1. Historia o marzeniach. Spełnionych. Ukazująca, że wszystko się da. Do tego garść zapierających dech fotografii. Klaudia jest niesamowitą osobą, więc serdecznie polecam Wam Jej bloga w całości, od tego wpisu zaczynając :)

2. O Instagramowym(i nie tylko) szale cała prawda. Coś, co zaczynało dotyczyć i mnie. Wyluzowałam, i, o ironio, zaczęłam zyskiwać nowych obserwujących(co cieszy mnie ogromnie! :))

3. Hania wspaniale ujęła w słowa to, co siedziało w mojej głowie od jakiegoś czasu. Co-sprawdźcie sami. I zostańcie na dłużej, bo warto! Blog Hani to prawdziwa ostoja spokoju, dobroci i piękna :)

4. Uwielbiam ten wpis całym sercem, pewnie dlatego, że tematyka jest mi tak bliska. A do tego mówi o tym, co i mnie zadręczało. Podróżnicy i odkrywcy-do czytania marsz!

5. JEŚLI jesteście za pan brat z KULTURĄ, zapraszam serdecznie do Wiktorii, która oferuje nam jej sporą dawkę, a do tego naprawdę dobrej jakości(podziwiam codzienne pisanie postów!) :)


Trochę o tym, co czytałam, a o czym warto wspomnieć:

Bo w roku szkolnym zabrakło czasu, a film oglądałam, no i kręci mnie totalitaryzm(jakkolwiek to brzmi, interpretacja dowolna). Orwell stworzył historię przerażającą, gorszą niż jakikolwiek pseudo horror ociekający krwią i wyprutymi flakami. Zdecydowanie odradzam czytanie w ramach rekreacji czy odpoczynku-nie byłam w stanie usiąść nad książką na dłużej niż 40 minut za jednym razem. Do tego momentami niemiłosiernie ją męczyłam-przebrnięcie przez fragmenty Księgi Goldsteina było niemalże torturą rodem z Ministerstwa Miłości. Ale nie żałuję żadnej przewróconej strony i oceniam wysoko. Chylę czoła panu autorowi za jego odwagę. Taka powieść w 1949 roku i to tuż po jego wizycie w Hiszpanii, gdzie zetknął się z systemem stalinowskim? Aż trudno uwierzyć, że zmarł (rok po wydaniu tego tytułu) na gruźlicę.


No to czas się powstydzić. Moje pierwsze spotkanie z Brownem. Ale jak owocne! Po pierwsze: rozbudziło moje zainteresowanie nauką. Po drugie: z niecierpliwością przewracałam kolejne kartki. Parokrotnie nawet zaglądałam dalej zanim przeczytałam wcześniejszą. I bynajmniej nie dlatego, że mnie nudził tekst na nich zawarty. Po trzecie: niesamowicie szalone zakończenie. I gdyby nie ostatnie zdanie, kończące książkę, które było odrobinę żenujące...wszystko byłoby naprawdę pięknie. Pomijam wszelkie błędy, które widnieją ładnie wypisane w Wikipedii po wpisaniu tytułu powieści. Mnie książka dostarczyła dokładnie tego, czego od dobrej lektury się oczekuje. Jestem też bardzo ciekawa ekranizacji...chociaż nie oczekuję zbyt wiele.



I jeszcze trochę o tym, czym się karmiłam, bo tych pyszności było parę :)

Kukurydziano-białkowe mocno malinowe od niezastąpionej Oli-poleca się na śniadanie!


Całkiem zwyczajny obiadek, moja ukochana cukinia, papryka, kurczok i ryż. Prosto i smacznie.


Przepyszna, jaglano-kokosowa tarta od, kolejny przesmaczny przepis od Oli. Niebo, naprawdę!


Na śniadanie razem z J zaserwowałam najlepszą na upały owsiankę na zimno, z jogurtem, sosem malinowym i migdałami.


Niefotogeniczne tosty z tofu ziołowym, pieczarkami, musztardą i ogórkiem. Tofu jadłam po raz pierwszy, próbowałam też tofucznicy, którą zobaczyć możecie TU-obydwa dania pyszne!

Czas najwyższy na relację z ostatniego dnia naszej wycieczki, bo ostatnio mój rozedrgany, nabuzowany umysł mi na to nie pozwolił, narzucając swoje tematy, zupełnie inne od planowanych. A że ja grzeczna dziewczynka jestem, swojego blogowego flow się słucham. W każdym razie-teraz już mogę spokojnie powrócić do pierwotnego planu. Więc wracam.

