraz jest "Carrick-a-Rede Rope bridge deaths" - jak dobrze, że nie wpadłam na to, by zajrzeć do wyszukiwarki przed wyjazdem! Bo nawet jeśli to tylko chwyt reklamowy, mający na celu przyciągnięcie poszukujących adrenaliny, strach by mnie dopadł bez dwóch zdań. A tak - niczego nieświadoma - przeszłam przez most ze śmiechem (nieco spanikowanym, trzeba przyznać) i oszołomieniem w sercu.

Wybaczcie jakość zdjęć, w sumie żadne z nich nawet nie przedstawia niesamowitości tego miejsca, lecz nie byłam w stanie na dłuższą metę utrzymać nawet telefonu w dłoni, gdy już znalazłam się na moście - a jednak strach obleciał :D

W drodze do Giant's Causeway (zdjęcie numer 1 we wpisie) zaczęło wysiadać mi kolano. Ale, spójrzcie tylko, co za widoki miałam wokół. Po prostu musiałam iść dalej. Skupiałam się na każdym detalu, chłonęłam morską bryzę, usiłowałam w każdy możliwy sposób odciągnąć swe myśli od tego, że muszę postawić kolejny krok.





W drodze powrotnej zahaczyliśmy jeszcze o miejsce, gdzie rozgrywała się akcja Gry o tron - dumna ja, widziałam aż dwa odcinki, więc miałam się czym poszczycić - niestety, po dniu pełnym wrażeń i zachwytów poprzeczka była podniesiona tak wysoko (a i zmęczenie robiło swoje. O, i jeszcze zaczął padać deszcz - nie pierwszy raz tego dnia, oczywiście), że zrobiłam trzy zdjęcia i uciekłam do autokaru, gdzie usiadłam w fotelu chyba najwygodniejszym na świecie, czując nieopisaną wdzięczność za to, że wreszcie czeka mnie błogi czas powrotu do Belfastu.


Dzień trzeci - kierunek Dublin. Bus obiecywał wifi, nic z tego. Za to miałyśmy dodatkową atrakcję w postaci przesiadki na lotnisku (wieeelkim lotnisku) - o, i w tym nowym busie było już wifi! Przedmieścia stolicy Irlandii oglądałyśmy zza szyby z rosnącą ekscytacją, bo to przecież te domki, te drzwi, ten klimat! Zostawiłyśmy walizki i przyjęłyśmy taktykę zwiedzania bez konkretnego planu, podążając za swoim wzrokiem i intuicją. I, cóż...albo nas nie poniosło tam gdzie powinno, albo Dublin zwyczajnie nie jest naszym miejscem. Zbyt dużo. Te dwa słowa mogą opisać moje ogólne wrażenie. Chaos, tłok, brak jakiegoś sensownego rozmieszczenia ulic, budynków, na domiar złego sporo remontów i...nogi odmawiające posłuszeństwa, co zapewne też przyczyniło się do mojej niepochlebnej oceny. Zdecydowanie najlepszym momentem dnia był zachód w St Stephen's Garden. Och, i jeszcze pyszna quesadilla z Mama's revenge! Sporo czasu poświęciłyśmy też na fotografowanie krokusów, co mówi chyba samo za siebie - wybacz, Dublinie.





