chodź, pokażę Ci piękno tego świata!

, by Jednooka

Zawodowa ofiara losu

Dlaczego ja?

Niech rzuci kamieniem ten, kto nigdy, pełen goryczy, złości i rozżalenia, nie zadawał sobie tego pytania w obliczu trudnej sytuacji.

Ja pytałam niezliczoną ilość razy.

Pytam - dlaczego - dlaczego teraz, kiedy zaczęłam dbać o swój organizm w pełnym tego słowa znaczeniu, ono nie chce współpracować. Dlaczego, gdy z miłością i akceptacją traktuję swoje ciało, ono co wieczór powoduje, iż znów wracam do pytania dlaczego. Dlaczego, choć wkładam w bloga tyle serca, nieprzerwanie od kilku lat, wciąż tkwię mniej więcej w tym samym punkcie? Dlaczego znów boli mnie brzuch, dlaczego nie mogę mieć kobiecej figury, dlaczego znów się czegoś boję, dlaczego, dlaczego, dlaczego...

Oops, I did it again. To przecież takie wygodne. Utwierdzać się na pozycji ofiary - oskarżać świat o niesprawiedliwość, szukać winnych, w tym oskarżać nawet i samego siebie. Wytykać palcami błędy, niedoskonałości, chwile, które mogły być lepsze, dni, które nie spełniły naszych oczekiwań. A przy tym wszystkim wciąż siedzieć na tyłku. Bo mentalność ofiary jest zaprzeczeniem działania - calutka energia jest przecież potrzebna na te myśli, biegnące bezustannie, wyszukujące coraz to nowszych krzywd i trudności.

Robiłam to jeszcze całkiem niedawno, robiłam też parę lat temu. I mogę Was zapewnić, że to najgorsza strategia na świecie - na co sama nazwa wskazuje.

Jasne, jest parę korzyści. Przyjmowanie pozycji ofiary to taki niedojrzały mechanizm obronny, który ma zapewnić nam prowizoryczny schron przed zderzeniem z bolesną rzeczywistością. Zamykamy się na to, co zewnątrz, odcinając tym samym od tego, co niewygodne - od konfliktu wewnętrznego, konfrontacji z lękiem, trudną decyzją. I od wzięcia odpowiedzialności za siebie.

Na początek - świadomość. Słowo o f i a r a w odniesieniu do własnej osoby brzmi średnio adekwatnie, tym bardziej, gdy uświadamiam sobie, jak cholernie dużo mam. Przestałam pytać bezmyślnie, a zaczęłam świadomie. Dlaczego w ogóle pytam dlaczego? Czy to, o co pytam, ten problem, nie jest przypadkiem wytworem kultury czy mediów? Czy mam na to wpływ? I czy w ogóle zrobiłam coś w celu zmiany na lepsze?

No właśnie. I tu wracamy do kwestii odpowiedzialności. Bo nikt nie zrobi tego za mnie. Mogę sobie płakać co wieczór nad tym, że znów spotyka mnie coś przykrego - bo to przecież takie niesprawiedliwe, że tyle musiałam walczyć z anoreksją, tyle z siebie dawać, tyle przepracowanych emocji, schematów, a teraz proszę bardzo, radź sobie z bolącym brzuchem, radź sobie z lękami. Mogę siedzieć sobie w tym swoim przytulnym bagienku rozpaczy. Ale wiecie co, chyba już szkoda mi na to czasu. Zdecydowanie zbyt wiele go straciłam.

Wszystko jest po coś. Doświadczenie szpitala, choroby, zetknięcie się z tym światem i otrzymanie wspaniałej pomocy sprawiło, że dziś spełniam się na wymarzonych studiach. Przeżyłam to, by dziś dzielić się z Wami nadzieją, szczęściem, ciepłym słowem, radą - całą sobą. A całą resztę swoich "dlaczego" biorę w swoje ręce. Blog? Poszukam nowych odbiorców, zadbam o niego bardziej, poświęcę więcej czasu. Zdrowie? Priorytet - ale taki na serio i na sto procent. Pójdę do tego lekarza, pójdę na badanie, jeśli będzie trzeba.

I nie będę dłużej zwlekać - mam w planach na przyszłość inny zawód, niż zgrywanie ofiary.

Cokolwiek złego Cię w przeszłości spotkało, cokolwiek trudnego dzieje się teraz - nie gódź się na pozostawanie w mentalności ofiary i trzymaj się tego postanowienia z całych sił. Przebacz sobie, światu i wszelkim okolicznościom, które postawiły Cię w danej sytuacji. Działaj, podejmij odpowiedzialność za swój teraźniejszy stan, a co za tym idzie - swoją przyszłość. Bądź wdzięczny. I dziel się swym doświadczeniem z innymi.

