Zbyt wieloma rzeczami się zachwycam, zbyt wiele chciałabym umieć, poznać, zrobić. Ale, ta nieposkromiona ciekawość Świata nie może być tak do końca zła, chociaż momentami powoduje frustrację. Wierzę, że dzięki temu będę potrafiła znaleźć to, co jednak daje mi najwięcej dobrego.

Chciałam zrobić podsumowanie miesiąca, ale...obawiam się, że ten post osiągnąłby wtedy niebotyczne rozmiary. Poza tym, właściwie pisałam już nieco o tym co obecnie u mnie się dzieje, kiedy wróciłam do pisania bloga. W takim wypadku nie pozostaje mi nic innego jak to, co zwykle ma miejsce-chaotyczny misz-masz, na który jesteście skazani, niestety, bardzo często.

Wczorajszy dzień spędziłam niemalże w całości off-line, poza miastem. Mam wrażenie, że moja kreatywność przechodzi na wyższy poziom, kiedy przez dłuższy czas nie przeglądam bezmyślnie kolejnych aplikacji. Na przykład, słuchajcie, wpadłam na genialny pomysł fotografowania każdego napotkanego kwiatu. Ale tylko te pole, bo, jak stwierdziłam, kradzione zdjęcia nie mają sensu. Wytrwałam w swoim postanowieniu jakieś 1/8 naszego 10 kilometrowego spaceru.



Dziękuję wydawnictwu Matras za możliwość przeczytania tej powieści. 

A Wam, drodzy, życzę popołudnia pełnego słońca i poniedziałku z uśmiechem! :)
Dodatkowo proszę Was o opinie w komentarzach, o czym chcielibyście poczytać lub usłyszeć w kolejnym poście, jeśli macie jakieś specjalne sugestie bądź propozycje.

Dziwne uczucie-mam Wam tyle do opowiedzenia, dużo się dzieje, a ja, dziwnym trafem, nie mam pojęcia o czym napisać. Ale zaczynam, uruchamiam puste pole tworzenia posta, zobaczymy co z tego wyjdzie.

Mamy czerwiec. A ja, jak co roku kiedy zaczynają się wakacje, wraz z początkiem miesiąca zaczynam nieco świrować. Bo, wiecie, to JUŻ czerwiec, coraz bliżej końca...tak. To zdecydowanie bardzo racjonalne zachowanie, biorąc pod uwagę bonus, jakim zostałam obdarowana-dodatkowe 2x30 dni. Nieźle.

W każdym razie, nie powinnam się chyba niepokoić. Jeszcze. Póki co, nie tracę czasu. Chociaż wydawać by się mogło, że nie robię zbyt wiele.

Udało mi się podjąć nowej współpracy-z wydawnictwem Sensus. Cieszę się bardzo, bo otrzymywać będę książki o tematyce związanej z jednym z moich zainteresowań, a bardzo przyda mi się poszerzenie zakresu wiedzy z dziedziny psychologii.


Speaking of...od razu przypomniałam sobie o pewnej idei godnej rozgłosu. Pisałam już na instagramie, ale powtórzę i tutaj. W idealnym czasie trafiłam na informacje o fundacji, bo moja aktywność fizyczna wskakuje na wyższy poziom, treningi z ciężarem własnego ciała, w domu, zacznę powoli zamieniać w trening z obciążeniem(siłownia mnie przyciąga do siebie, mimo wycisku i niezapomnianych zakwasów w moich biednych łapkach, jakie mi zaserwowała).
Rozumiem doskonale jak wiele znaczy czyjaś pomoc i szczera jej chęć. Być może dlatego, że sama ją otrzymałam, kiedy była mi bardzo potrzebna i dziś, właśnie dzięki temu jestem tu gdzie jestem-szczęśliwa, rozpoczynająca swoją przygodę z treningiem bardziej na poważnie niż do tej pory, kochająca siebie i swoje ciało. Dlatego nie wahałam się ani chwili przed wsparciem wspaniałej idei Fundacji Trenuję-Pomagam Jeśli i dla Ciebie ważne jest niesienie pomocy oraz dbanie o siebie poprzez aktywność fizyczną-zapoznaj się koniecznie z działalnością wyżej wymienionej.

Wiecie, mam taką dziwną przypadłość, że wyrażanie najsilniejszych emocji najłatwiej przychodzi mi w języku angielskim. I dziś, wracając z niesamowitego spotkania z panią Zofią Posmysz nie potrafiłam odnaleźć żadnych słów, poza pojedynczymi zwrotami w tymże języku. Jedno wiedziałam na pewno-muszę o tym napisać.
Na pierwsze spotkanie z cyklu "Przeżyliśmy Auschwitz" nie udało mi się dostać, niestety. Zależało mi, ale dość szybko o tym zapomniałam, pochłonięta szkołą i własnymi sprawami. Ale, na szczęście, fejsbuk się przysłużył. Sumiennie przysyłał powiadomienia o kolejnych spotkaniach. I tym sposobem wysłałam formularz zgłoszeniowy, rezerwując miejsce na dzisiejsze wydarzenie.