Koniec dnia oznaczał kolejne wyzwanie. Jedno z największych, zaraz po locie samolotem, a przy okazji również i kolejny pierwszy raz - korzystałyśmy z couchsurfingu. Dla K to żadna nowość, sama gości u siebie hostów, a angielskim śmiga, za to ja byłam mocno zestresowana. Bardzo mocno. I, okej, może i moje obawy się potwierdziły i faktycznie nie potrafię mówić po angielsku (smutno jest wszystko rozumieć i bardzo chcieć się włączyć do rozmowy, a brak ci słowa, konstrukcji i...czasu?), ale ostatecznie - dałam radę, próbowałam odzywać się choć trochę, ale przede wszystkim, a raczej mimo wszystko - byłam z siebie dumna. Bo pokonałam kolejny strach. Kolejną rzecz, która kiedyś była wręcz nie do wyobrażenia. I zdałam sobie sprawę, jak można się zmienić, jeśli tylko się tego chce i włoży w to odpowiednio dużo wysiłku. Kiedyś każde spotkanie z nową osobą sprawiało mi trudność, i tak sobie myślę, że było to mocno związane z poczuciem własnej wartości na minimalnym poziomie (choć, zapewne, nie tylko tym spowodowane) - wraz ze zmianą tego podstawowego przekonania dotyczącego mnie samej, mnóstwo innych, "pobocznych" kwestii zmieniło się na lepsze. Piękna sprawa.
Dzień kolejny oznaczał wycieczkę - Andrea zabrała nas w cudowne miejsca. Wicklow Mountains, do złudzenia przypominały mi dziki step (który oglądałam jedynie na zdjęciach, więc mogłam się mylić) swymi kolorami, a pusta, ciągnąca się między pagórkami droga wbudzała niepokój, a nawet i ciarki na plecach. Znów, zdjęcia w żadnym razie nie oddają nawet w połowie mistycyzmu tego miejsca, nad czym ubolewam, choć z drugiej strony - to tylko świadczy o tym, jak ważne jest, by doświadczać, a nie jedyne oglądać świat zza ekranu czy obiektywu.







So, this is it. Dotarłam niemal do końca - niemal, bo ostatni dzień w Belfaście spędziłam bez aparatu. Byłyśmy na tamtejszym targu, który odbywa się zawsze w weekendy, przeszłyśmy się dzielnicą uniwersytecką - i właśnie tam znalazłyśmy ten klimat mocno wyspiarski, piękne domki z ogródkami. To był również ten dzień, kiedy przezwyciężałam swoje zmęczenie niemal na każdym kroku, a mimo to wspominam ten spacer z uśmiechem i nie mogę się doczekać powrotu w inny zakątek Wielkiej Brytanii (lub Irlandii, by być poprawną politycznie). Bo, wiecie, tu chodzi o to z kim się podróżuje. Czasem sobie nawet myślę, że nie jest istotne gdzie. Byle tylko współtowarzysz podróży dawał Ci tę swobodę bycia sobą w pełni, byś czuł się bezwarunkowo akceptowany.
O, i poczucie humoru przyda się jak najbardziej - wtedy nawet krokusy w Dublinie staną się atrakcją nie do pobicia.

Aż sama się zadziwiam - to dopiero 7 litera alfabetu, a już ponad pół roku trwa ten cykl, w którym wraz z Kaliną, raz w miesiącu, dzielnie próbujemy rozgryźć kolejne pojęcia i zjawiska z zakresu życia codziennego każdego z nas. Decydując się na projekt zupełnie nie myślałam o odpowiedzialności, jaka będzie na mnie spoczywać - bo przecież trzeba przysiąść, zrobić coś w terminie, nie zawieść. Cieszę się jednak bardzo, że dzisiaj piszemy dla Was po raz kolejny i zapraszam na spotkanie z literą gie - u Kaliny znajdziecie wpis o gonitwie myśli, a ja...skonfrontuję nas z emocją, jaką jest gniew.

Nie raz, przy okazji przeróżnych tekstów, wspominałam o tym, jak ważne jest, by dać sobie przyzwolenie na odczuwanie wszystkiego. Nie ma czegoś takiego jak złe emocje, nie ma takich, których powinniśmy unikać za wszelką cenę, choć to zachowanie dość instynktowne, bo przecież słusznie nie chcemy, by bolało. Ale czasem boleć musi, by proces leczenia mógł się w ogóle rozpocząć. Obojętność skazuje na życie w micie, bo jak inaczej nazwać codzienność wyzutą z odczuwania? Brak uczuć równa się brakowi sygnałów ostrzegawczych - to przede wszystkim. Ale i pozbawia wielu szans.

Zajrzałam do słownika przed zabraniem się za ten tekst, by doprecyzować pojęcia - intuicyjnie czujemy, że złość i gniew to niekoniecznie to samo, lecz gorzej z dookreśleniem, gdzie leży różnica. Powiem Wam o tej najistotniejszej, kluczowej dla nas - gniew możemy kontrolować. I tu zaczyna się cała zabawa.