15 komentarze

, by Jednooka

o blogowaniu

apel smutnego blogera

Jestem tu z Wami pięć lat. Stworzyłam prawie 350 wpisów. I sama się głowię nad tym, jak to w ogóle możliwe - udało mi się tak długo trzymać jednego bloga, bez porzucania go na dłużej w chwilach rezygnacji i zwątpienia, bez "odpoczynku" z powodu wypalenia czy braku "weny". Jak ja tego dokonałam?

I gdy tak sobie rozmyślam nad tym swoim blogowaniem, jedna rzecz ciągle wysuwa się na pierwszy plan - wciąż brakuje mi Waszego odzewu.

Czasem dostaję przewspaniały feedback - nie mogę się nacieszyć Waszymi komentarzami i wiadomościami. A jednak...zwykle te same osoby, moje "stałe grono", rozmawiają ze mną, wymieniają się swoją opinią, dają się poznać. A ja wiem, że jest Was tutaj więcej. Więcej Was mnie czyta, poznaje moje myśli, wchodzi na bloga. Dlaczego nie chcecie zostawić po sobie śladu?

Natalia napisała kiedyś genialnego posta na ten temat. A mnie jest czasem zwyczajnie smutno - bo nie chcecie ratować moich blogowych sówek. Pozwólcie więc, że po prostu zacytuję słowa autorki, które najmocniej czuję i które są dla mnie najważniejsze.

"Nie chcę gadać sama do siebie, monologi przestały pasjonować, marzą mi się długie rozmowy, nawet jeśli nie znamy się na żywo. Daj się poznać, odkryć, zapamiętać. Nie musimy klepać się po pleckach, czasem wystarczy lajk, udostępnienie, żeby autor widział, rozumiał, że to co tworzy, jest ważne i potrzebne. Żeby mógł docierać dalej, pomagać na większą skalę, nawet jeśli mówimy tylko o pasji. Mam dość pragmatyczne podejście do blogowania i lubię mieć pewność, że moje treści się przydają. Po prostu. Po ludzku.
Tu nie chodzi o brawa i złote medale, a o informacje zwrotne, komunikowanie swoich potrzeb, nawiązywanie więzi. Chciałabym, aby to miejsce przypominało ożywioną dyskusję w kafejce. Czemu jeszcze nie siedzisz z nami przy stoliku?"

Chodźcie, porozmawiajmy. Wszyscy. Bo przecież słowa ratują życie. (Nie tylko życie sówek!)

53 komentarze

, by Jednooka

psychologia

Jesteś tym czym się karmisz

Jasna sprawa, że nasze codzienne jedzeniowe wybory są ważne - większość z nas wyniosła tę lekcję z dzieciństwa, a jeśli nie wtedy - dziś, kiedy dookoła fit lajfstajl, nie sposób przejść obok tego tematu obojętnie. Planujemy więc posiłki, kupujemy dobrą żywność, dbamy o dzienną porcję warzyw i owoców. To wszystko jest super ważne, ale...ja nie o tym. Czas na trochę mental healthy lifestyle.

W swoim doświadczeniu mam wiele kwestii dotyczących jedzenia - zarówno dosłownego, jak i tego metaforycznego, o jakim chcę dzisiaj dla Was pisać. Nie odżywiałam swego organizmu dobrze, to żadna nowość. Lecz jeszcze wcześniej pojawiło się kiepskie karmienie umysłu.

Pech chciał, iż w momencie, kiedy w życiu wielu nastolatków następuje okres braku akceptacji siebie i podważania własnej wartości, trafiłam, a następnie wsiąknęłam całą sobą w destrukcyjne społeczeństwo. Jasne, miałam już swój rozum i pewnie powinnam była się zorientować, lecz photoblogowy świat dość szybko stał się uzależnieniem i podłożem do rozwoju choroby. Potrafię wręcz dostrzec, jak zmieniałam się wraz z każdym kolejnym wpisem i kolejnymi komentarzami otrzymywanymi od ludzi z mocno zaburzonym obrazem siebie. A skąd ich zaburzenie? Może dlatego, iż nie byli w stanie w początkowym etapie uciec z tamtego miejsca?

