/pisać, jakby nic się nie stało, jakbym nie dostała żadnego mejla, jakb
Nie. Będę pisać jak chcę. Bo to moje miejsce i moja decyzja. Wezmę głęboki wdech(brzuchem! wczorajszy chór, pomimo tego iż sobie nie pośpiewałam, bardzo mi się podobał. Teraz pozostaje mi tylko nauczyć się oddychać i znaleźć swoją przeponę, fuck yeah)

Wczorajszy dzień, dzisiejszy też-boże, nie zasłużyłam na tyle dobrych słów, tyle miłości. Nie potrafię nazwać tego, jak się czuję, więc nawet nie będę próbować. Mam tylko nadzieję, że Ci, którzy sprawiają, że się teraz uśmiecham, wiedzą o tym, ba, są o tym przekonani. (No dobra, Lea Michele o tym nie wie i nigdy się nie dowie, smuteczek :c)

Przedstawiam Wam outficik! Wreszcie! Bo już jakiś czas temu udało mi się nawiązać współpracę z firmą wholesale-dresses.net i dostałam swoją pierwszą przesyłeczkę do zarekomendowania. Voila!



Jestem oczarowana głosem tego mężczyzny...Jaka szkoda, że reszta jego utworów nie dorównuje tej piosence...
A dziś rano, jako że miałam więcej czasu zanim obładowana siatkami wyruszyłam na Wigilię klasową, przygotowałam sobie świąteczne śniadanko. Tym sposobem wypróbowałam pierniczków, które dostałam od Marceli, dziękuję! ♥

 kaszka kukurydziana z makiem i pierniczkiem;bułka z truskawkowym(dżem+bieluch)serkiem i z cynamonowo-pomarańczowym;pierniczek, do którego przyczepiło się opakowanie, but who cares!

 Jutro chyba trzeba zacząć porządki, prawda? Mam nadzieję, że akurat będę miała swój "cleany-mood", jeśli mogę to tak nazwać. 

  A ja wreszcie mam czas, by obejrzeć zaległe odcinki Glee! (Niewiele tego czasu, ale cóż, liczę na to, że wszystko uda mi się jakoś ze sobą pogodzić)

Nie będzie białych świąt? Znowu? Organizuję protest, nie może tak być, nie chcę, nie pozwalam. Chociaż dziwnym trafem, wraz ze śniegiem, powoli topnieją moje obawy do nadchodzącego nieubłaganie Bożego Narodzenia. Już jestem w stanie myśleć o tym bez paniki, a nawet udaje mi się zablokować wspomnienia i złe myśli sprzed roku, by nie zatruwały wizji ostatnich dni 2012 roku. Niestety, co jak co, ale Sylwestra wciąż  mam ochotę spędzić śpiąc we własnym łóżku. Popracuję nad tym, I promise. Mam jeszcze trochę czasu.

Mikołaj mnie odwiedził! Spóźniony, ale za to w jakim stylu! Dziękuję, dziękuję, dziękuję!  (Btw, cholera, moje włosy, świętej pamięci włosy, na których objętość narzekałam. No i proszę, moje prośby zostały wysłuchane, połowa zniknęła)
A ja powoli zaczynam wprowadzać świąteczną atmosferę! Wszystkie prezenty zostały zakupione-a szkoda, bo nic nie daje mi większej radości niż sprawianie komuś przyjemności podarunkiem. Sama straciłam umiejętność robienia zakupów "ubraniowych", więc wolę zająć się czymś innym. Do tego mój pokój przeobraził się w mini pracownię, tworzę, tworzę, jeszcze mi troszkę zostało.


Jej, jak dawno nie pisałam o książkach! Najwyższy czas to zmienić-jakaś zaległa recenzja, proszę bardzo. Mam w planach podrasowanie bloga i stworzenie przejrzystych kategorii, gdzie będą widoczne wszystkie recenzje filmów, książek, przepisy, etc. Taaaak, ciekawe kiedy zdołam to zrobić, skoro jest już niedziela, a ja dopiero piszę posta...

Mało który autor potrafi pisać o miłości tak Paulo Coelho, co udowodnił właśnie w tej książce. Moim pierwszym podejściem do jego twórczości był "Alchemik", co było błędem, gdyż na jakiś czas zniechęciłam się do dalszych prób. Na szczęście, później sięgnęłam po tytuł "Weronika postanawia umrzeć" i zmieniłam swe zdanie. A "Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam..." utwierdziło mnie w przekonaniu, że Coelho jednak da się czytać bez przepracowania mózgu spowodowanego zbyt dużą ilością mądrości życiowych. Opowieść spisywana przez kobietę, która opłakiwała swą miłość nad brzegiem rzeki Piedry, która pomaga wyzwalać się z bólu i złości, gdy pochłonie je swymi lodowatymi prądami. Relacja Pilar i jej przyjaciela z dzieciństwa jest magiczna i niesamowita, lecz czy przetrwa liczne próby i skazania losu? Bóg oraz wiara również odgrywa bardzo ważną rolę w tejże powieści - bohaterka przeżywa nawrócenie i dostrzega dzieła Boże we wszystkim co piękne.
"Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam..." nie jest moją ulubioną książką. Co prawda wiele wyniosłam z jej lektury, lecz nie zachwyciła mnie na tyle, bym mogła ocenić ją wyżej. Zdecydowanie bardziej jednak wspominam "Weronikę...". Może spowodowane było to okolicznościami czytania, które, cóż, odpowiadały niektórym realiom przedstawionym w utworze. No i zakończenie-niezwykłe, niespodziewane, nadzwyczajne. Chciałabym raz jeszcze przeczytać tę książkę, tym razem w domowym zaciszu, bez pośpiechu i bez bodźców rozpraszających, których wtedy nie byłam w stanie się pozbyć. A później koniecznie obejrzę ekranizację. Zobaczymy, która wersja wygra.