Bo przecież byłoby łatwiej (dla jednych), gdyby można było impulsywne wybuchy przypisać komponentowi biologicznemu. Bo i owszem, stając w obliczu stresogennej sytuacji, z którą nie umiemy sobie poradzić, nasz organizm dostaje zastrzyk mobilizacyjny - serce szybciej bije, źrenice się rozszerzają. Stop klatka. To moment, w którym zwykle na scenę wchodzi gniew, z którym związane są nieodłącznie gniewne narracje myślowe. Błędne koło. Głos w głowie, którego nie sposób zagłuszyć. ALE, głos, który jest kierowany w dwie strony - przeciwko temu, kto nasz gniew wzbudził i przeciwko sobie samemu. Szalenie ważna jest identyfikacja tego, jak podąża nasza narracja, lecz jest coś ważniejszego - to, co z tymi kłębiącymi się myślami uczynimy.

Żadna relacja na dłuższą metę nie będzie w stanie przetrwać, jeśli zabraknie umiejętności wyrażania gniewu. Bo że ten się pojawia, to rzecz zupełnie naturalna i oczywista - nasze oczekiwania zderzają się z rzeczywistością, popełniamy błędy, czasem bardzo głupie i z pozoru błahe, a potrafiące ranić wyjątkowo silnie. Gniew jest sygnałem alarmowym - reagując na niego odpowiednio wcześnie, możemy uchronić się przed stratą. Jest tylko jedno ale. Reakcja musi być dostosowana do sytuacji. Czy ktoś z nas słysząc alarm, mimo myśli mówiących, że jesteśmy w niebezpieczeństwie, zostałby na swoim miejscu, niewzruszenie spoglądając przez okno? Czemu więc często dokładnie tak traktujemy gniew?

Boimy się. O tę relację, o to, że wyrażanie gniewu spotka się z konsekwencjami, o to nawet, że dając upust tej palącej emocji, gdy raz sobie "pofolgujemy", nie będziemy w stanie zatrzymać potoku słów. Nic dziwnego - wielu z nas od dzieciaka jest uczonych, by się nie złościć, bo to nieładnie i nie przystoi. A już w ogóle, jeśli ktoś miałby to zobaczyć! Szkoda tylko, że nikt nie powiedział nam, jakie konsekwencje niesie ze sobą powstrzymywanie emocji, raz za razem, aż w końcu stanie się to nawykiem. Jednym z najbardziej destrukcyjnych, zarówno pod względem spustoszenia na polu fizycznym, jak i mentalnym. 

Jak znaleźć złoty środek? 

Jest jedna, łatwa do zapamiętania (do zastosowania nieco mniej, zwłaszcza, jeśli czeka nas praca na przekonaniach, o których wspomniałam wyżej) zasada komunikacji, zaproponowana przez Johna Gottmana o wdzięcznej nazwie XYZ. Zapamiętajmy to jedno, króciutkie zdanie: "Kiedy robisz X w sytuacji Y czuję Z". Co w niej specjalnego? Zamiast ataku mówimy o własnych uczuciach, a to podstawa udanej rozmowy. Jest to komunikat krótki i jasny, na którym można budować dalszą rozmowę, a który pozwala ją zacząć w sposób łagodny. 

Pozwólcie, że zakończę ten wpis tytułem innego z moich tekstów - choć wtedy pisanego w innym kontekście, pasującego tutaj jak ulał. Słowa ratują życie. Dosłownie, ale i metaforyczne życia - życie kolejnego związku, przyjaźni, czy każdej innej relacji. I tak samo, jak trzeba nam wyrażać słowami miłość i uznanie, tak również gniew, którego nie zatrzymamy jedynie dla siebie, poskutkuje w dalszej perspektywie, lecząc serca i umysły nasze i cudze. 

Wiosna jest pełna smutnouśmiechów, niepokojącej tęsknoty do tego, by być bardziej, robić więcej, czuć mocniej, pełna poszukiwań, myśli utkanych ze wspomnień i westchnień złożonych z marzeń i nadziei. Wiosna jest też dla mnie czasem odradzania. Często z trudem, lecz wiosną nawet i te trudności znosi się łatwiej. To czas bezsprzecznie i niepodważalnie magiczny, uderzający do głowy, ale i wyjątkowo rozwojowy - zawsze to właśnie wiosną i jesienią chce mi się wszystkiego, choć, niestety, wszystkie te stany zdecydowanie nie sprzyjają mojemu skupieniu (chciałabym za to pisać wiersze, grać na ukulele i tańczyć gdzieś na ulicy). 