Co trzeba mieć w głowie, by napisać komuś na etapie walki z chorobą - w momencie, kiedy opisywałam, że zaczynam zdawać sobie sprawę z tego, że dzieje się ze mną źle, że chcę to naprawić, że szukam sposobu - napisać takie rzeczy? Chudość innych zawsze mnie przerażała. A wstawianie swoich zdjęć na tego wstrętnego photobloga, na tamtym etapie miało być formą terapii - miało pomóc mi dostrzec problem. Do pewnego stopnia tak też się stało, lecz gdyby cała ta photoblogowa "przygoda" nie miała miejsca - wszystko mogłoby wyglądać zupełnie inaczej.

Wtedy jeszcze nie wiedziałam, nikt też mi o tym nie powiedział, że mogę dokonać selekcji. Że to, czym karmię swój umysł, ma tak ogromne znaczenie i wpływa - świadomie i nie tylko - na całą moją postawę.

Taką selekcję całkiem niedawno wprowadziłam również do swojego Instagrama - kiedy ponad rok temu miałam krótki epizod z siłownią i zaczęłam obserwować kilka kont w tym temacie. Nie chciałam mieć styczności z ciągłą kontrolą jedzenia, nie po tym, co przeszłam. I jestem przekonana, że takie "generalne porządki" na wszelkich portalach społecznościowych mogą czynić cuda. Oddzielenie się murem od tego, co wzbudza w Tobie złe emocje, wyciąga na wierzch demony przeszłości lub zwyczajnie dołuje jest najlepszym krokiem jaki możesz zrobić, right here, right now.

Tą niepozorną zasadę można zastosować niemal do każdej dziedziny swojego życia. A jedną z najistotniejszych jest chyba kwestia naszych najbliższych znajomych. Jesteśmy sumą spotykanych przez nas ludzi. Ci, którzy są bliżej nas, automatycznie wywierają większy wpływ niż przelotne znajomości. Pomyśl więc, jak duże spustoszenie sieje w Twej głowie i postrzeganiu siebie oraz świata rok czy dwa relacji z osobą, która nieustannie ciągnie Cię w dół. A jak zbawienny i leczący wpływ może mieć kontakt z ludźmi, którzy żyją w zgodzie z sobą, rozwijają swe pasje i są pełni miłości? Toksyczne relacje to temat na osobny post, zbyt trudny i obszerny, bym mogła go tutaj wyczerpać. Proszę Was jednak, by z boku, bezstronnie spojrzeć na to, czy może nieświadomie nie karmicie się czymś złym, poprzez przebywanie (może zmuszanie się do tego, by spędzać czas) z ludźmi, którzy zwyczajnie "nie są dla Was" - z którymi więcej Was dzieli (w kwestii istotnych poglądów na życie) niż łączy, którzy swym zniekształconym, negatywnym myśleniem zatruwają Waszą codzienność.

Wszystko co czytasz, oglądasz i czego słuchasz ma na Ciebie wpływ. Często podprogowy - taki, z którego nie do końca zdajesz sobie sprawę, a który zmienia Twoje nastawienie do świata. Pierwszym z brzegu przykładem jest czytanie Pudelka - tutaj od razu zapraszam Was do Ani, na genialny tekst w tym temacie. Co jeszcze? Przygnębiające wiadomości, słuchane każdego dnia - jasne, warto wiedzieć, co dzieje się w świecie, przeplatajmy jednak te fakty o terroryzmie, morderstwach, marnej polityce i całym złu, które dzieje się w świecie z czymś, co buduje - tyle dobra dzieje się każdego dnia wokół nas! Niestety, trzeba się trochę postarać i świadomie wybrać, by móc o tym poczytać lub obejrzeć coś takiego. Dobro nie sprzedaje się tak dobrze jak katastrofa czy ludzkie nieszczęście.

Kochani, zwróćmy uwagę na to, czym się karmimy - nie tylko na to, co ląduje w naszych żołądkach, ale i to, co serwujemy każdego dnia naszym umysłom. I uciekajmy w te pędy z miejsc destrukcyjnych - choć często ten krok wydaje się przerażający i nie do przejścia, daje najwspanialszą na świecie ulgę i niesamowite efekty. I promise.

27 komentarze

, by Jednooka

Pages

Lista marzeń i celów no. 2

Zawodowa ofiara losu

apel smutnego blogera

Jesteś tym czym się karmisz

hej, hej!

ostatnio napisane

spójrz wstecz

Popularne posty

obserwują

Pages

Lista marzeń i celów no. 2

Zawodowa ofiara losu

apel smutnego blogera

Jesteś tym czym się karmisz

hej, hej!

ostatnio napisane

spójrz wstecz

Popularne posty

obserwują

Subscribe