Zapraszam Was na spacer po najbardziej urokliwej starówce, jaką kiedykolwiek widziałam(może dlatego, że nie widziałam ich wiele, ale...po prostu nie spodziewałam się tego po małym, niemieckim miasteczku, jakim jest Michelstadt). Ruszajmy! :)



Po 10 minutowym spacerze naszym oczom zaczęły ukazywać się liczne lokale serwujące dania z różnych stron świata(kebabów czy innych tego typu budek z żarciem brak-może to jest kwestia uroku miasteczka? Po prostu nie jest ono zaśmiecone czymś takim...)


I naszym oczom wreszcie ukazał się ratusz-zabytkowy, z XV wieku, zachowany w świetnym stanie i świetnie komponujący się z resztą otoczenia-na przykład z tą piękną lampą.






Wszystkie te uliczki, kawiarenki i zakątki nawiedzałabym z pewnością okrutnie często, gdybym w tamtym mieście zatrzymała się na dłuższy czas. Uwielbiam tego typu klimatyczne miejsca i brakuje mi ich w najbliższej okolicy.


Autka, auteczka, mnóstwo ślicznych maszyn, które pan S czcił z maślanym wzrokiem. Akurat nie ten ze zdjęcia-ten podobał się mi. Mamy zupełnie inny gust samochodowy. Z radością patrzę z pogardą na większość napotkanych, bezkształtnych porsche lub auto-suszarka-zgadnijcie jakie?



Mamy talent do pozowania, czyż nie? To nie to co myślicie-to czuły gest miłości z mojej strony. Ewentualnie coś właśnie tłumaczyłam z obszerną gestykulacją,




Przechodzimy nieco bardziej zapuszczonymi uliczkami(Matko Bosko, ile ja bym tam miała plenerów do zdjęć! Ktoś coś zdjęcia ślubne w powyższych miejscach? Ja się piszę!!)



Kolejne romantyczne zdjęcia, proszę bardzo. Jesteśmy piękni!




Po wydostaniu się z mrocznych uliczek, znaleźliśmy się w raju-pełnym zieleni skwerze, w tle śliczne domki ukryte pośród bujnej roślinności. Znajdźcie psiaka na zdjęciu numer dwa! Wypróbowałam też ichniejszy plac zabaw i poza nieco dziwnym czymś z czego lała się woda(kołowrotek ze spływem? e?)wypada całkiem zwyczajnie, chociaż muszę przyznać, że dizajn był bardzo na czasie! Skandi style, drewno i stonowane kolory...



Jemy! Cudna, włoska pizza na idealnym cieście, z parmezanem, rukolą, pomidorem i pieczarkami-pyszna, ale spróbujcie ją zjeść choćby z odrobiną gracji...A wyżej duszone warzywka posypane parmezanem, równie smaczne. I tanie, cholera-dla nich taki obiad na mieście to dla nas ze trzy...(w przeciętnej cenowo restauracji)



Kolejne zachwycające obrazy nieba. Potęga.

A teraz przygotujcie się na spam zdjęciowy. Moje ukochane zwierzaczki! Jejku, jak ten jelonek mnie kochał! Z wzajemnością...Z reguły jestem przeciwna więzieniu zwierząt w podobny sposób, ale te tam mają naprawdę dobrze-ogromny teren, niektóre nie zbliżają się do barierek i mogą w spokoju odpoczywać lub hasać po zielonych pagórkach.

















Gwiazdy dnia!





Wracając z Wildparku, zahaczyliśmy jeszcze o Miltenberg- miasto położone już w Bawarii.(Żebyście widzieli moją dziką radość, kiedy się o tym dowiedziałam. Po prostu nigdy nie sądziłam, że będę miała okazję znaleźć się w Bawarii! I to nieświadomie.) Zatrzymaliśmy się na moment w przyklasztornej jadłodajni, by wypróbować tutejszych serów i wyśmienitych chlebów(orzechowy i kminkowy)-pyszności! Niestety, nie zwiedziliśmy tej miejscowości tak jakbym sobie tego życzyła, ale czas nas gonił, a chcąc zaspokoić zachcianki wszystkich uczestników wycieczki, pojechaliśmy...do komisu samochodowego. Smuteczek.

Kolejnego dnia rano ruszyliśmy w drogę powrotną-szczęśliwą i całkiem szybką-kończąc tym samym mój trzeci tegoroczny wyjazd.

Dajcie znać, co podobało Wam się najbardziej! :)
Dobrego tygodnia!

Czytałam, całkiem sporo-biorąc pod uwagę moje wcześniejsze przyzwyczajenie(w roku szkolnym) do jednej książki miesięcznie.
(Poza widniejącymi tutaj wpadła jeszcze biografia Virginii Johnson i Billa Mastersa, baardzo zaległa od wydawnictwa Matras.)