Dostaliśmy wolny poranek. Chyba pierwszy taki. Większość radośnie przytaknęła na ten pomysł, mając w głowie wizję przypiekających się na idealny brąz ciał, mnie jednak taka forma rozrywki nie ekscytuje na tyle, by chcieć wcześniej wracać ze stolicy Grecji..(ale o tym później).
Na plaży, owszem, zawitaliśmy, ale wczesnym rankiem, jeszcze przed śniadaniem, kiedy temperatura była całkiem przyjemna, ludzi brak, jedynie uroczy psiak nas bardzo entuzjastycznie powitał i sam wyprowadził nas na krótki spacer :) W ogóle, psy spotykaliśmy co krok podczas pobytu w tym kraju. Raczej żadne nie miały złych zamiarów-no, chyba że natarczywe wpatrywanie się w nasz prowiant się liczy,





Jeszcze przed południem wyruszyliśmy-jak zwykle, i tym razem czekało na nas po drodze parę atrakcji. Pierwszą z nich był wjazd na jeden ze szczytów słynnego Olimpu. Nie na sam szczyt, oczywiście, dla ścisłości. W każdym razie-nie zostaliśmy stamtąd strąceni przez szanownego Zeusa, dziękujemy!
Piękny widok na wybrzeże, mnóstwo zieleni, orzeźwiające mimo coraz wyższej temperatury powietrze pozwalające na kilka głębokich oddechów. Lubię takie miejsca.
(I tu się odzywa moja, nazwijmy to, platoniczna miłość do gór. Bo marzy mi się poznawanie tych terenów, ale brak mi towarzysza/przewodnika.)





Jedziemy dalej. Były góry, natura, kwiotki i inne takie dla Natalki, teraz czas na strzały latające nad głową i sceny z "300" odgrywane na żywo dla pana S.
No, prawie.
Zobaczyłam pomnik Leonidasa, okej, ale jestem zawiedziona, że nie chciałeś tego super zdjęcia ze swym idolem, mój drogi panie S aka towarzyszu (upalnej)niedoli. Zobaczcie, jak robi zdjęcie słynnemu wojownikowi miłośniczka kwiatów.




Wstyd? Bo mam tylko takie zdjęcie pana z tarczą, który wraz ze swym dzielnym wojskiem stawiał czoła Persom? Nie, chyba nie. Bo to się nazywa, słuchajcie, artystyczna fotografia! (Tia)
Kolejny krótki przystanek, drepczemy posłusznie wzdłuż barierki gapiąc się na Kanał Koryncki, bo faktycznie robi spore wrażenie, gdy się tak z nim stanie twarzą w twarz.


Dobra, koniec tego zatrzymywania się, pędzimy już prosto do Aten. Mniejsza o kolejne nieudane próby zsynchronizowania zestawów słuchawkowych, wyglądam za okno z dużym zainteresowaniem, ciekawa pierwszej stolicy europejskiej, jaką uda mi się zobaczyć. I...jestem trochę rozczarowana. Bo tu tak...brzydko. To znaczy, no dobra, dopiero wjeżdżamy, może to przedmieścia, stąd ten ogrom niedokończonych budynków w okropnym stanie? Nasz krakowski szkieletor to naprawdę nic w porównaniu z tym, co widziałam. Takie myśli utrzymywały mi się, dopóki nie ujrzałam parlamentu. W tamtych okolicach nagle zrobiło się całkiem ładnie. Ale, co to, żółte taksówki?! No ja rozumiem, że NYC mnie prześladuje, ale...kurcze. W sumie fajnie to wygląda. Wysiadamy, pierwsze uderzenie gorąca. Dajemy radę, idziemy poczekać na zmianę warty.




No, to dopiero była zabawa. A jednak, gdyby tak o tym pomyśleć nieco głębiej...niezwykle trudna praca to jest, wiecie? Stoicie sobie przez godzinę ubrani w narodowy strój grecki, który raczej do panującego klimatu nie jest dostosowany, jakiś obcy koleś ociera Wam co chwilkę twarz chusteczką i podaje wodę prosto do ust, a na to wszystko gapią się ludzie każdej narodowości, łapczywie chwytając co lepsze ujęcia. Smutny los panów wartowników. Nawet biedny, samotny gołąb chciał wziąć udział w tym szoł.





Grecka flaga powiewa dumnie, my z racji wolnego czasu biegniemy w poszukiwaniu tego, czego moje oczy wypatrywały już od dnia pierwszego. I znalazłam. Am I hipsta yet?
(Szkoda tylko, że żadnego innego, treściwszego pożywienia nie zakupiliśmy. Skończyło się to wydaniem 3,80 Euro na kanapkę przy Akropolu. Brzmi dumnie, ale...16 złotych, no halo?! (Tak, tak, jestem cebulakiem i przeliczam na złotówki, deal with it)


Czasu było niewiele. Znów pstryknęłam ledwie kilka kadrów i wróciliśmy do umówionego miejsca w oczekiwaniu na panią przewodnik. Potem krótka objazdówka po mieście-stąd te zdjęcia zza szyby autokaru. Wreszcie wysiadka pod miejscem docelowym.







