Wstaję, kiedy budzik każe, swoje pierwsze kroki kieruję w stronę łazienki. Nie zastanawiam się zbyt długo, moje ruchy są wyuczone, wręcz mechaniczne. Podkład raz, tusz dwa. Macham szczoteczką od maskary, nie zwracając większej uwagi na odbicie w lustrze. Jeszcze kredka w dolnym kąciku oka, bo one takie małe i niewyraźne, jeszcze puder, bo cera nie taka jak bym sobie życzyła, świecić się lubi, znaczy, że tłusta, a to co tłuste nie jest przecież dobre. Właśnie, szafa, tup, tup, jestem w pokoju, legginsy, mogą być, ale co do tego, bluzka, koniecznie dłuższa, tyłek trzeba zakryć, ja nie z tych, co pośladkami świecą(też sobie znalazła wytłumaczenie na to, że nie lubi swojej nieco większej pupy, która uchodzi za symbol kobiecości przecież. Ale to zrozumiałe, biorąc pod uwagę przeszłość, wybaczcie jej tę ignorancję). Łapiąc za klamkę, zatrzymuję na sobie wzrok przez ułamek sekundy, po co tu to lustro, no trudno, może być, wychodzę, nie mam już czasu, by cokolwiek zmienić.



Cholernie, niewyobrażalnie dogłębnym uczuciem jest zrzucenie tego pancerza. Tej postawy z moich wspomnień, Tej obojętności, chłodu skierowanej do siebie samej. Jak długo można żyć, złe słowo, jak długo można egzystować kierując do swego wnętrza same obelgi, niechętne spojrzenia i krytyczne komentarze?

Dziś też wstaję z budzikiem. Myślę, co zjem na śniadanie. Kuchnia, szukam czegoś dla siebie, zajadam siedząc w swoim łóżeczku w samej koszulce(dla podkreślenia, bo wtedy raczej nie było to przyjemnością), delektuję się, gubię ziarenka słonecznika, co dawniej bardzo by mnie ucieszyło(dziś szukam ich na prześcieradle), parzę się w język niecierpliwie próbując kolejnej miseczkowej kombinacji, Maluję się, owszem. Chociaż teraz już tylko tuszem, cokolwiek innego na twarzy na siłowni nie dałoby rady. To właśnie tam nabieram kolorów na buźce lepszych, niż jakikolwiek puder i róż mógłby mi zafundować :) Patrzę na siebie. Oglądam, szukam piękna, dostrzegam je. Widzę wyjątkowość, uśmiecham się do siebie, przesyłam sobie buziaczka w windzie.


Nie warto gonić, podążać, słuchać innych.
Nigdy.
Spójrz w siebie.
Popatrz w oczy osobie, którą kochasz. Dostrzeż jej bezwarunkową miłość. Zaakceptuj ją. Naucz się jej. Przejmij. Podaruj sobie samej. By następnie móc jeszcze pełniej i piękniej dawać ją innym.


Post inspirowany TYM video.

Jak już zapewne doskonale wiecie, sporo u mnie zmian ostatnio. A raczej pracy nad sobą-zmianą nawyków, organizacją i różnymi takimi, których nie chcę wymieniać po raz kolejny, żeby się nie powtarzać i nie zanudzić Was tym tematem.
Dziś chcę Wam zaproponować co innego(a świetnie się złożyło, bo akurat świętuję setkę na fanpejdżu! Dziękuję! <3). Wyzwanie. Taki mały, tygodniowy challenge. Już wszystko tłumaczę.



Czas trwania: 6.07-12.07

Cel: Cóż, myślę, że cel jest poniekąd kwestią indywidualną, aczkolwiek nastawiamy się na nowe doświadczenia, a co za tym idzie-szersze horyzonty, poznawanie siebie. No i gromadzenie wspomnień, bo teraz jest przecież na to idealny czas :)

Wykonanie: Masz cały tydzień, siedem dni. I Twoim zadaniem jest wykorzystać je w pełni. Jak? Już mówię.

~odważ się zrobić coś, na co od dawna masz ochotę, ale dręczyły Cię jakieś obawy
~zrób coś szalonego
~zrób coś po raz pierwszy
~spróbuj kuchni innego kraju/czegoś zupełnie nowego do jedzenia
~zadbaj o siebie bardziej niż dotychczas
~zrób dokładnie to, co w danej chwili przyjdzie Ci do głowy
~zrealizuj jeden ze swych wakacyjnych planów
~odkryj nowe miejsce w swej okolicy

Powyżej parę przykładów na spożytkowanie tego tygodnia jak najlepiej. A o zrelacjonowanie efektu poproszę na blogu/instagramie/w mejlu. Zdjęcia, krótki opis mile widziane! Wspomnijcie również, że akcja odbywa się u mnie, by każdy mógł się dołączyć. Zdjęcia oznaczajcie tagiem #cudnytydzień, bym mogła monitorować Wasze działania.
Niech ten czas będzie przez Was w pełni wykorzystany i jak najlepiej zorganizowany!

A...właśnie. Nie wspomniałam o nagrodzie :)) Poza oczywistą satysfakcją i nowymi doświadczeniami, mam pewną niespodziankę-książkę o tematyce rozwojowej+mały drobiazg. Spośród wszystkich biorących udział, 16 lipca wylosuję zwycięzcę.

Do dzieła! Jesteście ze mną? :)

Za mną ostatni tydzień 30 dni do zmian. Jego końcówka przypadła idealnie na spotkanie autorskie z Edytą, więc podwójnie zmotywowana do działań zakończyłam pracę z książką-rozpoczęłam natomiast pracę nad sobą wraz ze swym zeszytem rozwojowym, do którego założenia skusiłam się dopiero w trakcie lektury. I to był chyba najlepszy krok, na jaki mogłam się zdecydować.

Podsumowując:
Ciężka, sumienna i szczera praca nad sobą i swoimi nawykami.
Właśnie do tego zachęca czytelników Edyta w swej pierwszej książce. Zachęca i namawia, odpowiednio argumentując korzyści(a te są niepodważalne!) z podejmowanych wysiłków. Oczywiście, że samo przeczytanie nic nie da. Nie liczcie na spektakularny efekt tuż po dotarciu do ostatniej strony. Nic bardziej mylnego. Ten tytuł nie ma być przyjemną lekturą do poduszki, lecz podręcznikiem, który zmusi nas do intensywnej pracy-do pokonywania własnych słabość utrudniających nam świadome, szczęśliwe życie. Takie, by nigdy nie nazwać swej codzienności "szarą".