Najwyżej cenię sobie z widniejących obok tytułów ten od Tomasza Rożka i Mateusza Grzesiaka. Dlaczego?
Tą drugą z prostego powodu-dzięki niej trwa mój projekt stu szczęśliwych dni na Instagramie. Jeśli chcecie poznać moje zdanie(odrobinę dłuższe) na jej temat-zapraszam tutaj.
Za to na blogu chcę koniecznie podzielić się z Wami opinią o pierwszej wspomnianej-"Nauka-to lubię. Od ziarnka piasku do gwiazd". Jeśli Was zanudzę-Wasza strata. Sorry not sorry.

Wiecie, jak to z nauką bywa-swoją przygodę(niezbyt porywającą)z fizyką zakończyłam na etapie gimnazjum. A już wtedy traktowałam ją po macoszemu. Bo liczyć trzeba, a ja się bardzo mocno identyfikowałam ze swoją "duszą humanisty" i takich wykroczeń jak bratanie się z nauką ścisłą dokonywać nie chciałam.
Ale zmądrzałam. Albo inaczej-zafascynował mnie świat. A chcąc darzyć coś miłością prawdziwą, trzeba to dobrze poznać. Dlatego zapragnęłam zgłębić te niesamowite zjawiska w sposób jak najbardziej przystępny, a właśnie to dr. Tomasz Rożek oferuje w swej książce.
Sam autor trafnie ujął to we wstępie-dzieci najpełniej i najskuteczniej poznają świat. I ja jestem jedną z tych osób, które bardzo dbają o swoje wewnętrzne dziecko-pragnę nigdy nie tracić tego zachłannego, ciekawskiego, entuzjastycznego spojrzenia na otaczającą mnie rzeczywistość. Dlatego też lektura "Od ziarnka piasku do gwiazd" dostarczyła mi niesamowitej frajdy.

Na początku było spokojnie. Czytam, czytam, fajnie przedstawione kolejne zagadnienia, zrozumiale, obrazki dobrze dopełniają całość. Ale. Im brnęłam dalej, tym większe było moje zdziwienie. "Zaraz, zaraz. Jak to kosmonauta podróżujący 20 lat w przestrzeni kosmicznej po powrocie na Ziemię będzie tylko 12 lat starszy? Ale...to które urodziny będzie obchodzić?" "Że niby obłoczek wylatujący z czajnika po ugotowaniu wody to mgła, a nie para wodna?" "Aha, czyli gdzieś w odległym układzie planetarnym istnieje życie? I za 50 tysięcy lat dostaniemy odpowiedź od istot inteligentnych? Aha." "Powstałam z gwiazdy. Moje życie nigdy już nie będzie takie samo."
Dokładnie. Chyba nie odczuję tych zmian w codzienności, ale sama świadomość sporo zmienia. Najistotniejszy fakt, jaki sobie uzmysłowiłam, to nieprzeniknione oblicze Wszechświata, potęga natury, ale i ludzkiego umysłu. Książka rozbudziła też moją chęć dalszego zgłębiania tego typu zagadnień. I utrwalania już poznanych, bo, co poniektóre zapamiętam z pewnością, ale niestety większość, nieusystematyzowana, uleci z głowy w krótkim czasie.
Jestem wdzięczna panu Rożkowi, że chce dzielić się swoją wiedzą w niekonwencjonalny sposób, przez co pozwala humaniście (duma do kieszeni!)zrozumieć liczne tajemnice tego wspaniałego świata, gdzie przyszło nam żyć.

Filmowo-całkiem nieźle, bo aż 4.(Czyli wypełniam swoje postanowienie!) Będę się musiała we wrześniu postarać, by wypaść podobnie.

Nie spodziewałam się kolejnej podróży podczas tych wakacji, ale kiedy tylko pojawiła się myśl wyjazdu do Niemiec, złapałam się jej kurczowo. Spodziewałam się, że ciekawy będzie powrót do miejsca, które odwiedziłam już parę lat temu, lecz tym razem z zupełnie innym bagażem doświadczeń. I tak jak podejrzewałam-było zupełnie inaczej. Przede wszystkim z powodu większej ciekawości świata-trochę paradoksalnie, bo będąc młodszą powinnam mieć jej w sobie więcej, czyż nie tak twierdzą przeróżne źródła?-oraz świadomości.

Szykuję się dłuuugi post z mnóstwem zdjęć, nie przedłużam więc wstępu-lecimy!




Kwestia dróg i tego typu rzeczy to nie do końca moja działka, więc nie będę się rozwodzić nad wspaniałością(tak mówią) niemieckich autostrad. Za to wieczorne niebo podczas spaceru po Michelstadt -to już zdecydowanie coś, co mnie bardzo żywo interesowało. W otoczeniu tych wypielęgnowanych domków i wzgórz w oddali wyglądało wyjątkowo.