Jak zostać królem

Siedem dusz

Kurcze. Po tym filmie troszkę zaniemówiłam. Zakończenie mnie niesamowicie poruszyło, aż takiego poświęcenia się nie spodziewałam. "Siedem dusz" to naprawdę wartościowe dzieło, na które każdy dobry i wrażliwy człowiek zareaguje w sposób emocjonalny. Spotkałam się z opiniami osób, które twierdziły, że jest to zwykła opowiastka miłosna, jakich wiele, kicz i tandeta, lecz ja nie pomyślałam tak ani przez chwilę, oglądałam tę produkcję bez przerw, bez znudzenia i z dużym zaangażowaniem.

Przebudzenie

Ło matko, jeden z najbardziej nieprzewidywalnych filmów, jakie obejrzałam. Odrobinę dołujący, ale ostatecznie pokazuje, jak bardzo można się pomylić, ufając komuś w stu procentach. Chcę wierzyć, że takich przypadków jest niewiele, lecz rzeczywistość bywa brutalna i pewnie nie takie rzeczy dzieją się na świecie. Koszmar, koszmar, koszmar. Ujmujący, trzymający w napięciu, wzruszający. Ostatecznie wywołał również moje poirytowanie i złość na jedną z postaci. Naprawdę polecam!

Oglądaliście może którąś z powyższych produkcji? Macie podobne zdanie, czy może zupełnie odmienne? Jakiś tytuł Was zaintrygował? Podzielcie się ze mną Waszymi spostrzeżeniami :)

xoxo,

N

 ryż na mleku ze zgniecionymi truskawkami i borówkami amerykańskimi

Uwielbiam je! Kojarzy mi się z dzieciństwem, dłońmi dziadka i spacerami z babcią. Różnica jest taka, że Ona pododawała podobny ryż jako drugie danie na obiad. 

Outficik:

I wspaniała, wspaniała książka, którą każdy powinien przeczytać, czyli...

Po świetnym poradniku "W dżungli życia" nie oczekiwałam, że kolejna część będzie przynajmniej równie dobra, zwłaszcza, że przeczytałam sporo negatywnych recenzji. Cóż, muszę więc się z nimi nie zgodzić i wyrazić swoje zdanie, które brzmi następująco:coś wspaniałego. Pomimo, że niektóre prawdy zawarte w książce są niemalże oczywiste, tak wielu z nas w życiu nie pomyślałoby, że do pełni szczęścia musimy przede wszystkim pokochać samych siebie-bez tego ani rusz.
Przez początkowe rozdziały przeszłam spokojnie i bez zachwytów, zapewne dlatego, że tematyka nie bardzo mnie dotyczyła. Dlatego też nie powinnam się do nich odnosić i ich komentować, gdyż nie miałam nigdy do czynienia z osobami uzależnionymi od alkoholu, pomijając pijących rówieśników, spotykających się co piątek "na melanżu".(Brr, cóż za wstrętne słowo).
Zaczynając część piątą:Jak zostać wojownikiem, na moich policzkach stopniowo zaczęły pojawiać się wypieki, w mej głowie tworzyły się plany i postanowienia i uświadomiłam sobie wiele spraw, z których wcześniej nie zdawałam sobie sprawy.Oczywiście, nie każdemu może spodobać się teoria, że w życiu tak naprawdę jesteśmy sami-tylko sobie samu możemy zaufać w stu procentach, sami dla siebie jesteśmy najlepszymi powiernikami. Przez długi czas twierdziłam, że bez potwierdzenia przyjaciół bądź rodziny, bez ich pochwały i akceptacji, nic co stworzyłam nie jest choć odrobinę dobre. Mimo iż początkowo miałam z tego satysfakcję i cieszyło mnie wykonywanie tej czynności-brak aprobaty ze strony bliskich sprawiał, że nie potrafiłam już dostrzec w tym niczego dobrego. A teraz, mam zamiar nauczyć się zupełnie innego poglądu na świat. Stać się osobą, z którą pragnęłabym się zaprzyjaźnić, nieustannie pracować nad swoim charakterem, osiągnąć szczęście i obdarzać nim innych.
Całą książkę najchętniej przepisałabym do swojego pamiętnika lub powiesiła w widocznym miejscu, by móc przypomnieć sobie niektóre z porad pani Pawlikowskiej i korzystać z nich, gdy tylko dopada mnie "deszcz".

A teraz już żegnam się z Wami cieplutko, oczekujcie mnie 29 lipca! ♥

xoxo,

N.