Nieśmiało na początek. Bo oswajanie bezmakijażu (jestem mistrzem słowotwórstwa, wiem) to etap, który zwyczajnie przejść trzeba - na rzecz własnego dobrostanu psychicznego. Bo inaczej nie wyobrażam sobie patrzenia w lustro bez złej myśli. Choć zdradzę Wam jedną rzecz - pełna akceptacja wcale nie musi iść w parze z zachwytem nad swoim wyglądem w wersji saute. Dawniej unikałabym wzroku każdego przechodnia wychodząc tak chociażby na spacer z psem, a w moich myślach bezustannie kłębiły się niepochlebne (ba, nienawistne) słowa, które kierowałam sama do siebie. Trochę się pozmieniało - mój wygląd niekoniecznie, rzęsy wciąż tak samo blade, a oczy niestety nie chcą stać się większe, a ja wolę oglądać siebie w makijażu. Ale. Nigdy nie odbieram sobie własnej wartości, nie utożsamiam pomalowanych rzęs z szacunkiem innych, który mogłabym zyskać lub stracić.
Wciąż wyglądam jak dzieciak. Wciąż myślę czasem, że fajnie byłoby wyglądać inaczej. Ale już się nie chowam, ani przed sobą, ani przed innymi. I mogę się do Was uśmiechać (a nawet szczerzyć bezwstydnie) bez paraliżującego strachu i bez niechęci do siebie.

Wiele razy już pisałam dla Was (i dla siebie samej) o kobiecości, o tym, jak zaczęłam grać z nią w jednej drużynie. Choć wciąż się zapoznajemy i docieramy, stała się niezwykle cennym elementem mnie. Kwestię mejkapu już przepracowałyśmy. Teraz zabieramy się za dbanie o siebie. I o przekonania tkwiące głęboko, pod skorupą wytworzoną na potrzeby ukrycia się przed spojrzeniami i raniącymi słowami.
Trochę czasu zajmuje, by dostać się pod ten pancerz, który na dłuższą metę utrudnia oddychanie i nie umożliwia rozwoju. Choć budowałam go sobie równie sukcesywnie - piórnik wrzucony do pisuaru w podstawówce, podpaska na drzwiach łazienki w gimnazjum - płeć przeciwna chyba nieszczególnie mnie lubiła. Może sama dawałam im ku temu powody, a może to były zwyczajnie głupie zabawy - who knows. To błędne koło, które zainfekowało duszę i wraz z gamą innych czynników zaowocowało usilnymi staraniami, by kobiecości się pozbyć, ukryć, wyrzucić. Miałam stać się twarda, nie do ruszenia. Poniekąd się udało - wspomniana skorupa, a do kompletu maska dawały radę. Do czasu.

A dziś kobiecość we mnie jest wiosną.
Wzruszam się często, już bez zażenowania, czasem nawet z niewielką dozą czułości wobec siebie samej. Nie daję sobie wmówić, że siła równa się brakowi wrażliwości - tej maski pozornej siły (ukrytej pod potrzebą bezustannej kontroli) już się pozbyłam, odwalając kawał roboty podczas terapii.
Próbuję nie podcinać własnych skrzydeł, uczę się godzić sprzeczności, które są niczym moje drugie imię, marzę o tym, by robić wielkie rzeczy, ba, nawet myślę sobie, że to jest możliwe.
Moja kobiecość składa się też z osób, które pomogły mi na drodze do pojednania ze sobą. Obdarowały słowem, pomogły dostrzec piękno, o którego istnienie wcześniej się nawet nie podejrzewałam. Sprawiły, że śmiało spoglądam w oczy przechodniom i dopuszczam do siebie możliwość, że mogę się podobać.

Wierzę, że ta wiosna również będzie wyjątkowa. Troszkę jej pomogę poprzez kilka postanowień, troszkę zostawię miejsce na to, by się działo samo.
I wierzę, że każda z nas powinna doświadczyć mieszanki radości, dumy i ekscytacji. Wiosną lub nie - ważne, że w zgodzie ze swoją kobiecością.