Uderza mnie współistnienie tych dwóch światów na ostatnim zdjęciu. No bo jak to, tu taki zabytek, a obok sygnalizacja świetlna? Mój ograniczony móżdżek nie mógł się nadziwić temu połączeniu, bo przecież takie zabytki są zwykle ściśle chronione, muzeum,ogrodzenie, czy coś, nie? Tu najwyraźniej nie ma takiej potrzeby, skoro Łuk Hadriana się utrzymuje od ponad 2 tysięcy lat.

Wspinamy się po schodkach ukrytych pośród ślicznych drzewek dających cień(taka chwila słodkiego wytchnienia przed torturą). Biedni my nie dostaliśmy darmowych biletów. Smutna dola ludzi zawieszonych w przestrzeni między liceum a studiami.




No, i mniej więcej w tym miejscu zaczęło się sięganie po butelkę co dwie minuty. Ale dla tylu widoków robiących niesamowite wrażenie i takiego styku z historią chyba było warto. To jedno z tych miejsc, które się odwiedza koniecznie, bez względu na stopień zainteresowania starożytnością. Dlatego z zaciekawieniem słuchałam opowieści pani Olimpii, przy okazji odciągając swoje myśli od napierającego gorąca. Było naprawdę pięknie, monumentalnie i onieśmielająco, ale...jakiś niezdefiniowany niedosyt pozostał.








Akropol jest wymagającym zjawiskiem. Wymęczył nas bardzo, ale naprawdę nie rozumiem po co komu pół godziny wolnego czasu w tym miejscu. A później te uciążliwe grupowe zdjęcia. Namarudziłam się okropnie, chyba jeszcze nie jestem podróżnikiem z prawdziwego zdarzenia, ale poczekajcie, nabiorę wprawy! Burżujska kanapka, o której już wspominałam zjedzona na pół na chwilę zaspokoiła dręczący głód, a mnie już odechciało się jeść, bo byłam zniesmaczona decyzją o powrocie do hotelu zamiast chwili wolnego czasu w stolicy. Cóż, możliwość "wykąpania się" w morzu i basenie wygrała.
Więc wracamy. Jemy kolację, spacerujemy po plaży, robimy sobie wycieczkę do sklepu(no przecież to tak niedaleko!), pijemy Restina Malamatina ze Spritem i próbujemy nie myśleć o czekającej nas okropnie długiej podróży autokarem.

Tym sposobem zakończyłam pokazywać Wam malutki skrawek Grecji moimi oczami, Czekam z utęsknieniem na kolejną wycieczkę, planuję te bliższe, będące w zakresie moich możliwości finansowych i wspominam te piękne, ciepłe chwile beztroski.
Jak Wam się podobała moja relacja? Coś szczególnie zwróciło Waszą uwagę? :)

Porywam się na niezwykle trudny temat, zdaję sobie z tego sprawę doskonale. Lecz jednak piszę, bo mam misję. Misję dziękczynną, choć poniekąd również i nastawioną na zysk własny.

Chcę pisać o kobiecości.

Poświęciłam temu tematowi jeden post, ponad rok temu, zapewne wspominałam też o nim wielokrotnie także w innych momentach. Teraz jednak chciałabym skupić się na nim bardziej. Dogłębniej. Bo niezwykła złożoność cechuje to pojęcie. Kryje się pod nim cała paleta barw, od najgłębszej czerni, po nieskazitelną biel. Niestety, albo i na szczęście-barwy te nigdy nie występują oddzielnie-mieszają się jak tylko im się podoba. Stąd nasza "uciążliwa"(kto tak powiedział?)natura.

Jak najlepiej rozpocząć cykl postów poruszających tak rozległy, często intymny, czasem drażliwy temat?
Obietnicą.
Obiecuję Wam, że droga w poszukiwaniu kobiety-cokolwiek to słowo dla Was oznacza-jest warta włożonego w nią trudu. Obiecuję, że każda z Nas, bez wyjątku, na to zasługuje. Obiecuję, że każde staranie przyniesie efekt i nowe doświadczenie. I wiedzcie, że nie jesteście w tym same.

Pewnego dnia opowiem Wam swoją historię naznaczoną poszukiwaniem(a początkowo usilnym odpychaniem się rękami i nogami). Może ona również w pewien sposób pomoże i naprowadzi Was na właściwą(bo własną) ścieżkę.

Wyczekujcie kolejnego wpisu-dziś to tylko zapowiedź, niewiele wnosząca do tematu :)

Przy okazji nieco informacyjnego charakteru wpisu-niedługo rozpoczynam dokumentowanie swojego #100happydays zainspirowana lekturą Mateusza Grzesiaka. Zastanawiam się, w jaki sposób najlepiej przedstawiać Wam efekty-każdego dnia na instagramie, czy w tygodniowych podsumowaniach na blogu-co myślicie? :)