                                                                     ***

A na koniec-muszę, po prostu muszę zrobić małą reklamę, a raczej podzielić się z Wami dwoma wspaniałymi, niedawno powstałymi blogami, których autorki są pełne miłości i pasji, a czegóż więcej potrzeba, by stworzyć coś pięknego i dobrego?
Inny wymiar filmów - czyli Asia wraz ze swoim największym hobby-filmem, oraz Smak gotowania- Jagódkowe pichcenie.

A teraz już się z Wami żegnam, czas najwyższy zabrać się za szkolne sprawy, których do tej pory nie tknęłam, a później z pewnością będę tego żałować. Malutka inspiracja z przesłaniem na koniec, cześć, cześć!

Schodzę do szatni nieco osamotniona, gdyż koleżanka została by tłumaczyć klasie chemię. To idealny moment do zaatakowania siebie samej-nikt nie będzie usiłował mnie pocieszyć. A tu jeszcze przede mną idzie sobie cholernie chuda chora panna X, obiekt moich złości, zazdrości i wielu innych złych emocji. (Gdyby tylko zdawała sobie sprawę, jakie odczucia we mnie wywołuje...Chociaż, co by to zmieniło? Nic, zapewne.)Spoglądam z zawiścią na jej nogi i powtarzam sobie bezustannie "odetnij sznurki, odetnij sznurki, nie pozwól sobą sterować, nie bądź marionetką w czyichś rękach!" Aż tu nagle zaskakuje mnie swoją obecnością A, przytulając mnie mocno. Dziękuję, już lepiej. Właśnie tego było mi trzeba. Tego nie ma X, w tej jednej kategorii mogę wygrać te chore zawody, o których ona sama nie ma zielonego pojęcia.
Sprawdzanie dziennika elektronicznego po kilkanaście razy w ciągu godziny bynajmniej nie jest symptomem normalności. Łzy podczas lekcji wosu, kiedy dowiaduję się o dostatecznej ocenie ze sprawdzianów również. Who cares. Mogłabym tak wymieniać chyba w nieskończoność... Przesłuchania chóru poprawią mi nastrój, wyśpiewam się, a potem czeka mnie zabiegany, intensywny weekend.

No i po przesłuchaniach. Wcześniej oczywiście nie zdążyłam dokończyć wpisu. Więc teraz, dopijając herbatkę zieloną, postaram się go dokończyć.
Mikołaj mnie w tym roku nie odwiedził i wcale mu się nie dziwię. Byłam niedobrym dzieckiem. Nie po raz pierwszy doszłam do wniosku, że jestem złym człowiekiem cieszącym się z cudzych nieszczęść, ale mniejsza. Za to ja zrobiłam mini niespodziankę najbliższym i wraz z mamą upiekłam cynamonowe ślimaczki. I nawet spróbowałam jednego-moja miłość do cynamonu jest wręcz przeogroooomna! Koniecznie muszę sobie sprawić jakieś kosmetyki w tym zapachu!

 Składniki na ok 20 sztuk:
100 g oleju rzepakowego
500g mąki (300g pszennej, 200g pełnoziarnistej)
szklanka mleka
25g drożdży
70g cukru trzcinowego
szczypta soli

nadzienie:
cukier trzcinowy(ilość według uznania)
3 łyżeczki cynamonu
spora szczypta gałki muszkatołowej
starte jabłko(niezbyt dużo, by ciasteczka się nie rozmokły)
+karmelowo-waniliowa posypka na wierzch

Lekko podgrzane mleko, drożdże, łyżeczkę mąki i 20g cukru wymieszać i odstawić na ok. 10 minut.
W tym czasie do dużej miski przesiać mąkę, dodać olej, resztę cukru i sól. Wlać wcześniej przygotowany zaczyn i wyrabiać, do uzyskania gładkiego ciasta. Przykryć je ścierką i odstawić do wyrośnięcia na ok. 40 minut.
Po tym czasie ponownie wyrobić ciasto i cienko rozwałkować. Równomiernie posypać mieszanką cukru i przypraw, przekroić na pół, zwinąć i ciąć na nieduże ciasteczka. Ułożyć je na blasze, zachowując niewielkie odstępy między bułeczkami(urosną!). Piec ok. 15 minut w piekarniku rozgrzanym do 220°C.